อิสระในการที่จะอยู่ ที่จะไป ด้วยตัวของเราเอง

คิดอะไรกันบ้างนะ ถ้าเห็นภาพเหล่านี้

เริ่มต้นจากเจ้าของบันทึกก่อนก็แล้วกัน

ทางดินที่โค้ง คดเคี้ยว นี้

        ผู้เขียนเห็นทีไร ชอบนึกถึงความฝันในวัยเด็ก

ที่ชอบวิ่งซอกซอนไม่เหน็ดเหนื่อย โดยมีเพื่อนที่ถูกใจ

วิ่งไปด้วยกัน วิ่ง วิ่ง วิ่งวิ่ง วิ่ง วิ่ง ไม่กลัวหลง ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น เพราะเรามีเพื่อน

    ไม่นึกว่าเมื่อเราเติบโตขึ้น เส้นทางชีวิตที่เราเดิน บางเส้นทาง

 ช่างเปล่าเปลี่ยว อ้างว้าง ระแวงภัย เป็นเพราะเรารู้ประสามากขึ้น

 หรือว่าเราขาดเพื่อนร่วมทาง ที่เคยสร้างความมั่นใจให้เราเสียแล้ว

ทุกครั้งที่ตะวันจะลับฟ้า ทำไมผู้เขียนชอบนึกถึง

คนที่อยู่ไกลๆ คนเก่าๆ สถานที่ที่จากมา...

อันนี้เป็นมาตั้งแต่เด็ก ก็ยังไม่เปลี่ยนไป

แต่ถ้าเห็นขุนเขาในม่านหมอกอย่างนี้ ใจจะแช่มชื่นขึ้นมาทันที

นึกถึงความอิ่มเอิบ เบิกบาน ด้วยความสบายใจ

ที่ก็เคยเกิดมามากมายหลายครั้งในชีวิตนี้

ภาพนี้ชอบมาก เพราะแทนความรู้สึก ในอิสรภาพของผู้เขียนได้เป็นอย่างดี

อิสระในการที่จะอยู่ ที่จะไป ด้วยตัวของเราเอง

แม้จะดูเหมือนว่า จะต้องเหน็ดเหนื่อยอีกยาวไกล

 กว่าจะถึงฝั่งฟาก ก็ด้วยความเด็ดเดี่ยวมั่นใจ

 

แต่บางครั้งผู้เขียนก็ชอบที่จะอยู่คนเดียว

มีโลกส่วนตัวที่จะนั่งคำนึงในโลกนั้น อย่างเงียบๆ ลำพัง

ลืมสิ่งที่รายล้อม รอบข้างไปชั่วขณะ ไม่ได้เหงา ไม่ได้เศร้า

 แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้ ต้องลองด้วยตนเองค่ะ

 

บางเวลาผู้เขียนก็มองโลกได้หลายมิติ เห็นได้ชัดทั้งที่ใกล้แค่เอื้อม

และไกลสุดกู่ เป็นความแตกต่าง ที่แยกแยะแจ่มชัด

เป็นบางเวลาที่พิเศษจริงๆ

ในชีวิตของผู้เขียน มีมากมายหลายฉาก ที่ปรากฏ  และก็มักวนเวียน

สลับสับเปลี่ยนกันไปเช่นนี้ บางครั้งก็เกือบจะลืมแล้ว

 แต่...

เมื่อพบเห็นภาพเหล่านี้ ผู้เขียนก็หวนระลึกได้อีก

แล้วท่านล่ะคะ เคยมีความรู้สึกเหมือนผู้เขียนกันบ้างไหม ?..อยากรู้จัง