คนทำงาน..แม้จะอยู่ในลักษณะไหนก็ทำงานได้ตลอด.. (อ.วินัส สะมะอุน พูดกับผมเมื่อผมนอนเจ็บอยู่บนเบาะที่บ้าน)

พักนี้ผมเดินมากหน่อยเลยทำให้อาการผิดปกติที่เท้าเห็นชัดขึ้น เท้าบวมมากขึ้น บวมเฉยๆก็ไม่มีปัญหาแต่นี้เจ็บด้วย กำลังเป็นห่วงว่าเทอมหน้าที่จะถึงนี้สามารถพาตัวเองไปสอนหนังสือได้หรือเปล่า

เมื่ออาทิตย์ที่แล้วผมเดินทางไปสัมมนาที่ กทม. เกี่ยวกับการใช้โปรแกรม Walai Auto Lib ของสำนักวิทยาบริการ(ห้องสมุด) จริงๆแล้วเวลาเข้าสัมมนาและเดินทางกลับที่พักเดินทางไม่เท่าไร แต่ระหว่างเดินออกจากเครื่องบินแล้วไปขึ้นรถนี้เดินแล้วทำให้เท้าผมรู้สึก และตลอดสามวันที่ผมอยู กทม.ไม่มีปัญหาเท่าไร แต่พอกลับถึงบ้าน เท้าบวมให้เห็นทันที่ เจ็บด้วย

พอวันเสาร์ไปสัมมนางานวิจัยของ อ.จรุวัจน์ ที่ มอ.ปัตตานี วันอาทิตย์กะว่าจะได้ทำงานปกติ ที่ไหนได้พอไปดูตารางต้องไปเป็นอาจารย์สอบประมวลความรู้ กว่าจะกลับเข้าที่ทำงานก็บ่ายสอง

วันจันทร์ก็เดินทางไปร่วม gotoknowforum ที่หาดใหญ่ กลับมาทนไม่ไหวเลยไปหาหมอ หมอเห็นแล้วสั่นหัวทันที.. ว่าจะห้ามเดินก็ไม่ได้เพราะคนเราต้องทำงาน... ครับ..ผมไม่อยากหยุดแล้วครับ..เพราะหยุดนอนอยู่ที่โรงพยาบาลกับที่บ้านโดยไม่ได้ทำงานอะไรตั้ง 8 เดือน (กินเงินเดือนเปล่าๆ แม้จะรับงานไปทำงานที่บ้านบ้างก็รู้สึกเหมือนไม่ได้ทำงาน)

เมื่อวานถึงที่ทำงานตอนเช้า มีหลายงานที่ต้องเคลียร์ รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันทีเพราะรบางอย่างแก้ยากมาก พอสิบโมงก็ต้องไปประชุมสาขาพูดคุยเรื่องรายวิชาที่ผมจะต้องรับในเทอมหน้านี้ ผมขอรับเพียงแค่กลุ่มเดียวที่ผมเป็น อ.ที่ปรึกษาอยู่ เพราะที่ผ่านมาผมเจอแค่ครั้งเดียว ในเมื่อสามารถพบได้ทั้งกลุ่มอีกและเป็นวิชาที่ผมรับผิดด้วย ผมจึงอาสาสอนเอง แต่ไปๆมาๆ ผมต้องรับสอนอีกหลายกลุ่ม..ไม่รู้เท้าผมจะรับไหวไหม

บ่ายโมงครึ่งเข้าประชุมกรรมการบริหาร มีเรื่องสำคัญๆหลายอย่างที่เกี่ยวกับผมและหน่วยงานที่ผมรับผิดชอบ ก็เกี่ยวกับการย้ายวิทยาลัยภาษาอาหรับและสถาบันภาษา...ไว้ค่อยคุยในบันทึกต่อไป..