สถาบันสร้างคน...พบปะเพื่อนฝูง หนึ่งในวัฎจักรของความผูกพัน

                     
(เส้นทางอ.ชุมแพ -หล่มสัก บ่ายแก่ ๆ และสะพานห้วยตอง)
      2 พ.ค.2552 กลับไปเยือนถิ่นที่ให้การศึกษา ถิ่นที่มอบปริญญาบัตรและมอบความรู้สึกต่าง ๆ มากมายให้กับชีวิต เมื่อปี 2530   รุ่นที่เรียกว่า  30.1.3.13 (เอกการประถมศึกษา)
      ความคิดคำนึง...ก็หวลสู่เรื่องราวของอดีต...เมื่อแรกตั้งใจมาศึกษาที่นี่ เป็นช่วงที่ชีวิตเลื่อนลอยกับการสอบเข้าศึกษาต่อระดับอุดมศึกษา เนื่องจากว่าเป็นหัวเลี้ยวหัวต่อ ...จากเด็กม.6 ห้อง 1 วิทย์-เกษตรฯสอบไหน ๆ ก็ไม่ติดเพราะอ่านนวนิยายมาก ชนิดที่เรียกว่า สามเล่มจบ หนากว่า 200 หน้า ก็อ่านจบภายในหนึ่งคืน ไม่หลับไม่นอน ...แว่ว ๆ เสียงแม่เตือน(คิดว่าลูกสาวอ่านหนังสือเรียน) “พักผ่อนบ้างเถอะลูก”ก็ไม่เป็นผล เป็นอย่างนั้นตลอดระยะเวลาก่อนสอบเข้าเรียนต่อ  (ไม่ดี และไม่ควรปฏิบัติเป็นอย่างยิ่ง)
        ผ่านสถานศึกษา  ทุกสิ่งเปลี่ยนไป ตั้งแต่ประตูทางเข้า อาคารภายใน หอพัก รำลึกถึงเรื่องที่เคยอ่านจดหมาย(ไม่ลับ)ถึงป๊ะของพี่ศน.แอ้ด...สิ่งที่เหมือนกันกับท่านคือ เป็นคนที่ถูกตีกรอบให้ชีวิตมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่เคยมีความมั่นใจในตนเอง ...แต่ชีวิตของพี่แอ้ดเป็นชีวิตที่พร้อมเพราะเป็นลูกข้าราชการ ...ต่างกับชีวิตของลูกแม่ค้า ที่มีแม่เป็นเสาหลักของครอบครัว หนึ่งในสิ่งที่ภูมิใจ ไม่เคยทำสิ่งใดให้แม่ผิดหวัง..ไม่เคยทำเรื่องเสียหาย... ขอบคุณกรอบของชีวิต...ที่ทำให้มีวันนี้ ...วันที่ชีวิตประสบความสำเร็จระดับหนึ่งอาจจะไม่มากมาย แต่ชีวิตที่มาจากดิน...ก้าวถึงฝั่งทางฝัน และมีปณิธานที่ตั้งมั่น...จะทำ  จะสร้าง จะพัฒนา  จะมุ่งมั่น ฝันให้ไกล และจะไปให้ถึงทางที่ฝัน ...บนเส้นทางของความเข้าใจ  กำลังใจ จากมวลมิตรมากมายที่ได้รับ   ไม่เคยเสียใจที่เกิดมาในครอบครัวที่ด้อย  เพราะเชื่อว่าเราเลือกเกิดไม่ได้  แต่เราเลือกที่จะเดินได้ ดีใจที่ได้เกิดเป็นลูกของคุณพ่อ คุณแม่ เสมอมา
               
      (ความเปลี่ยนไปของสภาพแวดล้อมที่ดีขึ้น สวยงามขึ้นค่ะ)
     เป็นลูกครึ่งค่ะ ...ครึ่งขอนแก่น ครึ่งเพชรบูรณ์ คุณพ่อเป็นคนบ้านศิลา อ.หล่มเก่า จ.เพชรบูรณ์  คุณแม่เป็นคนบ้านมูลนาคอำเภอมัญจาคีรี จ.ขอนแก่น (ปัจจุบันกิ่งอ.โคกโพธิ์ไชย จ.ขอนแก่น ) ชีวิตจึงต้องผูกพันและได้มาเรียนที่เพชรบูรณ์
          .....เพื่อนบอกว่าพี่ชายของเขาแนะนำให้มาสอบที่เพชรบูรณ์ ...จึงต้องมากับเพื่อนที่อยู่อำเภอคอนสาร เพื่อจะสอบเข้าเรียนวิชาเอกการประถมศึกษา (นัยว่า...พอขึ้นปีสองจะคัดคนเกรดดี ๆ เพื่อสอบเป็นคุรุทายาท แต่เมื่อเรียนไป ความหวังก็ดับไปอีก ไม่มีการสอบ ..แห้วเลย ตั้งใจเรียนได้เกรดดีทีเดียวค่ะ ) ที่นี่...สอบติดเอกการประถมศึกษา   ส่วนเพื่อนสอบติดเอกเคมี ... 4 ปีที่เพชรบูรณ์มีหลายอย่างที่ผูกพันเนิ่นนาน
       เพื่อนร่วมรุ่น 18 ชีวิตจาก  35 ชีวิต พบหน้าตา พร้อมกับสังขาราที่เปลี่ยนไป  ทุกสิ่งไม่เที่ยง แต่ความเป็นเพื่อนยังคงทน ทุกคนมีครอบครัวที่อบอุ่น  หลายสิ่งพรั่งพรูเป็นคำถามที่ย้ำถามบ่อยๆ  สบายดีไหม ทำอะไรมาบ้าง  ตอนนี้อยู่ที่ไหน  ฯลฯ    วันนี้ ความเจริญของเพชรบูรณ์เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น เส้นทางระหว่างหล่มสัก-เพชรบูรณ์มีหลายเรื่องราวที่ถูกเก็บในความรู้สึก...หลาย เรื่องยังโดดเด่น งดงาม มีคุณค่าและเป็นมิตรภาพที่ยั่งยืนเสมอมา
               
     เลี้ยงรุ่น ...ครั้งนี้ดูเหมือนจะครั้งแรกที่รวมเพื่อนได้มากขนาดนี้  ...ก่อนหน้านี้ ...ทุกคนต่างมีภาระหน้าที่ มีการงาน มีครอบครัว ไม่มีเวลาในการประสานติดต่อเพื่อน แต่เมื่อช่วงเวลาหนึ่งผ่านไป ทำให้ความรู้สึกระลึกถึง มีคุณค่าบางคนอยู่นครปฐม  อยู่อยุธยา  ไม่เคยสืบตามหากันมาก่อน แต่ผู้ประสานงานดีเด่นก็ทำสำเร็จ ครั้งแรกนี้จำนวนเพื่อนได้  สิบกว่าชีวิต แม้ไม่มากนัก แต่ก็สานความรู้สึกระหว่างเพื่อนได้เป็นอย่างดี  เราสัญญากันว่า จะหาโอกาสพบกันบ่อยขึ้น
                 ชีวิตในรั้วสถานศึกษา พักในหอพัก(ใน)ที่ต้องจ่ายค่าเช่ารายภาคเรียนถูกสุด ๆ    เสาร์-อาทิตย์ช่วยขายของที่สหกรณ์วิทยาลัยค่าจ้างวันละ  45 บาท   ปิดภาคเรียนรับจ้างช่วยงานฝ่ายทะเบียนของวิทยาลัย (เพื่อช่วยแม่หาค่าเทอม)  และยังมีหน้าที่เสริมอีกคือ รับจ้างซักรีดให้กับพี่ๆ ที่หอพักชาย เดือนละสองร้อยค่ะ(เตารีดก็ยืมน้องเขา..อีกแล้ว)  สอนพิเศษหลังเลิกเรียนให้กับลูกของอาจารย์ที่วิทยาลัย(ป่านนี้ เด็ก  ๆ คงเติบโตมีหน้าที่การงานที่ดีแล้ว)การสอนพิเศษนี้ ทำให้เห็นการแบ่งหน้าที่ของลูกที่เป็นพี่น้องทั้งห้าคนในครอบครัวของอาจารย์ท่านนี้ ทุกคนล้วนมีหน้าที่ที่จะรับผิดชอบ  ม.1 ป.5 ป.3 ป.1 และไม่ได้เข้าเรียน   ...ในทุกงานเพื่อน ๆ ช่วยหามาให้ทำทั้งนั้นค่ะ เป็นการแบ่งเบาภาระของแม่ในอีกระดับหนึ่ง ...และมีกิจกรรมที่ร่วมกับทางวิทยาลัยคือ เป็นคนร้องเพลงให้กับวงดนตรีอินทนิล   เป็นรองประธานหอพักหญิงสองตอนเรียนปีสอง และเป็นประธานหอพักหญิงสองตั้งแต่ปีสามจนจบการศึกษาค่ะ
 จำได้ว่าทุกครั้งที่มีงานร้องเพลงครั้งใดที่อาจารย์บอกว่าแต่งเครื่องแบบนักศึกษา จะดีใจสุด ๆ  เพราะหากงานใดให้แต่งชุดสวย ...ไม่ค่อยจะมีชุดสวย ๆ กับใครเขา ต้องยืมเพื่อน ๆ ร่วมหอพัก ลำบากกันหลายคนทีเดียวค่ะ
                      
(หัวหน้าห้องฯและผู้อาวุโสสุด อิๆ  มอบดอกไม้บูชาครู ท่าน รศ.ดร.วิชัย ประสิทธิ์วุฒิเวชช์)

      ขอบคุณ วิทยาลัยครูเพชรบูรณ์ ที่สร้างหลายสิ่งให้กับชีวิต  ความกล้า  ความมั่นใจ  ความคิดดี  ทำดี 
      ขอบคุณผองเพื่อน  ผู้เป็นพลังในการขับเคลื่อน เรียนรู้  สานฝัน ให้พวกเราได้กลับมาพบกันอีกครั้ง
      ขอบคุณพ่อขุนผาเมือง   ผู้นำแสงสว่าง ความเจริญก้าวหน้าสู่เมืองเพชรบูรณ์
                                            
                   ขอมอบเพื่อผองศิษย์จากรั้วเพชรบูรณ์ทุกท่านค่ะ

                                  มาร์ช  ว.ค.เพชรบูรณ์
                จาก(http://www.pcru.ac.th/csmanu5.php)

         วิทยาลัยแห่งนี้เป็นที่รัก   เราประจักษ์ซึ้งใจในคุณค่า
แหล่งฝึกฝนศิลปวิทยา             ฝังศรัทธาเลือดเนื้อเพื่อเป็นครู
          สีม่วงเป็นสัญญาณ         ให้พี่น้องผูกพันมั่นคงอยู่
มีพ่อขุนผาเมืองเป็นตราชู       ใครหลบหลู่วิทยาลัยเราไม่ต้องการ
          เราชาวอินทนิล               จะไม่ยินใกล้ถิ่นผองพาล
เรามีจรรยากีฬาชำนาญ           วิทยาการก่อเสริมเพิ่มพูน
          ขอให้สัตย์สัญญา            แม้จันทราสุริยันและพลันสูญ
มอบใจวิทยาลัยครูเพชรบูรณ์         มีให้สูญสิ้นลับกับตะวัน      
                                      *************