มีนิสิตนักศึกษาหลายคนที่หนีออกมาได้แต่กลับเข้าไปเรียนไม่ได้เพราะทางการตามล่า บางคนหนีเข้าป่าก็เยอะ

ตอนที่ 18

สับสนทางความคิดเกี่ยวกับการเมือง 

หลังจากที่เรียนจบพาณิชย์อย่างที่ผมได้กล่าวไว้แล้วเมื่อตอนที่ 13  ผมลงสมัครเรียนรามฯ คณะรัฐศาสตร์ ไปเรียนบ้างไม่เรียนบ้างจนตามเพื่อนไม่ทันผลสอบออกมาไม่เป็นที่พอใจเท่าไหร่เพราะบางตัวผ่านบางตัวไม่ผ่าน ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยผ่าน  เพราะสนใจกิจกรรมทางการเมือง และความเป็นธรรมในสถานที่ทำงาน สิ่งใดที่ไม่ถูกต้องจะเป็นตัวตั้งตัวตีในการเรียกร้อง  เมื่อเกิดเหตุการณ์ 6 ต.ค. 19 ด้วยยิ่งไปกันใหญ่  ความคิดเรื่องความยุติธรรมในสังคมมีบทบาทในทางความคิดของผมเป็นอย่างมาก   ผมกับเพื่อนที่เรียนด้วยกัน (ปัญญา) มีแนวความคิดคล้ายกันเมื่อมีการประท้วงเรียกร้องความเป็นธรรมต่าง ๆ ผมกับเพื่อนจะไปร่วมด้วยสม่ำเสมอ  ผมกับเพื่อนเข้าร่วมเรียกร้องกับศูนย์กลางนิสิตนักศึกษา  โดยผมกับเพื่อนผมจะเข้าไปที่ ม. ธรรมศาสตร์ (ลานโพธิ์) เกือบทุกวันหลังจากเลิกงาน เพื่อร่วมเรียกร้องความยุติธรรมในสังคมเราอยู่จนถึงเช้าเกือบทุกวัน

และแล้ววันสุดท้ายแห่งการชุมนุมก็มาถึง  มันเป็นวันที่เราต้องจดจำจนชั่วชีวิต เช้ามืด วันที่ 6 ตุลา 2519   เหตุกราณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น  ในขณะที่เราสองคนไม่ได้อยู่ในธรรมศาสตร์(ออกจากธรรมศาสตร์ประมาณ ตี 4  เพื่อไปหาอาหารทานกัน) เลยไม่รู้ว่าจุดเริ่มต้นมันเกิดขึ้นอย่างไร  แต่รู้ก่อนล่วงหน้าจากการปราศรัยแล้วว่ามีหนังสือพิมพ์ XXX  ลงรูป ละครที่ล้อเลียนการแขวนคอการตายของพนักงานการไฟฟ้าภูมิภาค ที่นครปฐม โดยเรียกร้องให้หาคนรับผิดชอบ  ภายหลังมีการสืบทราบว่าหนังสือพิมพ์ดังกล่าวมีการตกแต่งจนทำให้ดูเหมือน  เพื่อที่จะกวาดล้างนิสิตนักศึกษา โดยตั้งข้อหาว่าดูหมิ่นสถาบัน  และเหตุกราณ์ดังกล่าวจึงเป็นเหตุให้กลุ่มลูกเสือชาวบ้าน กลุ่มกระทิงแดง และทหาร ปิดล้อม ม.ธรรมศาสตร์ เมื่อผมกลับมาจากการทานอาหาร (ไปทานแถวอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย)  ขณะที่นั่งทานอยู่นั้นได้ยินข่าวว่ามีการประทะกันแล้ว ผมและเพื่อนรีบกลับไปที่ธรรมศาสตร์ทันที เมื่อไปถึงผมก็ไม่สามารถเข้าไปในธรรมศาสตร์ได้  ผมและเพื่อนอยู่ดูเหตุกราณ์อยู่ข้างนอก 

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยากที่จะลืมได้ กลุ่มกระทิงแดง ลูกเสือชาวบ้าน และทหาร บุกเข้าไปในธรรมศาสตร์  กวาดต้อนไล่จับนักศึกษา ทั้งชายและหญิงอย่างโหดเหี้ยม  ในขณะที่ด้านหน้ามหาลัยภายนอกคนที่วิ่งหนีออกมาจากธรรมศาสตร์  ถูกชี้ว่าไอ้นี้เป็นญวน โดนยำจนตายสถานเดียว  ผมเห็นนิสิต นักศึกษา โดนรุ่มตีจนตายต่อหน้าต่อตา ถึงเวลานั้นห้ามกันอย่างไรก็ไม่ฟัง  เมื่อทุบตีกันจนแน่นิ่งแล้วยังไม่หนำใจเอาเชือกผูกคอลากมาข้างสนามหลวง (ด้านหน้าธรรมศาสตร์) เอาไปแขวนบนต้นมะขาม เต๊ะกันเล่นเป็นกระสอบทรายกันอย่างสนุกสนาน  น้ำตาผมตกเมื่อเห็นภาพที่ทารุณสุด ๆ  ไม่เคยคิดว่าคนไทยด้วยกันจะทำกันได้ถึงเพียงนี้ ยัง ยังไม่พอเมื่อเต๊ะจนพอใจแล้วปลดลงมาลากศพไร้วิญญาณไปที่กลางถนน แถว ๆ พระแม่ธรณีบีบมวยผม  เอายางรถยนต์มากองแล้วเอาศพเผากันสด ๆ 

ผมเดินกลับมาที่ธรรมศาตร์  เข้าไปดูสภาพภายในในขณะที่นักเรียนนิสิตนักศึกษาโดนทอดเสื้อไม้เว้นแต่ผู้หญิงเหลือเพียงเสื้อชั้นใน โดยให้ทุกคนเอาเสื้อที่มีอยู่พันมือไว้ด้านหลัง ทุกคนที่โดนจับถูกลำเลียงขึ้นรถตำรวจที่มีลูกกรง มีพวกกระทิงแดงใช้ปลายแหลม และทหารที่อยู่ข้างล่างใช้ปลายปืนกระแทกเอวแต่ละคนให้นั่งชิด ๆ กัน  ผมเห็นภาพแล้วไม่ได้มีความปราณีกันเลย ทำเยื้องสัตว์  ศพบางศพที่นอนตายอยู่บริเวณลานโพธิ์ โดยเฉพาะนิสิตนักศึกษาหญิง แถบไม่น่าเชื่อสายตาตัวเอง บางศพถูกทอดกางเกงในออก  มารู้ทีหลังว่าก่อนที่จะบุกเข้าธรรมศาสตร์มีการปลุกม๊อบภายนอกว่าข้างในมีอุโมงค์  มีการสะสมอาวุธ  นักศึกษาชายหญิงมั่วเซ็กส์กัน และที่สำคัญ โฆษณาบอกกล่าวประชาชนว่านิสิตนักศึกษาจะทำลายสถาบัน  

มีนิสิตนักศึกษาหลายคนที่หนีออกมาได้แต่กลับเข้าไปเรียนไม่ได้เพราะทางการตามล่า  บางคนหนีเข้าป่าก็เยอะ หลายคนที่พ่อแม่มีตังค์หน่อยก็หนีออกนอกประเทศไปเลย  บางคนมีช่องทางไปเรียนต่อที่อื่นก็ไป ในความคิดของนิสิตนักศึกษาสมัยนั้นจะแบ่งแยกเป็นกลุ่มใหญ่อยู่สามกลุ่ม พวกนิยมลัทธิเหมา (จีนนคอมมิวนิตส์)  และพวกนิยมลัทธิเลนิน (คอมมิวนิสต์รัสเซีย) และกลุ่มหนึ่งที่มีแนวคิดแบบกลาง ๆ ซึ่งไม่เอาทั้งจีน และรัสเซีย  แต่ไม่เห็นด้วยกับผู้บริหารประเทศที่เต็มไปด้วยศักดินา ขุนศึก   ส่วนผมกับเพื่อนคงไม่ต้องพูดถึงในฐานะผู้ร่วมชุมนุมหรือผู้ฟัง หรืออีกนัยหนึ่งในขณะนั้นจะเรียกว่าผู้ใช้แรงงานก็ว่าได้ อะไรช่วยได้ก็ช่วยทำทุกอย่าง เราไม่ได้เป็นแกนนำ เราไม่ได้เป็นผู้ปราศรัย  เราไม่ได้หนีไปไหน เพราะไม่มีความจำเป็นที่จะต้องหนีตามเข้าป่าไปร่วมอุดมการณ์ดังกล่าว

เมื่อเสร็จสิ้นภาระกิจในการชุมนุมต่างคนต่างกลับเข้าไปทำงานตามปรกติ  มานั่งนึกถึงเหตุกราณ์ในวันนั้นมันต่างกันอย่างสิ้นเชิง  เหตุกราณ์ 14 ตุลาคม 2516  ปี 2516   นิสิตนักศึกษาประชาชน ชนะ แต่  6 ตุลาคม 2519  นิสิตนักศึกษาพ่ายแพ้    นี่แหละผลของข้อมูล และข่าวสารของเมืองไทย  ใครคุมสื่อได้ผู้นั้นครองประเทศ  แต่หากใครคุมพลังงานได้ผู้นั้นครองโลก