ยอมขายศรีเปลี่ยนขน...เพราะจนยาก

 

เห็นอยู่...ทุกคนรู้...ทุกคนเห็น
คนทั่วถิ่นแร้นแค้น...แสนสาหัส
จะเยียวยาอย่างไร...ใครช่วยรัฐ
เมื่อเคราะห์ซ้ำกรรมซัด...เป็นเครื่องมือ

ใช้คนจนเป็นฐาน...คานอำนาจ
รู้ว่าราษฎร์โง่ห่า...ไม่กล้าหือ
ใช้เงินโบกสะบัด...พัดกระพือ
เพื่อแย่งยื้ออำนาจ...กลับคืนมา

ยอมขายศรีเปลี่ยนขน...เพราะจนยาก
แม้ไม่มากก็ยาก...จะเสาะหา
ทั้งค่าเทอม อาหาร ...ค่าหยูกยา
อีกหลังคาพังผุ...ทะลุกลวง

เมื่อตกเป็นเครื่องมือ...หรือย้อมสี
ก็จะมีผลลัพธ์...อันหนักหน่วง
รัฐสูญเสียรายได้ไป...คือผลพวง
จะตามทวงที่ไหน...ใครแบ่งปัน

เมื่อคนไทยยังเป็น...อยู่เช่นนี้
จะอยู่ดีกินดี...นั้นอย่าฝัน
จะเอาเงินที่ไหน...ในฉับพลัน
พัฒนาให้ทัน...วันฟ้าพราว

หยุดเติมซ้ำทำร้าย...ประเทศชาติ
หยุดเป็นทาสกลลวงแยก...ให้แตกร้าว
หยิบศักดิ์ศรีคืนกลับ...นับเรื่องราว
กลับสู่เหย้าคืนถิ่น ..ณ ดินเดิม

แล้วรัฐจะเยียวยา...หาทางให้
เพียงหัวใจแข็งแกร่ง...เป็นแรงเสริม
ไม่มีใครตอกย้ำ...หรือซ้ำเติม
ขอให้เริ่มที่ตัวเรา...เขาช่วยเอง