เมื่อวานก่อนกลับบ้าน ผมก็แวะไปละหมาดที่มัสยิด วอศ.ครับ ได้เจอกับบังอุสมาน ราษฏร์นิยม จะเรียกตำแหน่งอะไรดีล่ะ ตำแหน่ง หน้าที่ท่านเยอะมาก ฮาฮา

คำทักทายของบังคือ ได้กลับบ้านบ้างหรือเปล่า? คำถามนี้ เป็นคำถามประสาคนที่ต้องจากบ้านจากเมืองมาทำงานไกลบ้าน บังท่านเป็นคนนครศรีฯ (ไม่ใช่ศรีราชานะครับ) จากคำทักทายนี้ ซึ่งธรรมดาๆ ผมเจอบ่อย กลับได้ประเด็นสนทนาที่น่าสนใจครับ เลยอดไม่ได้ที่จะต้องเก็บมาเล่าต่อในบันทึกนี้ครับ

ผมบอกบังไปว่า สมัยนี้ไม่จำเป็นต้องสร้างบ้านใหญ่ๆ แล้วครับ มีบ้านหลังเล็กๆ ก็พอ ถึงแม้จะมีลูกเยอะก็ตาม เนื่องจากพอเขาโตไป เขาก็ต้องออกจากบ้านไปอยู่ส่วนของเขา โอกาสที่จะกลับมาอยู่ในบ้านเรานั่นแสนยาก ดูอย่างบัง อย่างผมก็ได้ พ่อกับแม่ทั้งของผมและของบังอุสมาน ต่างก็อยู่กันสองคนในบ้านหลังใหญ่ ซึ่งไม่ต้องเดาว่า อนาคตเราจะเป็นยังงัย ลูกเราคงมีโลกที่ยุ่งกว่าเราในสมัยนี้แน่เลย เลยนึกไปถึงหะดีษที่พูดถึง อนาคตของลูกว่า จะเป็นอย่างไรก็ให้ดูเราทำกับพ่อแม่อย่างไร ลูกเราก็ทำกับเราอย่างนั่นแหละครับ

พอคุยมาถึงตรงนี้ บังอุสมานก็ยกตัวอย่าง ดร.สุรินทร์ พิศสุวรรณครับ เนื่องจากท่านพาผู้ปกครองจากสามจังหวัดไปคุยกับคุณแม่ของ ดร.สุรินทร์ และท่านเองก็สนิทกับครอบครัวนี้ครับ บังเล่าว่า ครั้งก่อนไปเจอมามาของดร.สุรินทร์ ท่านก็ตามว่า กลับบ้านเยี่ยมพ่อแม่บ้างหรือเปล่า? บังก็ตอบว่า นานๆ จะได้กลับสักที  แล้วบังก็ถามถึง ดร.สุรินทร์ครับว่า ได้กลับบ้านบ้างหรือเปล่า คำตอบถือ ไม่ได้กลับหรอก แต่ติดต่อมาทางโทรศัพท์อย่างสม่ำเสมอครับ จะให้กลับบ้านบ่อยได้งัย เขามีภาระรับผิดชอบคนทั้งภูมิภาค ฮือ

บังอุสมานเล่าว่า ดร.สุรินทร์ โทรหาแม่วันละหลายครั้งครับ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ประเทศไหน เดินทางไปไหน ถึงไหนก็โทรรายงานแม่ตลอด และที่สำคัญท่านยังดูแลติดต่อน้องๆ ของท่าน (ซึ่งมีสิบคน โดยประมาณ) อย่างไม่เคยขาดตกบกพร่องเลยครับ สำหรับแม่แล้ว ดร.สุรินทร์ท่านก็ทำตัวของท่านเหมือนลูกที่ยังเล็กๆ อยู่เสมอครับ

มีอยู่ครั้งหนึ่ง บังท่านพาคนไปให้มามาของดร.สุรินทร์บรรยายให้ฟังในหัวข้อว่า เลี้ยงลูกอย่างไรให้ได้เป็นรัฐมนตรี ซึ่งตอนนั้น ดร.สุรินทร์อยู่ที่บ้านและกำลังจะต้องรีบออกจากบ้านเพื่อเดินทางไปที่อื่น แต่ปรากฏมามาของท่านบอกว่า ไม่ได้งานนี้ต้องฟังแม่บรรยายก่อน ลูกทุกคนต้องอยู่ (ตอนนั้นลูกทุกคนนั่งฟังพร้อมหน้าเลยครับ) ดร.สุรินทร์เลยต้องจำนั่งฟังแม่บรรยายครับ (ฮือ คราวหน้าต้องตั้งประเด็นบรรยายให้มามาว่า ทำอย่างไรให้สามารถคุมรัฐมนตรีให้อยู่มัดได้ ฮิฮิ)

โดยส่วนตัว ผมก็ทึ่งในความสามารถของ ดร.สุรินทร์ครับ ประทับใจท่านมาก ตั้งแต่ได้เจอตัวท่านเป็นๆ (ฮิฮิ) สมัยท่านมาเยี่ยม วอศ. ตอนผมเป็นนักศึกษาปีหนึ่งหรือปีสองนี้แหละครับ ครั้งหลังสุดก็งานสัมมนาที่ภูเก็ต ยิ่งเมื่อวานได้ยินเรื่องเล่าของท่านเกี่ยวกับการปฏิบัติตนต่อพ่อแม่แล้ว ยิ่งประทับใจจริงๆ ครับ ตัวอย่างของท่านคงเป็นอีกหนึ่งเครื่องยืนยันวัจนะของท่านรอซูล (ซ.ล) ที่ว่า "สวรรค์นั่นอยู่ใต้ฝ่าเท้ามารดา" ครับ ถ้าเราเป็นคนดี ดูแลเอาใจใส่พ่อแม่ พ่อแม่ก็จะชื่นชมเรา ดุอาให้เรา และแน่นอนครับ ดุอาจากพ่อแม่ อัลลอฮ์รับเร็วจริงๆ ครับ ผมนึกถึงเหตุการณ์หนึ่งที่ ซอฮาบะห์ท่านหนึ่ง มาขออนุญาตท่านรอซูล (ซ.ล) ไปรบ ปรากฏท่านรอซูล (ซ.ล) ให้ไปขออนุญาตจากแม่ก่อน หากแม่ของซอฮาบะห์ไม่อนุญาต ท่านก็ไม่ยินยอมให้ไปรบครับ

คุยๆ แล้วอายตัวเองครับ ความรับผิดชอบส่วนตัวก็ไม่ได้มากมายเท่า ดร.สุรินทร์ แต่บางทีเผลอๆ ทำงานวุ่นๆ สองสัปดาห์ยังไม่ได้โทรคุยกับแม่เลย ฮือ (คิดเองแล้วกัน)