หลายคนคงจะสงสัยว่ากลองมันเกี่ยวอะไรกับบั้งไฟ เกี่ยวมากนะครับ บุญบั้งไฟต้องมีกลองตุ้ม สมัยก่อนมีการเส็งกลองด้วย กลองที่ใช้เส็ง ( แข่งขัน ) เป็นกลองกิ่ง ไม่ใช่กลองตุ้ม
ลักษณะของกลองตุ้มจะคล้ายกลองเพล แต่เล็กกว่าประมาณ 2 เท่า เวลาตีใช้คนหาม คนเดินหน้าจะถือขวดสาโทเป็นคนร้องกลอนเซิ้งนำ คนเดินหลังเป็นคนตีกลองและร้องตาม เขาทั้งสองต้องเมาพอกันจึงเดินด้วยกันได้ และเซไปเซมาอยู่อย่างนั้น
จังหวะกลองไม่มีอะไรมากตี ตุ้ง...ตุ้ง...ตุ้ง...ตุ้ง...ตุ้ง... แค่นี้ทั้งวันทั้งคืน สลับกับเสียงเซิ้ง อ้อลืมไปบางทีมี ผ่างฮาด ( เหมือนฆ้อง แต่ไม่มีปุ่ม ) ตีแทรกด้วย เสียงดัง ตุ้ง..ผ่าง..ตุ้ง..ตุ้ง..ผ่าง บางหมู่บ้านพอประชุมกันว่าจะจัดงานบุญบั้งไฟเท่านั้นก็เริ่มเอากลองตุ้มมาตีกินเหล้าแล้ว
กลองตุ้ม จึงเป็นสัญลักษณ์ที่มีเอกลักษณ์ของบุญบั้งไฟ ฉะนี้แล
ผมไปแอบดูการเส็งกลองกิ่งของชาวลาวเวียงที่กาฬสินธุ์มานะครับอาจารย์สนุกมาก ที่ร้อยเอ็ดคิดว่าน่าจะมีมาก ที่ยโสธรก็คงเช่นกันเพราะวัฒนธรรมพื้นถิ่นยังไม่เปลี่ยนไปเยอะมาก อยากให้อาจารย์เอาเรื่องกลองกิ่งมาเล่า เมื่อปีที่แล้วผมเห็นเขาเอากลองกิ่งอีสานไปโชว์ในรายการ คุณพระช่วย และการการรำข้ามกลอง อันนี้ผมงงเพราะเคยถามว่ามีข้อขะลำว่าห้ามข้ามกลอง อันนี้เป็นอย่างไรอยากให้อาจารย์ให้ความกระจ่างหน่อยครับ
ส่วนที่บ้านลาวเวียง สนุกสนานมากเสียงกลองดังแสบแก้วหูและที่สนุกคือท่าทางการตีของคนตีกลองที่ดูสนุกสนานมากวันหลังจะเอาภาพมาแลกเปลี่ยนกับอาจารยืนะครับ
บางสิ่งคนสมัยใหม่ก็คิดกันเอาเองแล้วบอกว่าเป็นการพัฒนาซึ่งมันไม่ใช่ พระท่านบอกว่าอย่าทิ้งมูลเดิม แปลว่าของเก่าเป็นอย่างไรต้องยึดหลักการไว้ ส่วนจะพลิกแพลงอย่างไรก็ให้อยู่ในกรอบ ผมว่าการเส็งกลองมันเหมือนแข่งขันนกเขา คือฟังเสียงที่เด่นออกมาจากกลุ่ม บวกกับลีลาท่าทางประกอบ