ครูอ้อยฝึกวินัยในการเรียนรู้วิชาภาษาอังกฤษ  ทั้งทางตรงและทางอ้อม   ด้วยมุ่งหวังให้นักเรียน  ได้รักการเรียนรู้ด้วยตนเอง 

จากวิธีการต่างๆ  อันจะต้องมีวิธีการจากทฤษฎี  ทำซ้ำๆๆ จนเกิดความชินชา 

ถึงแม้ว่าจะทำทุกวัน  อย่าเบื่อ.....เพราะได้ผลดี คุ้มค่ากับการปฏิบัติ.....

สามสัปดาห์แล้วที่ครูอ้อยได้ให้นักเรียนเดินมาเรียนที่ห้องปฏิบัติการทางภาษา  ทุกห้องเรียน 

การเดินมาเรียนได้ฝึกให้นักเรียนมีวินัย มีความรับผิดชอบต่อการเรียนรู้ของตนเอง

ในสัปดาห์แรก  ครูอ้อยจะกักเด็กไว้หน้าห้องก่อน  ให้นั่งเรียนที่หน้าห้องกันก่อน  ประมาณ เกือบครึ่งชั่วโมง  แล้วจึงให้นักเรียนเข้ามาในห้องปฏิบัติการทางภาษา

ก่อนที่จะเข้าห้องปฏิบัติการทางภาษา   ครูอ้อยจะตรวจสรรพสิ่งของที่นักเรียนได้นำมาเรียน  ไม่ว่าจะเป็นหนังสือเรียน  แบบฝึกหัด  สมุดจดงาน  ดินสอ  ดินสอสี 

ครูอ้อยตรวจทุกวัน  ใครไม่มี  ไม่ได้นำมา  ต้องวิ่งขึ้นไปหยิบนำลงมาด้วย   ทำแบบนี้ 3 สัปดาห์แล้ว   ก็ยังมีนักเรียน หลงลืมสิ่งของ แบบไม่ใส่ใจ  หลายๆๆคน 

เพราะอะไร....ครูอ้อยคิด  ทั้งๆๆที่ ก็ได้นำมาจากบ้าน 

น้อยรายนัก  ที่จะลืมหนังสือเรียนไว้ที่บ้าน  ...เพราะรู้แน่ว่า  นักเรียนไม่ได้นำหนังสือเรียนกลับบ้าน  มันยังคงอยู่ในลิ้นชักโต๊ะในห้องเรียน 

ครูอ้อยต้องจัดการเรื่องนี้ทุกวัน  ไม่ยอมนักเรียนง่ายๆ  เพราะการที่นักเรียน  ไม่มีหนังสือเรียน  จะเป็นบ่อเกิดของความขี้เกียจ และไม่มีวินัยในการเรียน  

หากพวกเขามีอุปกรณ์ครบครัน  อย่างน้อย  เขาต้องตั้งใจเรียน  ฝึกฝนตนเอง  ฟังคำสั่งจากครู  เปิดหนังสือ  หาความรู้ในหนังสือได้  และเรียนรู้ด้วยตนเองได้  ในขณะที่ไม่มีครูคอยสอน

กิจกรรมทักษะทางภาษา  จะเริ่มขึ้นได้  ก็ต้องสำรวจความพร้อมของอุปกรณ์ และ เครื่องมือช่วยเสริม 

ครูอ้อยจะเขียนกระดาน  เรื่องคำศัพท์ไว้  เพราะความแตกต่างระหว่างบุคคลในการเรียนรู้ 

นักเรียนที่เรียนเก่ง  จะได้ไม่เบื่อ ที่จะต้องรอนักเรียนที่เรียนอ่อน.....

เกิดการเรียนรู้ด้วยตนเอง  ตามความอยากที่อยู่ในตัวตนของนักเรียน.....ไม่ใช่ถูกครูบังคับให้เรียน