แท้จริงแล้วคนเราก็ยังต้องพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน

ยามเที่ยงวันอย่างนี้ที่เมืองหาดใหญ่แสงแดดเจิดจ้าจริงผมพึ่งพาพวกเด็ก ๆ ไปพบคุณหมอที่นัดเอาไว้ตามปกตินะ วันนี้คนไปโรงพยาบาล มอ. หาดใหญ่ไม่เยอะมากอาจเป็นเพราะอยู่ในช่วงวันหยุดยาวสงกรานต์ที่ทางภาครัฐให้ของขวัญชาวไทยเลยได้เฮ  เพราะกว่าจะเข้าทำงานปกติก็ยังอีกตั้งสองวันละ

ยังคงนำเสนอทะเลยามเช้าที่ผมชอบเดินเลาะลัดตัดตรงตามเส้นฟองคลื่นไปไกลแสนไกล  ได้ดื่มด่ำธรรมชาติในท้องถิ่นไทยงามยามรุ่งอรุณอบอุ่นกายใจดีแท้ละ คือต้องไปเดินก่อนพวกเด็ก ๆ จะตื่นนอน

ขณะเดินไปอยู่สังเกตเห็นปูทะเลนอนหงายท้องดิ้นกระแด่ว ๆ ดูแล้วมันคงอยากเดินตามปกติ  คือคลื่นทะเลซัดปูขึ้นมาหงายท้องจนรุ่งสางอยู่ทำอย่างไรละ 

 ผมเลยช่วยพลิกกลับแล้วปูก็วิ่งลงไปรอคลื่นมาแล้วพาปูน้อยลอยล่งลงทะเลไปสบายๆ

 ยังนึกอยู่เลยว่าปูมีขาเยอะยังช่วยตนเองไม่ได้ในบางครั้งนะนี่คนเรามีแค่สองขาทำเป็นอวดเก่งกล้าท้าดวลไปทั่วทิศ  อิ อิ อิ... แท้จริงแล้วคนเราก็ยังต้องพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันจึงยืนอยู่ได้..อิ อิ อิ.