อ่านเรื่องที่คุณวิรัตน์ นาย วิรัตน์ คำศรีจันทร์เล่าแล้วชื่นชมความคิดและการแสดงออกมากเลยค่ะ คนทำงานโรงพยาบาลส่วนใหญ่ทำงานบริการจนฝังลึกเข้าไปในกระดูกแล้วค่ะ เท่าที่เห็นมีมากที่ทำจนลืมตัวเองไปก็มีค่ะ การได้รับกำลังใจและความชื่นชมก็เป็นเหมือนน้ำทิพย์ชะโลมใจใครหลายๆคนนะคะ ทั้งๆที่พวกเราก็มีความสุขที่ได้มีโอกาสทำสิ่งดีๆอยู่แล้วค่ะ

ใช่เลยค่ะ คุณหมอนนท์ เพื่อนร่วมทางนอกจากไม่หยุดป่วยแล้ว เดี๋ยวนี้กลายเป็นเวลาว่างๆก็มาตรวจร่างกายก็มีค่ะ ปิดเทอมเลยมีงานเยอะมากๆ ไม่ว่าจะเฉลี่ยกับผู้ป่วยที่มาหาหมอเพราะป่วยแล้วยังไง สุดท้ายเดี๋ยวนี้คืองานเยอะทุกวันเลยค่ะ มีแต่เยอะมากๆๆหรือเยอะมากเท่านั้นเองค่ะ เราก็เลยต้องคอยปรับระบบการทำงานกันตลอดเวลา สนุกไปอีกอย่างค่ะ

คุณ ใบบุญ ทำให้ขำคำปรารภค่ะ ที่แล็บเราจะมีทีวีที่เราจะมีโอกาสเปิดติดตามข่าวคราวในช่วงเว้นว่างจากงาน ช่วงวันหยุดที่บ้านเมืองบอบช้ำนี่ พวกเราก็ทำงานไป เอาใจช่วยไปเหมือนกันค่ะ ขอให้คลี่คลายเร็วๆอย่าให้ใครเป็นอะไรมากเลย มีแต่คนไทยกันเองทั้งนั้น รุนแรงกันไปก็เจ็บกันเองทั้งนั้น เพราะงั้นถ้าจะเครียดไม่ว่าอยู่บ้านหรือมาทำงานของพวกเราชาว Chem ที่นี่ก็จะหลีกไม่พ้นเลยค่ะ