ความสุขของมนุษย์อยู่ที่ไหน

นิทาน เด็กเลี้ยงแกะกับเด็กน้อย

          กาลครั้งหนึ่งมีเด็กเลี้ยงแกะคนหนึ่งเบื่อการเลี้ยงแกะของตน เพราะเขาคิดว่า “มันน่าเบื่อนะดูแกะกินหญ้าเนี้ย”  เขาจึงออกเดินหาอะไรทำไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเล่นน้ำ   ปีนต้นไม้   เก็บผลไม้กิน  ทำไปมากมายหลายอย่างแต่เขาก็ยังไม่พอใจกับมัน  เขาจึงเลิกเลี้ยงแกะและลองหางานอื่นทำดูในหมู่บ้าน   หลังจากทำไปได้ไม่นานเด็กเลี้ยงแกะก็พบว่ามันไม่ดีเลย  ไม่มีอะไรที่จะเหมาะกับเขาเลย  เขาจึงกลับมาบ้าน คิดถึงทุกอย่างที่เขาทำไป งานต่างๆที่ทำมา กลับไม่มีงานไหนที่ดูจะเหมาะกับเขาเลย

 

            จนวันหนึ่งเขาเดินผ่านทุ่งนาแห่งหนึ่ง  เด็กเลี้ยงแกะเห็นเด็กน้อยนั่งเล่นดินโคลนอย่างสนุกสนานจนทั่วตัวเละไปด้วยโคลน  เด็กน้อยโดนแม่ว่าและตี  แต่วันต่อๆมาเด็กเลี้ยงแกะก็ยังเห็นเด็กน้อยมาเล่นบ่อยครั้ง  เด็กเลี้ยงแกะสงสัยจนเดินเขาไปถามเด็กน้อยว่า “ทำไมไม่ไปหาอะไรที่จะไม่โดนแม่ว่าล่ะ”   เด็กน้อยก็บอกว่า “เล่นอะไรก็สนุกล่ะและแม่หนูก็ว่าทุกอย่างที่หนูเล่นล่ะ”  เด็กเลี้ยงแกะงงกับคำตอบของเด็กน้อย เขาสงสัยว่าทำไมเด็กน้อยจึงยอมที่จะโดนว่าและตีทุกครั้งที่ออกมาเล่น  และเด็กน้อยก็มีความสุขกับมัน  ตรงข้ามกับเขาที่ไม่มีงานไหนเลยที่จะทำให้เขาพอใจและอยู่กับมันได้ตลอดทั้งๆที่ไม่มีใครบังคับให้เปลี่ยนงาน 

 

                เขาเริ่มที่จะหาว่าเพราะอะไรต่อไป เขานึกถึงทุกอย่างที่เด็กน้อยเล่นและทำ จนสรุปออกมาได้ว่า  เพราะเด็กน้อยเลือกที่จะมีความสุขกับมันโดยไม่สนว่ามันจะโดนคนอื่นว่า  เหมือนกับเด็กน้อยเลือกที่จะทำทุกอย่างให้เป็นด้านที่ดี จึงสนุกกับมันได้มากขึ้น  วันต่อมาเด็กเลี้ยงแกะไม่ลังเลที่จะลองกลับมาเลี้ยงแกะอีกครั้ง  และครั้งนี้เขาก็ค้นพบแล้วว่า  การดูแกะกินหญ้าก็สนุกดีนะ ทำให้เขารู้ว่า แกะจะกินหญ้าแบบไหนก่อน  หญ้าแบบไหนที่มันจะไม่กิน  ได้เห็นและเข้าใจว่าจะทำยังไงให้เขาสนุกไปกับงานที่ตัวเองเลือกที่จะทำ   หลังจากนั้นทุกครั้งที่เขาดูแกะกินหญ้าเขาจะยิ้มกับมันอย่างจริงใจ

                       นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า   "  จงพอใจกับสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ แล้วท่านจะเป็นสุข "