ชีวิตหมอต้องมีสติ ต้องมีความพร้อมตลอดเวลา จึงไม่มีสิทธิดื่มเหล้าจนเมามายเหมือนคนอื่นๆ

หลังสงกรานต์ ลุงผ่านซมซานมาหาผมเพื่อของานทำ เอาเงินซื้อข้าวกิน คนขี้เมาอย่างแก คนอื่นเห็นว่าเป็นปัญหาสังคมเพราะแต่ละวันเมามายโซเซ บางครั้งถูกหมาเลียปากยังไม่รู้สึกตัว  ชีวิตแกล้มเหลวเพราะเหล้า ลูกเมียไม่เอา บ้านหายเนื่องจากเมียขายและรื้อถอนจนสิ้นซาก เมื่อแกมาของานทำ ก็ต้องให้โอกาสทั้งๆที่เมียผมด่าว่า “จ้างใครไม่จ้าง จ้างคนขี้เมา”ลุงผ่านมีฝีมือก่อสร้าง งานไม้งานปูนทำได้ประณีตไม่แพ้คนอื่น ผมเลยจ้างให้แกสร้างห้องน้ำที่หลังร้าน ตกลงค่าแรงให้แก สี่พันบาท แทบไม่น่าเชื่อว่าเดี๋ยวนี้ ห้องน้ำห้องส้วมหลังหนึ่งต้องลงทุนเป็นหมื่นๆ ลุงผ่านก้มหน้าก้มตาทำงานที่ผมจ้าง ซึ่งผมไม่เห็นแกดื่มเหล้าเลย “ทำงานให้เสร็จก่อน จะได้ไม่เสียงาน”เป็นเหตุผลเลียนแบบที่ผมเคยบอกลุงผ่านว่า ชีวิตหมอต้องมีสติ ต้องมีความพร้อมตลอดเวลา จึงไม่มีสิทธิดื่มเหล้าจนเมามายเหมือนคนอื่นๆ  ผ่านไปแค่ห้าวันงานฉาบใกล้เสร็จเหลือผนังด้านติดกับอาคารร้านค้าซึ่งมองจากด้านนอกไม่เห็น ผมบอกลุงผ่านว่าไม่ต้องฉาบด้านนี้แล้ว “แล้วหมอจะหักค่าแรงผมไหม”ลุงผ่านกังวล “ไม่หรอกลุง แต่ผมจะเพิ่มค่าแรงให้อีกเท่าตัว ถ้าลุงสอนให้ลูกผมฉาบปูนเป็น”บอกแล้วแกก็ยิ้มออก บ่ายวันนั้นผมได้เห็นลูกชายคนโตทำงานกับลุงผ่านแบบลืมร้อนทั้งๆที่แดดเปรี้ยงเหงื่อโทรมทั่วกายจนเสื้อผ้าเปียกโชก “ผมดีใจที่ได้มีส่วนร่วมสร้างห้องน้ำของเรา”ลูกยืดอกพูดขณะจารึกชื่อตัวเองลงบนผนังปูนที่ฉาบเสร็จหมาดๆ