วันนี้วันวิสาขบูชาที่สิงคโปร์

วันนี้รู้สึกโชคดีที่ทางโรงแรมยกเลิกการวัดอุณหภูมิผู้ที่เข้าพักแล้ว เพราะจิตใจเป็นกังวลเหลือเกิน

เมื่อวานครูสุไปห้องสมุดและจะไปจองหนังสือไว้ยืมวันนี้ เจ้าหน้าที่ก็บอกว่าเป็นวันหยุดเป็นวันวิสาขบูชา ก็รู้สึกแปลกใจและดีใจที่สิงคโปร์เขาหยุดให้พุทธศาสนิกชนได้ไปวัดไปวากัน  ซึ่งเท่าที่ครูสุทราบคือเขาจะมีวันหยุดให้กับ ทุกศาสนา ไม่ว่าจะเป็นพุทธ คริสต์ อิสลาม ฮินดู ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ดีทีเดียว

นึกถึงวันวิสาขบูชา ที่บ้านเชียงใหม่ ถ้าเป็นตอนเช้าก็ต้องตื่นมาช่วยพ่อแม่ที่บ้านเตรียมอาหารคาวหวานไปตักบาตรทำบุญ และอุทิศบุญกุศลให้กับญาติผู้ล่วงลับ  ตอนเย็น ๆผู้เฒ่าผู้แก่จะใส่ชุดขาวไปฟังธรรม นอนวัดกัน  ซึ่งตอนนั้นครูสุเองก็ทำบ้างไม่ทำบ้าง เพราะเห็นวัดมีอยู่มากมาย จะทำตอนไหนก็ได้  แต่พอมาอยู่ตรงนี้ เริ่มรู้สึกว่า จะหาที่ทำบุญยาก วัดไทยที่สิงคโปร์ก็มี แต่ไกล ไม่เหมือนบ้านเรา ทำให้ครูสุได้รู้ว่า กว่าจะคิดได้ก็สาย (แต่ก็คงไม่สายเกินไป) ที่จะกลับไปทำบุญที่บ้านเราอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า

       ที่นี่ครูสุก็ใช้วิธีทำบุญกับคนขอทาน แต่ก็ไม่เชิงเป็นคนขอทานตรง ๆ เพราะรัฐเขาห้ามไม่ให้มีคนขอทาน แต่จะมาในรูปแบบ ร้องเพลงตามข้างถนน มาขายของพวกเล็ก ๆ น้อย หรือขายดอกไม้ เป็นคนแก่ คนพิการบ้าง ซึ่งเห็นแล้วก็น่าสงสาร มีบางคนก็เดินมาขอเอาตรง ๆ เลย คนเหล่านี้ส่วนหนึ่งไม่ใช่คนสิงคโปร์ก็มี มีคนหนึ่งที่ครูสุได้ให้เงินกับขนมเขา ก็ถามเลยรู้ว่าเป็นคนอินเดียโดนหลอกมาขุดทองที่สิงคโปร์ แล้วไม่มีงานทำ ไม่มีเงิน ไม่มีข้าวกิน เศร้าใจจริง

วันหยุดอย่างวันเสาร์นี้ Thai teachers  หลายคนจะไปบาตัม อินโดนีเซีย วันนี้  มันเสี่ยงไปหน่อยที่เราจะข้ามประเทศไปอีกประเทศ ด้วยการนั่งเรือสำราญไป แต่พวกเราก็มีหลายคนที่จะไปกัน ด้วยเหตุผลที่ว่า ไหน ๆ ก็มาทั้งทีแล้ว ก็ควรไปให้หมด ๆ  หลายคนก็ไม่ไปเพราะงานการบ้านที่อาจารย์ให้เยอะมาก ครูสุก็ไม่ไปเพราะเหตุผลหลังนี้เช่นเดียวกัน เลยต้องทำงานในวันหยุดนี้ครับ