ณัฐฬส  วังวิญญู เสนอว่ากล้าสอนเป็นเรื่องของการ สืบค้นพื้นภูมิภายในชีวิตครู เพื่อฟื้นชีวิตและปลุกความเป็นมนุษย์ที่ตื่นรู้ในการศึกษา  Courage to Teach: Reclaim life and Human in Education ดังเช่นที่พาล์มเมอร์กล่าวไว้ว่า “เราสอนสิ่งที่เราเป็น”(We teach who we are.) นั่นเอง

 

ณัฐฬสเห็นว่าโดยหลักใหญ่ใจความแล้วหนังสือเล่มนี้ของพาล์มเมอร์ เสนอการ

 

  • สำรวจตรวจตราพื้นภูมิภายในตนนั้นเพื่อให้ค้นพบศักยภาพที่ดำรงอยู่ในตัวเองของครู พร้อมๆกับมองเห็นข้อจำกัดและการก้าวพ้นข้อจำกัดเหล่านั้น เพื่อสร้างสรรค์ชีวิตที่เปี่ยมความหมาย คุณค่าและแรงบันดาลใจ (Personal Inner Landscape exploration and mastery: Who)

 

  • เพื่อสร้างชุมชนแห่งความซื่อตรง ที่ยอมรับความแตกต่างหลากหลายในความเป็นมนุษย์ อันเป็นที่ฝึกฝนขัดเกลาตัวเองผ่านความแตกต่างเหล่านี้ (Building a community of truths: We)

 

  • เพื่อสร้างแรงบันดาลใจในการชีวิต โดยถือว่าการดำรงชีวิตอยู่นั้นเป็นการศึกษาในตัวมันเอง และช่วยกันค้นหาว่าทำอย่างไรให้ระบบการศึกษาจะเอื้อเฟื้อต่อชีวิตและการเรียนรู้ของผู้เรียนมากกว่ากดข่ม ปิดกั้น แบ่งแยกและลดทอน (Inspire the integration of life and reconnecting the fragmented parts: Whole)

 

  • เพื่อร่วมกันค้นหาวิธีการเชื่อมการศึกษาสู่วิถีการรับใช้เยียวยาและสร้างสรรค์สังคม ยืนบนพื้นฐานของโจทย์และความท้าทายทางสังคมที่เป็นจริง เพื่อให้ผู้เรียนเป็นคำตอบแก่สังคมในปัจจุบัน (ไม่ต้องรออนาคต)

 

 

 

วันแรก  ๖ เม.ย. ๕๒

 

อาจารย์วิสิษฐ์ เริ่มต้นด้วยการสนทนากันในประเด็นอำนาจของครูว่า จากประสบการณ์ที่ผ่านมาในโรงเรียนของทุกคน ครูส่วนใหญ่ใช้คะแนน และการลงโทษเป็นอำนาจที่ทำให้ตนอยู่เหนือเด็ก แต่พาล์เมอร์เห็นว่าการเรียนรู้ที่แท้จริงนั้น เกิดขึ้นได้ต่อเมื่อเรา bonding หรือconnect กับเด็ก และเมื่อเราเชื่อมโยงกับวิชา เราก็จะเชื่อมโยงเด็กเข้าหาวิชานั้นได้ด้วย

 

ในโรงเรียนมีทั้ง “อำนาจดิบ” คือ อำนาจที่ครูใช้ทางตรง กับ “อำนาจสุก” คือ อำนาจที่ครูใช้ผ่านวิธีการทางจิตวิทยาที่มีอยู่มากมาย เป็นอำนาจที่ทำให้เด็กรู้สึกว่าเขาด้อยกว่าโดยไม่รู้ตัว

 

เมื่อครูไม่ใช้อำนาจเหล่านี้ เราจะเป็นคนธรรมดาที่ผิดพลาดได้ เปราะบางได้ เมื่อนั้นเรากำลังเปลือยตัวเองออก และพร้อมที่จะเชื่อมโยงกับเด็ก

 

คนที่ทำกระบวนการเรียนรู้ทุกคนคือครู เราจะพูดภาษาเดียวกัน สัมพันธ์เชื่อมโยงกับผู้เรียนได้อย่างไร ในแบบที่เขาเป็น ในการจัดการเรียนการสอนในระบบการศึกษาปัจจุบัน อารมณ์กับความรู้สึกของเด็ก ไม่ได้รับการยอมรับว่ามีอยู่

“สี่ทิศ” เป็นกิจกรรมที่ช่วยให้รู้จักบุคลิกภาพแบบง่ายๆ ถ้าเราเป็นหมี เป็นเหยี่ยว เป็นกระทิง เป็นหนู เราจะพาเด็กไปเรียนรู้แบบไหน เด็กที่ไม่ได้เป็นอย่างเราจะเรียนรู้กับเราได้ไหม

 

โลกภายในของครูเกี่ยวข้องกับการสอนของครูแน่นอน โลกภายในของครูที่คับแคบก็พาเด็กไปสู่ความคับแคบ  โลกภายในของครูที่ไม่กล้าเผชิญกับความไม่รู้ก็จะไม่กล้าพาเด็กไปพบกับความไม่รู้

 

และด้วยเหตุนี้ ข้อจำกัดของครู และ พ่อแม่จึงกลายเป็นข้อจำกัดของเด็กไปด้วย