การศึกษาในจังหวัดชายแดนภาคใต้

                   "ไปหยิบไม้เรียวมา" คำขู่แค่นี้ก็เพียงพอสำหรับวันนั้น ที่จะให้เด็กหยุดพฤติกรรมที่ไม่พึงปรารถนาได้ทันที หรือแผ่วลง พร้อมกับ"ทำ"ในสิ่งที่ชอบที่ควร และเข้าไปสู่พฤติกรรมที่พึงประสงค์ในวันนั้น

                  มาวันนี้ เด็ก หลายคน ไม่รู้จักไม้เรียว และรสชาดของ "ไม้เรียว"ที่ทำจากหวาย ก้านมะยม ฯหรือไม้ไผ่เหลากลมเส้นผ่าศูนย์กลางไม่เกิน 0.5 มิลลิเมตร ด้วยเหตุผลของรัฐธรรมนูญ สิทธิมนุษยชน  สิทธิเด็ก การทารุณกรรม หรือขัดกับระเบียบกระทรวงศึกษาธิการว่าด้วยการลงโทษนักเรียน นักศึกษา

                  ไม้เรียวในวันนี้ เป็นเพียง

  1.  "ตำนาน"ที่ไว้เล่าเมื่อเจอคุณครูในอดีด ถึงความรักของครูที่ตีน่องหรือตะโพกครึ่งโหลหรือมากกว่าหน้าแถวตอนเช้า หรือน้ำหนักของมือครูที่กดลงว่า มันเจ็บจริงๆ แต่มันทำให้ศิษย์มีวันนี้

  2. เป็นเรื่องเล่าที่หยอกล้อกันเพื่อระลึกถึงความหลังเมื่อครั้งโดนไม้เรียว จากการเลี้ยงสังสรรค์เพื่อนร่วมรุ่น

  3. เป็น กิจกรรม ในการเลี้ยงสังสรรค์ศิษย์เก่าเพื่อประมูลไม้เรียวครูที่มาร่วมงานของโรงเรียนเก่า

  4. เป็นเสียงบ่นของครูหลายคนที่อยากให้มันสามารถใช้ได้อีก

  5. เป็นเรื่องที่เป็น "คดีทางหนังสือพิมพ์"หรือสื่อทีวีถึงความโหดร้ายของครู ที่นำมาใช้กับเด็ก

  6. เป็นหลักฐานที่สำคัญ ในการแจ้งความที่โรงพัก เมื่อครูใช้มันเพื่อสั่งสอนลูกศิษย์และเป็นรอยแผลที่อวัยวะสำคัญของลูกศิษย์

  7. เป็นไม้ประวัติศาสตร์ ที่มีแต่ชื่อ แต่นักเรียนไม่เคยได้ลิ้มลองรสชาดของมัน

  8. ฯลฯ

              คงไม่วิจารณ์ว่า "มันน่าจะถูกนำมาใช้อีกหรือไม่" แต่มาวันนี้ เด็กไม่รู้จักไม้เรียวแล้วจริงๆ