สวัสดีค่ะ

ช่วงสัปดาห์นี้  ดิฉันได้มีโอกาสไปที่หมู่บ้านเล็กๆ

คือ หมู่บ้านเขาปิหลาย ตำบลโคกกลอย อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา

หมู่บ้านที่ยังมีกลิ่นอายความเป็นชนบท และรายล้อมด้วยธรรมชาติที่ยังสดอยู่ค่ะ

จะมีก็เพียงโรงแรมและรีสอร์ตเล็กๆ ตั้งอยู่บริเวณใกล้ๆ ชายหาด ไม่มากนักค่ะ

มาดูของฝากจากทะเล .... ที่ดิฉันได้กดชัตเตอร์ด้วยตัวเองค่ะ

 

  • ทะเลที่นี่บริสุทธิ์  ไม่มีเรือยอร์ช  ไม่มีเรือสินค้า ไม่มีกระชังปลา ไม่มีเสากระโดง ให้เกะกะใจ ...
  • มองไปให้สุดสายตา ..... ให้สุดขอบฟ้า และแผ่นน้ำมาชนกัน .....
  • อากาศบริสุทธิ์มากๆ ค่ะ   โล่งจริงๆ ค่ะ

 

 

  • "ขอเดินมาสูดอากาศบริสุทธิ์ด้วยคนนะคะ"  หากปูน้อยพูดได้ ก็คงทักทายดิฉันอย่างนี้
  • แต่จริงๆ แล้ว ปูน้อยต่างหากล่ะค่ะ ที่เป็นเจ้าของธรรมชาติที่นี่ ดิฉันเป็นแค่ "ผู้มาเยือน" ค่ะ

 

  • "มีสะพานส่วนตัวด้วยล่ะ"  ปูน้อยและพรรคพวกเท่านั้นนะ ที่จะได้เดินทอดน่องบนสะพานและใกล้ชิดกับน้ำทะเลสีฟ้าสวยขนาดนี้

 

" ผมเป็นปูที่หล่อที่สุด แถวนี้เลยล่ะครับ" 

 

" อยากกระโดดน้ำ ตูม ตูม จังเลยค่ะ ... แต่ลืมชุดว่ายน้ำค่ะ"   ปูสาวรำพัน

 

" น้ำเย็นสบายจังเลยฮะ "   ปูจิ๋ว วัยละอ่อน  นั่งริมสระ ... ไม่ใช่นั่งริมตะลิ่ง ห้อยขาเตะน้ำเล่นอย่างสบายอารมณ์

 

 

" บ้านของพวกเราอยู่ที่นี้ครับ" 

 

 

  • บนราวสะพาน
  • สายลมพัดแรงขึ้น
  • คันเบ็ดพร้อมเหยื่อโดนเหวี่ยงครั้งแล้ว  .... ครั้งเล่า
  • ไปยังพืนน้ำ  .....
  • คันเบ็ดกระตุก ... ตะหวัดเอาปลาน้อยน่ารักขึ้นมา .....
  • ฉันมองไม่กระพริบตาเลย ......... ตัวเล็กเกินไป ..... กระชากมันออกมาจากตาเบ็ดแหลมคม ทิ้งกลับไปในทะเล ....

 

  • เกิดจากทะเล  คืนสู่ทะเล ......" หนูโดนเบ็ด .. จะมีพยาบาลมาเย็บแผลให้หนูหรือเปล่าค่ะ " ปลาน้อยรำพึงในใจ ก่อนจะจมหายไปในทะเล

 

 

  • คันเบ็ดกระตุกอีก   5 - 6 ระลอก
  • " พวกเราคิดถึงน้ำทะเล .... พวกเราคิดถึงเกลียวคลื่น ....พวกเราคิดถึงเพื่อนพ้อง ...."
  • " ปูจ๋า  ปลาลาก่อน"    ปลาน้อยส่งเสียงร้องออกไป  ปากพะงาบๆ 

 

 

  • "พวกเรารักทะเล" 
  •  "พวกเรายังเด็กเล็กนัก"
  • "พวกเราจึงตกเป็นเหยื่อของเบ็ด"
  • " พวกเราหมดโอกาสจะกลับไปว่ายน้ำได้ดังเดิม "

 

เคยไหมค่ะ ที่คุณจะอ่อนไหวแม้สายลมพัดผ่าน

อยากเก็บบางเสี้ยวอารมณ์ ... มาแบ่งปัน

มาเสกสรรค์ เป็นเรื่องราว แล้วก็เล่าให้ฟัง (ค่ะ)

จนกว่าจะพบกันใหม่   ฝันดีค่ะ