"ผ้าขี้ริ้วห่อทอง" เป็นม้าอารี "พี่มีแต่ให้"

วันนี้ครึ่งวันเช้าได้มีโอกาสต้อนรับคณะผู้บริหาร ครูและบุคลากรทางการศึกษาของ อบจ.พระนครศรีอยุธยา ๒ คันรถบัส  ณ ห้องประชุมศาลากลางหลังใหม่

ชาวการศึกษา อบจ.ภูเก็ตรู้สึกภาคภูมิใจจนออกนอกหน้า เมื่อเขาชมว่าห้องประชุมสวยโอ่อ่าโอ่โถง....ต้องขอบคุณผู้ว่าราชการจังหวัดภูเก็ต นายวิชัย  ไพรสงบ  ที่อนุเคราะห์สถานที่อนุญาตให้ใช้ห้องประชุมใหญ่รับแขก  ทำให้ชาว อบจ. พอมีหน้ามีตากับเขาบ้าง

อบจ. นับว่าเป็นแหล่งเงินทุนให้หน่วยงานทั่วจังหวัดภูเก็ตได้พึ่งบารมี  แต่ที่อยู่ของชาว อบจ. เองช่างแออัดยัดเยียด  น่าสงสาร  เพราะเหตุผลว่า ไม่สามารถขยายพื้นที่อาคารในบริเวณเดียวกับศาลากลางได้อีกแล้ว  จะก่อสร้างให้สูงขึ้นไปบนท้องฟ้า  ก็กลัวบดบังความสง่างามของศาลากลางจังหวัดภูเก็ต  จะย้ายไปอยู่ที่อื่นก็ไม่มีพื้นที่ที่เหมาะสมหรือเพียงพอกับการจะก่อสร้างได้  ที่พอจะมีอยู่บ้างก็ให้หน่วยงานใช้ เช่น ที่สะพานหิน ให้ มอ.ใช้สร้างเป็นวิทยาลัยชุมชน แต่พอเขาเลิกใช้เพราะย้ายไปอยู่อำเภอกะทู้แล้ว มอ.ก็เอาไปให้หน่วยงานอื่นใช้ต่อ แต่ไม่คืนให้ อบจ.ใช้ต่อก็แปลกดี

อบจ.จึงต้องอยู่ในสภาพ "ผ้าขี้ริ้วห่อทอง" เป็นม้าอารี "พี่มีแต่ให้"  ต่อไป  จนกว่ามีเศรษฐีใจดีบริจาคที่ดินให้  สัก ๑๐ ไร่...

......หลับแล้วฝันสักกี่ร้อยชาติจึงจะเป็นจริงหนอเรา......