ความสุขมักอยู่กับเราไม่นาน

21 พค. 2552 

            แด่เจ้าของบันทึกครูซ่อมคน  " ความสุขมักอยู่กับเราไม่นาน  ความทุกข์จะเข้ามาแทนที่  "

ขอบมอบความรัก...ความห่วงใย...แด่เธอผู้จากไป...อันเป็นนิรันดร์อย่างไม่มีวันห้วนกลับ...ความดียังคง

อยู่ในใจเสมอ...ขอให้ดวงวิญญาณจงรับรู้มีคนที่รักและเป็นห่วงเธอเสมอ...ในภพหน้าเธอจะพบแต่สิ่งที่ดี

ไม่มีโอกาสเอาช่อกุหลาบขาวให้เธอ...แต่ทุกวันฉันจะเขียนเล่าเรื่องมากมายให้ฟังตลอดไป....

ขอให้ดวงวิญาณของเธอกับลูกน้อยอยู่ที่มีความสุข...เธอจะไม่มีนำตา...ไม่มีเสียงสะอื้นด้วยความเจ็บปวด

อีกต่อไป....แม้นเขาจะไม่มีโอกาสรับรู้...แม้นจะมีคำว่าสิ้นรัก..สิ้นห่วงใย...ไม่อาวรณ์...ที่เธอเคยพูดไว้เมื่อ

มาถึง...แต่เราก็รู้ว่าเธอยังรักยังห่วงใยยังอาวรณ์เขาเสมอ...หลับเถอะหลับให้สบายเธออยู่กับความจริงที่

โหดร้ายเจ็บปวดมานานแล้ว....ขอให้เธอมีความสุขกับสิ่งเดี่ยวที่เธอได้จากเขาคือลูกน้อยที่เธอพาเขาไป

ด้วย....หลับน่ะ...แล้วฉันจะเขียนแทนเธอทุกวัน....สักวันหนึ่งเขาจะต้องชดใช้ในสิ่งที่เขาทำแม้นเขาจะไม่

มีโอกาสรู้ว่าเธอจากไปแล้ว....