การขับเคลื่อนทางการศึกษาโดยเฉพาะการทำความเข้าใจระบบการศึกษาในพื้นทีสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ยังต้องการผู้รู้ผู้จริงใจในการพัฒนาอีกมากมาย

หลังจากประกาศผลสอบของน้องๆที่กำลังดิ้นรนเพื่อสอบแข่งขันเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย โอเน็ต-เอเน็ต ผมก็ต้องทำหน้าที่เสมือนเป็นเจ้าหน้าที่ สกอ.(สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษาฯ) ในการตอบคำถามต่างๆนานา ไม่ว่าจะเป็นการเลือกคณะ การวางอันดับการเลือก จำวนวนคะแนน สารพัดคำถามของน้องๆเยาวชนในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ที่ทั้งส่งเมลล์ ทั้งโรศัพท์เข้ามา บางรายถึงขั้นวิตกกังวลกลัวจะสอบไม่ติด จนตัวเองต้องทำหน้าที่ให้คำปรึกษาให้กำลังใจ (ดีว่าเรียนจิตวิทยาเป็นวิชาโทมาบ้าง อิอิ) วันนี้ก็จะเป็นอีกวันที่ผมต้องเดินทางกลับมาปัตตานีโดยด่วนเพราะจะมีน้องๆจากจังหวัดยะลา เข้ามาพบเพื่อช่วยคิดคำนวณระบบการคิดคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยก่อนที่จะเสี่ยงเลือกคณะไป ก็พร้อมรับมือเต็มที่ครับ ได้ประสานกองกำลังเสริมให้มาช่วยกันประมวลผลในครั้งนี้แล้ว ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน น้องๆเยาวชนในพื้นที่ที่เป็นรุ่นพี่เคยผ่านกระบวนการที่ทางพวกผมได้เตรียมไว้ให้และทุกคนก็ประสบความสำเร็จอย่างที่หวังไว้ครับ (อัลฮัมดุลิลละฮฺ) บรรยายซะเสมือนกับบรรยากาศบ้านเมืองในตอนนี้เลย อิอิ 

        สิ่งหนึ่งที่เป็นประเด็นคำถามที่อยากจะเขียนบลีอกในวันนี้ คือ การทำงานทางการศึกษาตั้งแต่สมัยยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยจวบจนปัจจุบันเป็นอาจารย์ทำให้ผมอดคิดหวนไปถึงคำถามเดิมที่ว่าพื้นที่แห่งนี้ทำไมยังไม่มีใครเข้ามาดูแลอย่างจริงๆๆจังๆๆ ผมจำเป็นต้องใช้คำนี้ครับ เพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาปัญหาการไม่เข้าใจระบบการศึกษาในพื้นที่โดยเฉพาะการสอบเข้ามหาวิทยาลัยยังเป็นปัญหาเหมือนๆกันแทบทุกปี ทั้งๆที่ทุก ร.ร. น่าจะมีครูแนะแนวตามความคิดของผม แต่พอลงพื้นที่ศึกษาพบว่า มีอีกหลาย ร.ร. ครับที่ครูที่ทำหน้าที่แนะแนวไม่ได้สำเร็จการศึกษาทางด้านนี้โดยตรงแต่ถึงแม้จะมีประเด็นนี้ก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องใหญ่เพราะความจริงใครก็ตามที่เข้ามาทำหน้าที่ตรงนี้ควรจะทำหน้าที่ตนเองให้ดีที่สุด ตราบใดที่ยังมีระบบการสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัย สิ่งที่ผมอยากจะวอนขอหากมีผู้เกี่ยวข้องเข้ามาอ่านหรือใครได้อ่านแล้วสามารถนำไปบอกกล่าวให้ผู้ใหญ่ในบ้านเมืองได้รับรู้ต่อได้ ก็อยากจะฝากว่า "การขับเคลื่อนทางการศึกษาโดยเฉพาะการทำความเข้าใจระบบการศึกษาในพื้นทีสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ยังต้องการผู้รู้ผู้จริงใจในการพัฒนาอีกมากมาย" ลำพังแค่กลุ่มเสียงเล็กๆ คงไม่เพียงพอที่จะทำหน้าที่ทางการศึกษาได้อย่างทั่วถึง เพราะทางเรามีแค่สมองและสองมีบงกกับความตั้งใจจริงในการพัฒนาพื้นที่แห่งนี้ ไม่มีทุนใดๆนอกจากทุนทางปัญญาที่พระเจ้าให้มา พยายามขับเคลื่อนจนถึงทุกวันนี้ ยังไงๆก็ฝากผู้ที่เกี่ยวข้องด้วยนะครับ

อย่าปล่อยให้รอยยิ้ม กิจกรรมดีๆ และความตั้งใจจริงของน้องๆเยาวชนต้องเลือนหาย เพียงเพราะคำตอบสุดท้าย คือ ไม่มีคนทำงานด้านนี้อย่างจริงจังและเข้าใจเยาวชนในพื้นที่ในการขับเคลื่อนทางการศึกษาอย่างที่เขาคาดหวัง