มีใครสนใจไหม ว่าเมล็ดข้าวที่ได้จากต้นข้าวที่เจ็บป่วยนั้น มีคุณภาพ มีคุณค่า หรือเป็นเมล็ดข้าว “ที่ป่วยกระเสาะกระแสะ” อยู่หรือเปล่า

ตอนนี้พื้นที่นาบริเวณรอบๆนาผม เขากำลังเริ่มเกี่ยวข้าวที่ไม่ค่อยงามกันทั่วไป

ที่ผมว่าไม่ค่อยงามเพราะเป็นข้าวที่ใช้ระบบปุ๋ยเคมีกระตุ้นการเจริญ ให้สารพิษ และสารเคมีกันมากเต็มตามกำลังเงินของ “นักปลูกข้าว-รอขายที่” ที่ผมไม่นับถือว่าเป็น “ชาวนา”

แม้กระนั้น ต้นข้าวในนาของเขาก็ยัง

·        มีอาการแคระแกรน

·        มีหญ้าสารพัดชนิดขึ้นปะปน

·        มีโรคสารพัดโรค ทั้งต้นทั้งใบ ทั้งเมล็ด

·        ที่แสดงว่าต้นข้าวให้ผลผลิตได้ทั้งๆที่ตัวเองก็อ่อนแอ และเจ็บป่วยแสนสาหัสเก่งจริงๆครับ

แล้วมีใครสนใจไหมว่าเมล็ดข้าวที่ได้จากต้นข้าวที่เจ็บป่วยนั้น มีคุณภาพ มีคุณค่า หรือเป็นเมล็ดข้าว “ที่ป่วยกระเสาะกระแสะ” อยู่หรือเปล่า

ผมเข้าใจว่า เมล็ดข้าวที่เกิดจากต้นข้าวที่ป่วย น่าจะเจ็บป่วยไปด้วยกันอย่างหลีกเลี่ยงได้ยาก

แล้วคนที่บริโภคเมล็ดข้าวที่ป่วย จะมีสุขภาพดีกระนั้นหรือ อันนี้ผมไม่กล้าตอบ

แต่ผมจะพยายามหลีกเลี่ยงที่จะไม่บริโภคเมล็ดข้าวที่สงสัยว่าจะป่วย

หรือถ้าจำเป็นก็บริโภคน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้

ดังนั้น ถ้าทำได้ เมื่อไปทานข้าวนอกบ้าน ตามร้านอาหาร ผมจะหุงข้าวที่ผมปลูกเอง ไปทานเอง

ทำไมหรือครับ

เพราะข้าวที่ผมปลูกเอง ผมไม่ใช้ปุ๋ยเคมี ไม่ใช้สารพิษ ไม่ใช้สารเคมี ไม่ไถทำลายดิน

และข้าวที่ผมปลูกในนาอินทรีย์ของผมก็ ปลูกห่างๆ อยู่กันสบายๆ ไม่เป็นโรคอ้วน (ใบห้อยลง หรือเขียวเข้ม หรือเฝือใบ) ไม่ได้ป่วยเป็นโรคอะไรสักอย่าง แมลงที่เป็นตัวทำลายก็ไม่มี (แปลกแต่จริง) หอยก็โดนปลากิน ปูก็โดนกบกิน หนูก็มีงูคอยดูแล และยังมีนกคอยคุมประชากรแมลงให้อีกชั้นหนึ่ง

จึงน่าจะถือได้ว่าเมล็ดข้าวที่ผมปลูกเอง และรับประทานทุกวันนั้น อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดี ไม่เจ็บป่วย  และน่าจะเป็นเมล็ดข้าวที่“มีสุขภาพดี”

ผมถือว่า

·        เมล็ดข้าวที่ดี ควรมาจากต้นข้าวที่สุขภาพดี และ

·        ต้นข้าวที่สุขภาพดีก็ต้องเจริญเติบโตบนดินที่ดี มีชีวิต มีสิ่งแวดล้อมที่ดี 

·        ดินดีมีชีวิต ก็ควรเป็นดินที่ปรุงด้วยระบบอินทรีย์แบบธรรมชาติ ไม่มีสารพิษ หรือสารกระตุ้นการเจริญให้ผิดธรรมชาติ

แต่เวลาผมบอกใคร เล่าให้ใครฟัง ก็ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจเช่น

·        ชาวนาปลูกไว้ขาย กินบ้างก็เล็กน้อย

·        คนบริโภคก็ไม่มีทางเลือก ยังไงก็ต้องบริโภคเท่าที่มีขาย

·        ระบบเศรษฐกิจก็เน้นกำไรมากๆ เร็วๆ ทำยังไงก็ได้

·        นักวิชาการก็พร่ำบ่นแต่ ผลผลิตสูงสุด กำไรสูงสุด

แล้วระบบทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมจะอยู่ได้อย่างไร

เมื่อระบบทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมเจ็บป่วย ผลผลิตก็ต้องรับผลของการเจ็บป่วย หรือป่วยไปด้วย

·        เมื่อผลผลิตได้รับผลของการเจ็บป่วย หรือป่วย เรายังจะมีสุขภาพดีจากการบริโภคอาหารที่เจ็บป่วยได้อีกหรือครับ

แล้วความทุกข์สูงสุดของผู้ผลิต และผู้บริโภค มีใครคิดถึงบ้างไหม

 

มีใครไหมที่สนใจ

·        คุณภาพอาหารที่แท้จริงที่ผลิตในระบบ “สุขภาพดี” ไม่เจ็บป่วย ไม่ต้องใช้สารพิษ

·        คุณภาพทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม

·        สุขภาพและคุณภาพชีวิต

·        หรือเราคิด และทำได้แค่นี้จริงๆ

ผมคิดไม่ออกครับ ว่าทำไมเราคิดมากกว่านี้ไม่ได้ครับ

ใครคิดออกช่วยบอกทีครับ