เคือง ระคายเธอ ฉันเจ็บปวด
เย็นยวด กล้ำกลายเธอ ฉันเหน็บหนาว
โศกเศร้า ล่วงล้ำเธอ ฉันปวดร้าว
สุขก้าว ย่างเยือนเธอ ฉันยินดี
ฉัน...ปัดให้ หัวใจเธอ หลุดพ้นทุกข์
ฉัน...เป่าให้ เธอมีสุข เศร้าหลีกหนี
ฉัน...ป้องให้ หัวใจเธอ ห่างโศกี
ฉัน...ปรามให้ ใจเธอมี สุขสดใส...ไม่เลือนราง
แต่ทำไม ฉันกลับเป็นคนทำ ให้เธอช้ำ
แล้วทำไม ฉันกลับเป็นคนทำ ให้เราบาดหมาง
และทำไม ฉันกลับเป็นคนทำ ให้รักเราจืดจาง
สุดท้ายทำไม ฉันกลับเอ่ยอ้าง ว่ารักมากเกินไป
ควรแล้วหละ ที่เธอ จะลงโทษ
ควรแล้วหละ ที่เธอ จะผลักใส
ควรแล้วหละ ที่เธอ จะลาไกล
ควรแล้วหละ ที่หัวใจ โดนลงทัณฑ์
ต่อไปนี้...จะเป็น กวีข้างถนน
ที่รักคน บางคน อย่างสร้างสรรค์
เก็บเกี่ยวรัก เอื้ออาทร ซึ่งกันและกัน
ร่วมสร้างฝัน "รักของเรา" ตลอดไป ......ขอสัญญา
รพี กวีข้างถนน
สวัสดี ครับ คุณ รพี
ถ้าเป็นบทกลอน...ที่ถ่ายทอด อารมณ์ และความรู้สึกจากชีวิต จริง
ผมเป็นกำลังใจ ให้ นะครับ
กำลังใจ...สำคัญกว่าสิ่งอื่นใด....
ตอบแทนมิตรภาพ ด้วยหัวใจ
สวัสดีค่ะ แวะมาอ่านบทกวีค่ะ
การปล่อยหรือทำให้สิ่งที่ดีๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตหรือหลุดลอยไปนั้น บางครั้งเราไม่สามารถหวนคืนกลับมาเริ่มต้นใหม่ได้
การเก็บไว้ในใจให้ระลึกถึงสิ่งที่ดีงาม บางครั้งก็ทำให้เราดีขึ้น
มิตรภาพเป็นสิ่งที่ดีและมีอยู่ตลอดไปค่ะ
เข้ามาช้าดีกว่าไม่มาใช่มั๊ยคะ ดีใจและขอบคุณที่ได้อ่านบันทึก ถ้าเราหลุดพ้นความเศร้าได้ ชีวิตเราก็จะเดินต่อไปอย่างเข้มแข็งค่ะ จะเป็นกำลังใจให้ตลอดไป นะคะ
ต่อไปนี้...จะเป็น กวีข้างถนน
ที่รักคน บางคน อย่างสร้างสรรค์
เก็บเกี่ยวรัก เอื้ออาทร ซึ่งกันและกัน
ร่วมสร้างฝัน "รักของเรา" ตลอดไป......ขอสัญญา
ซึ้งกับบทกลอนค่ะ
เขียนไม่เป็น ขออ่านและ
ขอเป็นกำลังใจ
บันทึกรักของคนวัยดึกลึกซึ้งจัง
ความรักสดสวยเสมอ
ไม่มีความแตกต่างระหว่างวัย
สังคมรับได้เสมอกับความรักที่รังสรรค์
ซึ้งจิงๆ
คุณลีลาวดีครับ
ดีใจที่คุณชอบและขอบคุณที่มาเยือนครับ
รพี
คุณแสงแห่งความดีครับ
ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่มีให้เสมอมา
ขอบคุณที่สุดครับ
รพี
คุณตุ๊กตาครับ
ขอบคุณสำหรับคำแนะนำดีดี และมิตรไมตรีที่หยิบยื่นให้ครับ
รพี
คุณผู้ไม่เอ่ยนามครับ
ใช่ครับถ้าเราหลุดพ้นความเศร้าได้ เราก็จะดำเนินชีวิตได้อย่างมีความสุขครับ
ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ให้มาและจะขอเป็นกำลังใจให้คุณตลอดไป เช่นกันครับ
รพี
ครูคิมครับ
เขียนจากความรู้สึกครับ และดีใจที่ครูชอบด้วยครับ
ขอบคุณที่ให้กำลังใจมาโดยตลอดครับ
รพี
คุณคนเมืองพลครับ
ใช่ครับ ผมก็เช่นกัน ความรักไม่สามารถแยกแยะคำว่ามากกว่าน้อยกว่าได้เลยครับ ไม่ว่าจะเป็นอายุ หรือ ฐานะ ฯลฯ
ขอบคุณและยินดีที่มาเยือนครับ
รพี
คุณ rucha
ดีใจที่คุณชอบครับ
ยินดีที่มาเยือนครับ
รพี
"เย็นยวด กล้ำกลายเธอ ฉันเหน็บหนาว
โศกเศร้า ล่วงล้ำเธอ ฉันปวดร้าว"
ยิ่งความหมายแล้ว มีความลึกล้ำเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ผลักและดึง...ซึ่งเป็นการนำเสนอบทกวีที่น่าสนใจมากค่ะ
เคยอ่านบ่อย ๆ แต่ไม่ค่อยเข้ามาทักทาย...รอจังหวะที่คิดประเด็นอะไรได้บ้าง จึงเข้ามาค่ะ เพราะเป็นคนที่ทักทายแบบไม่ได้เม้นท์อะไรไม่ค่อยถนัดค่ะ
แต่นี่เป็นเม้นท์เชิงบวกนะคะ ขอเป็นกำลังใจให้ประพันธ์กวีที่สะท้อนอารมณ์ความรู้สึกอย่างลึกซึ้งนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ค่ะ
คุณSila Phu-Chayaครับ
ขอบคุณและยินดีครับที่เข้ามาให้กำลังใจครับ คงมีโอกาสได้รับคำชี้แนะจากท่านอีก ต่อไปเรื่อยๆนะครับ
ขอบคุณครับ
รพี
อ.ขจิตครับ
อย่าทำงานจนลืมเวลานะครับดูแลสุขภาพด้วยครับ
(คำมิ่งซูนได้อ่านรวมเล่มแน่ๆครับ555)
คิดถึงครับ
รพี
"...สุดท้ายทำไม ฉันกลับเอ่ยอ้าง ว่าฉันรักมากเกินไป"
เปรียบเสมือนการปลอบใจตัวเองเลยนะคะ โดนใจมาก ๆ เลยค่ะ
คุณ kiki ครับ
ขอบคุณที่คุณชอบและยินดีที่มาเยือนครับ
รพี