ถึงเวลาแล้วหรือยัง...ที่จะสร้างกระบวนการเรียนรู้ ระบบการศึกษาที่เอื้อและเกื้อกูล ให้มีการเติมเต็ม “ภายใน” ให้กับสังคมไทย…

 

 

 

… การศึกษาในปัจจุบันที่ไม่ได้เน้นวิธีการ “สร้างคน” หากแต่จะทำให้คนเกิด “ความมั่นใจจากภายนอก” ไม่ว่าจะเป็นอาคารที่ใหญ่โต ชื่อสถาบันและใบประกาศ ที่บอกว่าสำเร็จการศึกษาตามที่ได้เกริ่นมานั้น ทำให้ใบปริญญาบัตร ไม่ได้มีความหมายใด ๆ เลย

...นอกจากเศษกระดาษแผ่นเดียว...

ที่แม้แต่ในปัจจุบันก็อาจจะไม่ได้ช่วยให้คุณมีงานทำได้ตามที่ต้องการด้วยซ้ำไป ที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ “เจ้าเศษกระดาษ” แผ่นนั้นกลับทำให้ “อัตตา” ภายในของพวกเราแต่ละคนเติบโตไปผิดทิศผิดทาง กลายเป็นสิ่งหนึ่งที่สร้าง “ความขัดแย้ง” ในสังคมให้รุนแรงขึ้นไปอีกด้วย

 

              ส่วนหนึ่งของบทความ “ไว้ใจชีวิตอย่างไม่มีเงื่อนไข”

                                 ของ นพ.วิธาน ฐานะวุฑฒ์

 

 

 

อ่านแล้ว คนไม่มีรากได้แต่สั่นหัว พูดไม่ออก บอกไม่ถูก ...

 

การศึกษาของชาติ ระบบการศึกษาและสังคม มักจะเป็นจำเลยอันดับหนึ่งของความล้มเหลวและความขัดแย้งในสังคมปัจจุบันอยู่เสมอ...

 

น่าคิดที่ว่า...

คนมีการศึกษามากขึ้น แต่คนกลับ “พึ่งตนเองได้น้อยลง”ต้องเผชิญกับปัญหาที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น

คนมีเงินมากขึ้น แต่กลับ “มีความสุขน้อยลง” ต้องการเพิ่มอีกมาก ๆ จนทำได้ทุกอย่างเพื่อเงิน

คนมีบ้านหลังใหญ่โอ่อ่า แต่ต้องออกไปหาความหมาย ความผ่อนคลายจากนอกบ้าน จากคนอื่นและสิ่งอื่น

 คนมีอายุเฉลี่ยเพิ่มขึ้น  แต่มีชีวิตที่ต้องพึ่งพาสิ่งอื่นที่ไม่ใช่ตนเอง มีชีวิตอยู่อย่าง...ไม่รู้ว่า “ความหมายของชีวิต” คืออะไร

…..ฯลฯ.....

 

คิดพลางยิ้มพลาง ... ก็ไม่ใช่เพราะเจ้า “ความขาดพร่อง” นี้หรอกหรือ จึงทำให้ทำอะไรที่บางครั้ง เราเองยังไม่เข้าใจ อธิบายไม่ได้เลย  และหากภายในยังพร่อง แม้ภายนอกจะมีมากเท่าใด คนก็ยังไม่มีความสุขพอที่จะรักและปรารถนาดีต่อตัวเองและผู้คนรอบข้างได้

หันกลับมาเสริมสร้างเติมเต็ม “ความมั่นคงภายใน” กันเถอะ อย่าปล่อยให้ “จิตวิญญาณภายใน” ของเราขาดพร่อง เสียจนต้องหาวิธีการและเสาะหาสิ่งใดเพื่อมาเติมเต็ม...อย่างผิด ๆ กันอีกเลย

 

ถึงเวลาแล้วหรือยัง...ที่จะสร้างกระบวนการเรียนรู้ ระบบการศึกษาที่เอื้อและเกื้อกูล ให้มีการเติมเต็ม “ภายใน” ให้กับสังคมไทย…

 

สำหรับคนไม่มีราก เติมเต็มความมั่นคงภายในด้วย... “การเรียนรู้ที่จะรักตนเองและรักผู้คนรอบข้าง มองหาข้อดี สิ่งดีในตนเองและผู้อื่น” ก่อนเป็นอันดับแรก และกำลังสรรหาวิธีการอื่น ๆ ต่อไป

 

...อาจจะไม่ง่ายนัก ... แต่ก็จะเพียรพยายามเรื่อยไปค่ะ…

 

กัลยาณมิตรท่านใดมีวิธีการเสริมสร้างเติมเต็ม “ความมั่นคงภายใน” ลองนำมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันด้วย จะขอบคุณมากค่ะ

                                         (^___^)