การบริการด้วยหัวใจของความเป็นมนุษย์

ได้เล่าเรื่องการทำงานที่เมืองสองทะเล (1) ที่บันทึกนี้ค่ะ  วันนี้มีโอกาสมาเล่าต่อภาคสอง เดี๋ยวไม่ทันใจท่านพี่อัยการอยากฟังภาคสีตอนจบ วัยรุ่นจังเลยค่ะท่าน อิอิ

พอลล่าถูก...(...) สั่งห้ามให้ลดเวลาการเข้าบล็อกลงบ้าง เพื่อมาพัฒนาอีกด้านหนึ่งของการเป็นที่ปรึกษาคือศึกษา”มาตรฐาน”ให้มากขึ้น.ช่วงนี้อาจจะไม่ได้ตอบเม้นบ้างนะคะ แต่ยังมีเรื่องดีๆมากมายอยากเล่าอยากแบ่งปันค่ะ ไม่เขียน ไม่โพสได้ไงคะ อิอิ

สองวันที่..สองทะเล(2)

ฟัง พูด เขียน วาด..

สี่คนกำลังเล่า...พอดีเลยค่ะ

พี่สาวคนนี้ก็มีเรื่องเล่าค่ะ (ตอนสาม อิอิ)

กิจกรรมบางๆ ดนตรีเบาๆ กับการเล่าเรื่องการทำงานด้วยหัวใจ การทำงานวิชาชีพด้วยความรัก เอื้ออาทรที่มีต่อคนไข้  ก่อนเริ่มวงสนทนา พอลล่าให้ทุกคนฟังเพื่อนอย่างตั้งใจ สัมผัสรับรู้ความรู้สึกของเพื่อนที่เล่า...แล้วคุณจะได้พบความรู้สึกใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นข้างใน....ถามตัวเองเมื่อฟังเพื่อนแล้วรู้สึกอย่างไร... ชอบ...ไม่ชอบ ขอให้ห้อยแขวน ไม่ตัดสิน...รับรู้ ..รับรู้... ปล่อยวาง...รับเข้ามาสัมผัสกับตัวตนของเราข้างใน...ทบทวนอีกครั้งว่าเรารู้สึกอย่างไร....อยากเก็บไว้ หรืออยากจะเขียน อยากระบายเป็นภาพ สี อะไร รูปอไร ตามแต่ใจและความรู้สึก เราปล่อยให้เวลาของเวทีสนทนา ไหลไปเรื่อยๆ 20 นาทีที่มีค่า ช่างหมดไปอย่างรวดเร็วเสียจริง...แล้วเราก็ให้มาแบ่งปัน ความรู้สึกและเรื่องเล่าเพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้กันและกัน

 

 ชนะเลิศการแต่งกายยอดเยี่ยม จากผู้เข้าร่วมอบรมของเราค่ะ เป็นไงคะ...

เรื่องเล่าจากพี่สาวคนหนึ่ง รพ.ระโนด (คนข้างบนล่ะค่ะ) 

ชายคนหนึ่ง อายุ 32 ปี ประวัติใช้เอโรอีนมาประมาณ 13 ปี ใช้ยาเสพติดอื่นๆชนิดรุนแรง ประเภท hard core ซึ่งเรารู้ว่ามีโอกาสหายยาก เวียนเข้าออก รพ.หลายครั้ง จนเจ้าหน้าที่รู้สึกเบื่อ เพราะมาหลายครั้งมากไม่รู้ว่าจะเอาสูตรไหนมารักษาดีแล้ว เคยไปรักษาที่สถาบันธัญญารักษ์ รักษาทั้งศิลปะบำบัด ต่างๆ นานา ก็ใช้ไม่ได้เลย  เขาได้ไปรักษาที่รพ.อำเภออื่นๆเพื่อซื้อยาและรักษาโดยการให้เมธาโดนมานที่บ้าน โดยเขาได้ไปซื้อยามารักษาเองแต่รักษาไม่เคยต่อเนื่องสักครั้ง ต่อมาเขาได้มารักษาที่รพ.ระโนดครั้งหนึ่งแต่ก็เงียบหายไป  เราคิดว่าเขาจะหายไปแล้ว

วันสองวันมาอีก รูปแบบใหม่ มาด้วยยาบ้า เราจึงต้องบำบัดยาบ้า ทำจิตสังคม ทำ matrix ให้ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันภูมิใจมากๆในการรักษาเขาครั้งนี้  ฉันได้ค้นพบศักยภาพในคนไข้ พบความสามารถของตัวเขา  เราชื่นชมมาก เพราะความสามารถในตัวเขาที่มีอยู่ เราค้นพบโดยใช้ทักษะระยะต้นๆของการรักษา ไม่จำเป็นต้องใช้สูตร หรือกลุ่มที่ advanced เลย

เราถามและให้เขาเล่าในเรื่องที่เขาเลือก สามเรื่องคือ ท่องเที่ยว ซ่อมจักรยาน เล่นดนตรี เราถามว่าท่องเที่ยวมีประโยชน์อย่างไร เขาก็จินตนาการไป พอถามเรื่องดนตรีเขาก็เล่าว่าที่บ้านมีวงดนตรีเล็กๆ ที่บ้านเขาเคยเล่นดนตรีกับภรรยาและหลาน ส่วนภรรยาร้องเพลงได้ 

เราเลยรีบบอกไปว่า “พี่ก็ร้องได้นะ ไหนๆเล่นให้พี่ฟังหน่อย ไม่ต้องอาย” ช่วงแรกเขายังเขินๆอยู่ เราเคยไปเยี่ยมบ้านเขา ประทับใจกับความรักของภรรยาที่มีต่อสามี ภรรยาเป็น ผู้ติดเชื้อ HIV แต่ขาดยารักษา เธอไม่หนีไปจากเขาเลยแม้ว่าเขาจะติดยา เห็นสภาพบ้านที่นอนดำขนาดไหน เธอยังแบ่งที่นอนกับสามีคนละครึ่งนอนกันได้ เราคิดว่า....ความรักนั้นยิ่งใหญ่จริงๆ

เราคิดว่า ....เสี้ยววินาทีที่เราฟังเขาเล่าที่เราค้นพบศักยภาพของเขา ทำไมเราไม่เคยมองตรงนี้ ภรรยาได้บอกว่า “หนูมีความสุข ที่เห็นเขาเล่นดนตรี เราเคยอยู่ท่ามกลางความสุข เลยคิดว่าจะเล่น และให้พี่พยาบาลร้องหลังที่ทำ matrix เสร็จ”  เรารู้สึกดีใจมากที่เราค้นพบศักยภาพคนไข้ได้

Nursekapook_25283 Nursekapook_25283 Nursekapook_25283 Nursekapook_25283 Nursekapook_25283

เราได้นัดกันในวันพฤหัส เขาได้ถาม ภรรยาว่าจะเอากีตาร์ไปไหม ภรรยาให้เอาไปรพ.จะได้ไปเล่นให้พี่พยาบาลฟัง ตอนนั้นเรายังไม่เชื่อ.....คิดว่าเขาจะโกหกเราไหม แต่ก็พบว่าเขามา ตรงเวลานัดมาก ถือกีตาร์มาด้วย นั่งที่เก้าอี้แดง เราจึงบอกกับเขาว่าพี่อยากฟังเพลง เขาเตรียมสมุดเพลง เตรียมโน๊ต เตรียมมาทุกอย่าง และนั่งเล่นกีตาร์ให้เราฟัง

Nursekapook_25283 

เพลงที่เขาร้อง คือนกหลงฟ้า เพลงแม่ เราชมว่าเก่ง ถามว่าไปเล่นที่เวทีไหม?? เขาก็ยังไม่ตอบ... เราทำการรักษาต่อ เมื่อถึงเวลานัดเขาก็มาเลย ภรรยาก็มาด้วย ครั้งนี้ร้องห้าเพลง เราจัดเก้าอี้ไว้ให้เลย เขายังรู้สึกอายที่จะเล่นอยู่ เราก็ช่วยร้อง ภรรยาร้องด้วย ทุกครั้งที่จบเพลง เราถามว่าร้องเสร็จแล้วรู้สึกภูมิใจไหม?? สายตาของภรรยาที่มองเขาอย่างชื่นชม เราให้เขียนความรู้สึกว่ารู้สึกอย่างไร เขาเขียนว่าเขาภูมิใจและรู้สึกว่ามีคุณค่า มีประโยชน์ต่อผู้อื่น

Nursekapook_25283 

เมื่อวันหยุดสงกรานต์เรานัดคนไข้ไว้แล้ว ในวันพฤหัสก่อนที่รัฐบาลจะประกาศหยุดเพิ่ม ภรรยาก็โทรมาถาม...เราบอกว่า “พี่รออยู่” คราวนี้มาสี่คนเลย พาหลานมาด้วย เอากีตาร์มาร้องเพลงกันในวันหยุด เขารู้สึกภูมิใจมาก น้องๆพยาบาล และคนไข้อื่นๆ ให้ความเป็นมิตร หมอคนหนึ่งบอกว่าให้ช่วยสอนหมอหน่อย สอนหมอเล่นกีตาร์....เขายิ่งรู้สึกภูมิใจ ตอนนี้ทุกวันพฤหัสบดี เขาจะมาร้องเพลง เล่นกีตาร์ และบอกว่าเขาอยากเล่นให้คนไข้ในตึกฟังด้วย ..... นี่แหละความภูมิใจของฉันที่สุดตลอดเวลาของการเป็นพยาบาลของฉัน

เหมือนคนแจวเรือ ที่กำลังรักษา เปรียบเทียบกับการพาคนไข้ให้ไปถึงฝั่งคือการรักษาหายนั่นเอง

Nursekapook_25283