เทคโนโลยีกับชาวบ้าน

 

วันนี้บังเอิญผมค้นเจอภาพเก่าๆ แห่งความประทับใจที่ได้บันทึกไว้ เมื่อช่วงปลายเดือนมกราคมปี 2549 ยังปฏิบัติงานในพื้นที่ลุ่มน้ำปากพนัง อยากเล่าสู่กันฟัง ช่วงนั้นรับผิดชอบงานในส่วนของการใช้ GIS เป็นเครื่องมือ (Tools) ร่วมกับทีมงานขับเคลื่อน ในการวางแผนบริหารจัดการเชิงพื้นที่ เน้นขบวนการมีส่วนร่วมของชุมชนทุกระดับ หาฉันทามติข้อตกลงร่วมกัน (Concensus) ในการวางแผนประกอบอาชีพให้สอดคล้องกับทรัพยากรที่มีอยู่ร่วมกัน เพื่อลดข้อขัดแย้งที่เกิดขึ้น ร่วมคิดร่วมวางแผน ร่วมทำงาน และร่วมติดตามประเมินผล ค้นหาแกนนำแต่ละพื้นที่สร้างเป็นเครือข่ายที่จะทำงานร่วมกันในการขับเคลื่อนการพัฒนาลุ่มน้ำในภาพรวมต่อไป

ผมอบรมการใช้เครื่องกำหนดตำแหน่งบนพื้นภิภพด้วยดาวเทียม (Global Positioning System : GPS) ให้กับแกนนำกลุ่มประมงชายฝั่งลุ่มน้ำปากพนัง ในการเก็บบัญทึกข้อมูลกิจกรรมต่าง ๆ และทรัพยากรในพื้นที่ทำกิน เพื่อจัดทำฐานข้อมูลเชิงพื้นที่ กันพื้นที่กันชนทำเขตอนุรักษ์และวางแผนงาน โครงการ กิจกรรมต่างๆ ชาวเลเขาจะเรียกเครื่องมือชิ้นนี้ว่า "เครื่องจับดาว" การจับดาว ก็คือการหาค่าพิกัดด้วยดาวเทียมนั่นเอง ระบบที่เขาช่ำชองคือ ละติจูด ลองติจูด ชนิดที่บอกเราคร่าวๆ ได้ว่าตำแหน่งที่ไปวางเครื่องประมงเมื่อคืนนี้ อยู่บริเวณระหว่างเส้นที่เท่าไหร่ (ทางเราต้องการความถูกต้องแม่นยำ) แต่ภาพถ่ายดาวเทียมและภาพถ่ายทางอากาศที่ผมใช้เป็น Base Map ถูกตรึงค่าพิกัดเป็นระบบ UTM โอเคไม่มีปัญหาข้อมูลที่เขาเก็บมาโดยโปรแกรมเสริมทางแผนที่แล้วสามารถจัดการแปลงได้สบายมาก เอาตามความถนัดของพี่ท่านก็แล้วกัน

 

เทคโนโลยีกับชาวบ้านเขาช่างสื่อสารเข้าใจง่ายจริง ๆ