เมื่อวานไปฉลองวิ่งได้ 5 รอบ ด้วยการดูหนังเรื่องKNOWING ตื่นสายไปหน่อย และต่ออีกนิดเช้านี้ทำอาหารง่ายๆรับประทานเอง ออกไปข้างนอกเดี๋ยวโดนลูกหลงจากเด็กๆเขาเล่นสงกรานต์กัน
ก็เลยเก็บผักหวานในกระถาง มาทำแกงเลียง อร่อยมาก เพื่อให้มีคุณค่าทางโปรตีนบ้างก็ตีไข่ใส่ไป1 ฟอง และไม่ลืมกินยาไทรอยด์ 4 เม็ดตามที่คุณหมอสั่งดื่มน้ำเยอะๆ บ่ายๆก็ม่าม่าผักหวาน มะม่วงกึ่งดิบกึ่งสุกอีก 1 ลูก จบเรื่องอาหาร ก็เดินๆนั่งๆอยู๋ในบ้านนี่แหละ รอเวลา เย็นนี้จะไปวิ่งเหมือนเช่นเคย เพราะเมื่อวานก็ไปย่องๆบนห้างเซ็นทรัลไปแล้ว
17.30 น.ฉันไปสนามกีฬาสถาบันพลศึกษาสมุทรสาคร วันนี้แดดยังไม่ลับ ฉันอบอุ่นร่างกายด้วยการแกว่งแขน 100 พร้อมปรับลมหายใจสบายๆ ตามด้วยการเล่นโยคะเริ่มจากยืดร่างกายก่อนเพื่อป้องกันไม่ให้กล้ามเนื้ออักเสบ ก่อนทำท่าซันสลู๊ท ท่านักแม่นธนู ท่าต้นไม้ ท่านกบิน ประมาณ 25 นาที เหงือเริ่มออกจนไหลมาตามใบหน้า เดินไปล้างมือ เพราะสัมผัสพื้นตอนทำท่าซันสลู๊ท เพื่อป้องกันเชื้อโรคเข้าสู่ร่างกายทางมือได้
18.00น. ฉันเริ่มวิ่งเหยาะๆ และเร็วขึ้นกว่าเดินเร็วนิดหนึ่ง ได้ 5 รอบแบบสบายๆ และบอกตัวเองว่าวันนี้น่าจะได้ 6 รอบ
โอ้....นายแน่มาก ฉันทำได้...ฉันแผ่เมตตาทันที่ฉันบอกตัวเองว่าวันนี้กายไปไหนจิตจะตามไป ไปเถอะ ถ้าไปได้ ฉันถามกายว่าไหวใช่ไหม เพราะร่างกายยังต้องระวังนะ ยังกินยาควบคุมไทรอยด์ วันละ 4 เม็ดอยู่นะ และแล้วรอบที่ ..6 ก็ผ่านไป
ร่างกายเริ่มร้อนมากขึ้น ฉันเริ่มนึกถึงคุณความดีของสรรพสิ่งรอบๆตัวฉัน ทั้งที่ที่ผ่านเข้ามา และผ่านไป และฉันแผ่เมตตา และ ขออโหสิกรรม และแผ่เมตตาให้แม่พระธรณี แผ่เมตตา และสวดอิติปิโสไปด้วย และ พระคาถาชินนะบัญชร ฉันได้ยินเสียงพระสวดมนต์แว่วมา อาจเป็นเพราะทิศทางลม
ครบแล้วรอบที่7
โอ้ ฉันรู้สึกปิติยินดี และบอกตัวเองว่าเกิดขึ้น และดับไป
รอบที่ 8
เริ่มขึ้น คู่ชีวิตฉันวิ่งมาใกล้ๆ และคงสงสัยว่าทำไมฉันไม่หยุดเดิน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าขาฉันวิ่งได้ไง ไม่ปวดขา เอ๊ะ พอนึกถึงก็ร้าวที่ข้อเท้าด้านหน้าขึ้นมาที่หน้าแข้ง ฉันสูดลมหายใจเข้าแรงๆ
มาได้ครึ่งสนามแล้วนี่
ถามกายตัวเองว่าไหวใช่ไหม
ไปให้ครบ รอบนี้ความดีมอบให้พ่อแม่
และผู้มีพระคุณครูอาจารย์ คุณหมอกรภัทร มยุรสาคร คุณหมอจอย
รวมทั้งคุณหมอที่ดูแลรักษาร่างกายฉันและ พยาบาลทุกท่าน เพื่อนร่วมงานทุกคน เพื่อนๆทุกรุ่น
ทั้งที่ล่วงลับไปแล้ว และยังไม่ลับ ขอให้มีความสุขทั่วถ้วนหน้ากัน
ขอให้มนุษย์ทุกคนมีสุขภาพกายใจที่แข็งแรง และร่วมสร้างความดีเพื่อมนุษย์ชาติ
ฉันเริ่มรับรู้ถึงลมหายใจที่เข้าออกเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอและเริ่มเห็นลีลาการวิ่งของกายตัวเองชัดมากขึ้น เหมือนตาจะพล่า เด็กหนุ่มๆวิ่งผ่านไปเสียงหายใจดังมาก แต่ลมหายใจของฉันสงบ อาจเป็นฉันเพียงวิ่งเหยาะๆเท่านั้น
ขออีก 1 รอบเถิด เอ้าเจ้าเชื้อโรคในกายฉันมีความสุขเยอะๆนะ และขอให้ไปเกิดในภพที่ดี ที่สูงขึ้นนะ
ครบรอบที่ 8
แล้วเท้าเริ่มวิ่งเร็วขึ้น แม้จะมีอาการร้าวที่ขาด้านหน้า ฉันรับรู้และรวมใจไปดูอาการ ปวดอย่างไร มันเริ่มจากตรงไหนดู เอาใจไปดู แล้วมันก็หายไป ไม่ยอมแสดงอาการ คงกะจะให้ฉันตามให้เจอ ..ไม่หรอก ฉันไม่ใส่ใจ หันกลับมาดูกายเคลื่อนไป วิ่งไป ดูมีจังหวะมากขึ้นรู้สึกคล้ายเหมือนเต้นระบำมากกว่า
เกือบครบแล้ว โอ..รอบนี้ขอถวายแด่องค์ราชันย์
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู๋หัว
รอบที่9
ขอพระองค์ ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน
ขอพระสยามเทวาปกป้องพี่น้องทหาร ตำรวจ เหล่าข้าราชการพลเรือน ทั้งประจำและไม่ประจำการ ทั้งพนักงาน ทั้งประชากรคนไทย และเพื่อนต่างชาติ ฉันรู้สึกตัวร้อนมากขึ้น แต่แผ่ไปทั่วร่างกาย ช่างผิดแตกต่างจากวันที่ฉันวิ่งได้ 5 รอบเป็นครั้งแรก แต่วันนี้ ฉันกำลังจะวิ่งครบ 9 รอบในอีกไม่ถึง10ก้าว
สาธุ ความพยายาม จะหยุดไหม เสียงตอบว่า....ไปต่อได้นี่... แน่ใจนะ...อือ...ไปเรื่อยๆ ..วิ่งไป
และฉันก็เริ่มวิ่งเข้าสู่ รอบที่10
คู่ชีวิต วิ่งตามมา แล้วร้องเอ้า ฮุย เลฮุย ฉันกลับต้องควบคุมสติ และสมาธิไม่ให้หลุด หากหลุดออกไปคงต้องหยุดขำแน่ และอยากจะบอกเขาว่า ฉันไปได้ เสียงคู่ชีวิตดังขึ้นอีก ในขณะที่เขาเองก็ส่งเสียงหอบมาให้ได้ยิน ฉันนึกขำนิดๆ
ฉันวิ่งผ่าน เสียงเด็กหนุ่มคนเดิมคุยกับเพื่อนว่าผมไม่อึดนะ ผมวิ่ง สองรอบแล้วก็ต้องเดิน แล้วค่อยวิ่งต่อ เขาคงหมายถึงฉันละมั๊ง ฉันเอาใจช่วยให้เขาทำได้ เขาวิ่งเร็วมากในขณะที่ฉันวิ่งไม่หยุด หลายคนหยุดพักมองฉัน และหลายคนเก็บเสบียง เสียงหยอกล้อที่เคยดังมันค่อยๆเงียบลง
ฉันรู้สึกว่าฉันมีความปราถนาให้ทุกคนมีสุขภาพดี และทำในสิ่งที่ดีได้ เท้าทั้งสองยังคงวิ่งไป อาการปวดเริ่มหายไปไหน ช่างเถอะ ใกล้แล้ว ฉันเริ่มตั้งสมาธิอธิษฐานจิตขออโหสิกรรมเจ้ากรรมนายเวร ที่ฉันได้ล่วงเกินทั้งเจตนา และไม่เจตนา และกรรมใดที่ใครทำแก่ข้าพเจ้า ๆขอยกถวายพระพุทธเจ้าเพื่อเป็นอภัยทานจะได้ไม่มีเวรกรรมกันต่อไป ฉันวิ่งมาถึง และ
ครบรอบที่10 น้ำตาซึม ฉันหายใจเข้า และออกช้าๆ และปล่อยสบายๆ ยกมือไหว้ไปทางเสียงพระสวดที่ฉันได้ยิน ยืนสงบ แผ่เมตตาอีกครั้ง ค่อยๆเปลี่ยนเป็นเดินจงกลม มืดแล้วซิ ฟ้ามืดแล้ว เสียงแมลงบินผ่านไป...ฉันทำได้แล้ว และฉันอยากร้องตะโกนดังๆ
ต่อจากนี้ ฉันจะเริ่มวิ่งเหมือนคนอื่นๆที่ปกติและฉันนึกถึงคุณหมอ ..
นายแพทย์กรภัทร์ มยุระสาคร
แพทย์หญิง นฤมล ปัญจมะวัต(หมอจอย)
กลุ่มงานเวชกรรมสังคม โรงพยาบาลสมุทรสาคร
ฉันอยากไปเล่าเรื่องราวให้หมอฟัง ฉันอยากเอาความลับนี้ไปบอกเพื่อนผู้ป่วย
ทุกคน ฉันอยากบอกทุกๆคน...ว่า
สุขภาพดีไม่มีขาย ต้องทำเอง ต้องทำเอง
ผู้ป่วยเบาหวานวิ่งได้ เบาหวานลด
ผู้ป่วยไทรอยด์ วิ่งได้ อยู่กับไทรอยด์ได้อย่างมีความสุข
ผู้ที่มีอาการข้อเสื่อมแก้ได้ ค่อยๆเดิน
เพื่อเสริมสร้างความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ
ผู้เป็นโรคกรดไหลย้อนกลับ วิ่งได้ เกิดการกระตุ้น การทำงาน ช่วยให้กระเพาะทำงานปกติ ช่วยระบบการย่อย
ผู้ที่ระบบขับถ่ายไม่ปกติวิ่งได้ ถ่ายสะดวก
โรคเข่าเริ่มอักเสบวิ่งได้ อย่ากลัวค่อยไปค่อยๆเดิน เดินเพิ่มกล้ามเนื้อให้แข็งแรง
โรคอ้วนวิ่งได้ ลดน้ำหนักได้ โดยไม่ต้องอดแต่ควบคุมอาหาร
ทุกอย่างเริ่มเหมือนเด็กหัดเดิน ช้าๆ เท่าที่ร่างกายรับได้
แต่อย่าหยุด และออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ
ขอบคุณสถาบันพลศึกษาสมุทรสาคร
ทีเปิดสนามให้ประชาชนเข้ามาแลสุขภาพตัวเอง
และฉันจะทำอย่างนี้ อย่างสม่ำเสมอ จนกว่าสังขารจะลาจากไป สาธุ..ความดี
(สำหรับภาพทั้งหมดนี้ถ่ายหลังจากวิ่งได้ 5 รอบ)
แน่มาก คุณครู
ไม่น่าเชื่อ!!!
พี่ชาย ชยพร แอคะรัจน์
อยากพบท่านตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่กำลังเพลินในการเรียนรู้
อยากบอกว่าเข้าประตู้โรงเรียนได้แล้ว อิอิ
เรียนแล้วแต่เป็นหลักสูตร ป.ตรี อิอิ NU-001111-14 ( Foundatios of English 1 )
cid9yh'.0giupovudvpjk'mujg8pd]jk;w;h c9jw',nv,yo]'mtg[upo9i'ouh ,bojkc;U[q ขออภัยเพลิดเพลินไปหน่อย
ทีแรกตั้งใจเรียนTCU-TMM101เพียงเป็นบันไดฝึกฝนการใช้เครื่องมือเรียนรู้เท่านั้น อิอิ สารภาพบาป
แต่จิตพามาที่ดี มิน่าถึงแว๊บๆเห็นชื่อม.นเรศวร เออจิตพามา
ก็พยายามมาตั้งแต่วันที่9 เมษาแล้วหาทางกลับม.ยังไม่ถูกเลย ขำๆๆๆ
เมื่อคืนก่อนนอนธรรมะของใครบ้างไม่รูไม่ได้จำแต่เกิดปิ๊ง
ให้เดินไปมหา'ลัยอีกครั้ง โถที่แท้ใจเราไม่ปกติเลยเข้าไม่ได้ หูแว่วว่า ไซเบอร์ยุคนี้เป็นรุ่นแรกที่มีความสมบรูณ์ ตั้งสติใหม่
ทุกอย่างอาจปกติ แต่จิตเรามันวิ่ง มันเลยไม่เจอทางเข้า เจอแล้วก็ไขกุญแจไม่ออก เอ้าหยิบดอกผิด อิอิ
เมื่อคืนเรียน unitmuj1และเช้าวันนี้กำลังเรียนunit ที่ 3 ค่ะ
และพบข้อดีของบทเรียนกำลังคิดว่าจะสรุปความสวยงามในอนุทินเก็บไว้ดีไหม หรือบันทึก นึกอีกทีหากสรุปเป็นmapping ก็ยังใช้เครื่องมือไม่เป็น เคยซื้อไว้ตั้งแต่ปีมะโว้ ก็เห็นแล้วอยากเป็น อยากได้ แต่ไม่ศึกษา ก็เลยไม่เป็น วันนี้อยากเป็นแต่ไม่รู้หนังสือเล่มนั้นมันหายไปไหน คงต้องใช้การบันทึกแบบบรรยายเน้อ
เห็นไหมเสียดายจังเลยไม่มีกล้องวีดีโอไม่งั้นได้เป็นนางเอกถ่ายทอดสดให้ผู้ป่วยได้เห็นได้ชมกันแล้ว อิอิ
ครูต้อยว่าจะไปพบคุณหมอประจำตัว อิอิ ครูต้องแต่งตั้งเอง หมอต้องดีใจมากเลย หมอเคยสัมภาษณ์แนวคิดครูต้อยแล้ว เก็บเป็นวิซีดี ตอนครูต้อยได้รับเลือกจากผู้ป่วยให้เป็นประธานรุ่นผู้ป่วยเบาหวาน ฮา.....
นึกถึงก็อดลิงโลดใจไม่ได้ จริงๆมันก็เพียงนี้ อยู่ให้มีคุณค่าเท่านั้นเอง
ขอบคุณค่ะ
ครูต้อยพิมพ์ผิดค่ะ เดี๋ยวจะเข้าใจผิดตรงนี้ค่ะ
เมื่อคืนเรียน unitmuj1และเช้าวันนี้กำลังเรียนunit ที่ 3 ค่ะ ขอแก้เป็นunit ที่ 1,2
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีครับนึกว่าคับอกคับใจเรื่องการเมือง
สวัสดีครับครูต้อย ขอบคุณที่กรุณาแสดงความคิดเห็นแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน ให้มีความสุขกันวันที่สดใสตลอดไปนะครับ
อันที่จริงพี่อยากตะโกนว่า "สู้โว๊ย สู้โว๊ย "
แต่เกรงจะเข้าใจผิดเดี๋ยวอ่านไม่ทันจบจะพาลให้งานด่วนเข้ามา อิอิ
ขอบคุณค่ะ
เป็นเกียรติที่ท่านมาเยี่ยมเยือนค่ะ
ครูต้อยตามเก็บนะคะ ผลจากการตามเก็บความรู้ ได้กิจกรรมให้เด็กน้อย 2 กิจกรรมแล้วค่ะ และจะร้อยเรียงใหม่เพื่อนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์ ขอบคุณที่แบ่งปันค่ะ
น้องเขี้ยว วันนี้ไม่เดินแล้วนะคะ
วันนี้จะวิ่งเหมือนเมื่อวานค่ะ
วิ่งแบบเหยาะๆ
เป้าหมาย 10 รอบเท่าเมื่อวานค่ะ
เพื่อรักษาเสถียรภาพให้คงอยู่ ....จ๊ากกก
ให้ร่างกายมั่นใจในคุณภาพของตัวเองก่อน
ต่อเมื่อ 10 รอบแข็งแกร่งเมื่อไหร่ก็เพิ่มรอบค่ะ
ก็นับแล้ว 2 เดือนพอดีค่ะ
จากวิ่งไม่เป็นได้แต่เดินช้าเดินเร็ว แล้วมาวิ่งเป็น เหมือนเด็กนะคะ
ร่างกายมันเริ่มถอยหลัง เราก็ไม่ว่าอะไร แต่ขอคงสภาพ นานๆ
เพื่อจะได้ไม่ต้องพึ่งยา พึ่งผู้อื่น ขอบคุณค่ะ
เย็ยนี้ไปวิ่งด้วยกันนะคะ
เมื่อคืนเรียน 2 บท เมื่อเช้าก็ เรียนบทที่ 3 ค่ะ สนุกดีค่ะ
ทบทวนของเก่าที่ลืมไปแล้ว แต่ยังมีประโยชน์ในทุกๆวันนี้
ขอบคุณค่ะ
ปล.พร้อมแล้วค่ะ
โอ้ย ปวดหูหมดแล้ว
ทำไมต้องตะโกนเสียงดังด้วยน่ะหนูต้อย
หุหุ
อ๋อ ที่แท้ก็ทำกิจกรรมเยอะ
ตะโกนเลยค่ะ ตะโกนดัง ๆ เลย
กอเอาสำลีอุดหูก็ได้ อิอิ ไม่ใช่
แม่กอก็เคยเป็นไทรอยด์น่ะค่ะครูต้อย
หมอตรวจพบว่าแม่เป็นไทรอยด์
ผ่านไป ผ่านไป แม่ไปตรวจใหม่
ไม่มีไทรอยด์แล้วค่ะ
ขอให้ครูต้อยไม่มีไทรอยด์แล้วน่ะค่ะเหมือนแม่กอค่ะ
ขอให้ครูต้อยมีแต่ไทยจม
เอ้ย ล้อเล่นแรงไปหน่อยค่ะ มีแต่ไทยเป็นไทย
สู้ ๆ ค่ะหนูต้อยคนเก่ง อิอิ เอาอีกแล้ว
ครูต้อยคนเก่ง
เที่ยวสงกรานต์ให้สนุกนะคะ
สวัสดีค่ะพี่ต้อย
ชื่นชมอย่างมากค่ะ วิ่งด้วยใจจริง ๆ เลยค่ะ สุดยอด...!!!!
คนไม่มีรากชอบเดินมากกว่าค่ะ นอกจากนี้ก็จะปั่นจักรยาน (ในฟิตเนส) โยคะ รดน้ำต้นไม้เป็นหลักค่ะ
ส่งกำลังใจให้พี่ต้อยมีสุขภาพดีนะคะ
(^___^)
ได้หยุดเพิ่มอีก 2 วัน
โรงเรียนปิดนานๆนี่พี่หลงวันเรื่อยเลยค่ะ
เมื่อก่อนพี่ก็ชอบเดินค่ะ เดี๋ยวนี้ก็ยังชอบเดิน
การเดินทำให้เรามีเวลาทบทวนใจ ทบทวนความคิด และสร้างความคิดใหม่ได้ดี พี่มักปิ๊งอะไรบ่อยๆในขณะที่เดิน อีกทั้งยังช่วยให้ระบบทางเดินอาหารผ่อนคลายสบายๆ ดูจิต ดูกาย
เพิ่งกลับจากไปวิ่งเหยาะๆมาค่ะ วันนี้ก็รวดเดียว 10 รอบ ก็ประมาณ 4 กิโลเมตร ทำให้นึกถึงคนสมัยก่อนที่ใช้การเดินเท้าเป็นกิจวัตร
มันเหมือนฝันค่ะไม่เคยนึกมาก่อนว่าจะทำได้ ที่สำคัญการวิ่งไม่เคยอยู๋ในสมองเลยค่ะ แต่เมื่อใจอยากทำและลองทำดู ก็ทำได้ แต่กว่าจะได้ก็ต่อสู้กับความรู้สึกมากมาย รวมทั้งการต่อต้านของร่างกายค่ะ
ขอบคุณค่ะ