ทำงานต่อเนื่องยาวมาตลอดตั้งแต่วันที่ 12 เมษามาจนถึงวันที่ 15 เมษา ก็เลยไม่ค่อยรู้สึกว่าเป็นวันหยุด ไปตั้งแต่ 8 โมงเช้ากลับเกือบ 5 โมงเย็นทุกวัน แต่จากปริมาณงานในแต่ละวันเท่านั้นที่ทำให้เรารู้ว่าเป็นวันหยุด เพราะคลินิกผู้ป่วยนอกปิดยาวเกือบทั้งหมด โรงพยาบาลสงขลานครินทร์ของเราโล่งโจ้งอย่างเหลือเชื่อทีเดียวค่ะ เรามีงานวันละไม่เกิน 120 รายมา 3-4 วัน เป็นแล็บที่ส่งมาจากหอผู้ป่วยทั้งนั้น ทำให้ได้มีโอกาสเก็บสถิติงาน และทบทวนเอกสาร ISO ที่พี่ปนัดดาจัดการไว้ให้แล้วก่อนวันหยุด เราต้องรับหน้าที่ช่วยตรวจสอบอีกรอบ และจัดเข้าระบบ เพื่อให้ทันส่งรวบรวมในวันที่ 16 เมษานี้

พอมีประกาศว่าให้วันพฤหัส ศุกร์ที่เหลือเป็นวันหยุด เราก็นึกไว้แล้วว่า คนที่อยู่ๆเวรกันนี่แหละคงต้องรับงานกันต่อไป แต่ปรากฎว่าภายในเย็นวันที่รับทราบประกาศจากนายกฯ เราก็ได้รับสาส์นจากผู้อำนวยการโรงพยาบาลของเราในทันทีและตามด้วยคำขอร้องจากท่านหัวหน้าภาคฯ อ.หมอเสาวรัตน์ว่า ขอความร่วมมือให้มาปฏิบัติงานตามปกติ เพราะผู้ป่วยนัดที่มีอยู่แล้วก็เยอะ และผู้ป่วยใหม่ก็คงจะต้องมาหาหมอกัน เพราะติดวันหยุดมาแล้วหลายวัน พี่วรรณีเป็นหัวเรือใหญ่ในการติดต่อสมาชิกหน่วยเราเพื่อแจ้งว่า เรารออยู่นะจ๊ะ โปรดอย่าหยุดต่อ

ดังนั้นในวันนี้ที่โรงพยาบาลของเราจึงไม่มีบรรยากาศของวันหยุดเหลืออยู่เลยค่ะ สมาชิกหน่วย Chem ของเรามากันเต็มอัตราศึก และงานก็หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ช่วงเช้าไปจนถึงเที่ยง ทุกคนมีงานล้นมือกันหมด ทำให้รู้สึกว่า สมควรแล้วจริงๆที่เรามาทำงานกันทุกคน วันนี้เป็นคนรับหน้าที่ทำงานตอนเที่ยงด้วย ไปพักตอน 11 โมง กลับมาใกล้ๆเที่ยงก็ปรากฏว่า ปริมาณงานเลย 800 รายไปแล้ว แสดงให้เห็นว่า งานโรงพยาบาลแบบพวกเราหยุดไม่ได้จริงๆ ค่ะ เหนื่อยแต่มีความสุขเช่นเคยเล้ย...จริงๆ