จนบางครั้งทำให้เรารู้สึกไปว่าแววตาของผู้หญิงตองเหลือง ช่างฉายแววความเศร้าโศกเด่นชัด…

 

ได้อ่านบันทึกจากคอลัมน์ "วิถีอิสระ" ประจำหนังสือพิมพ์ "ทางไท"
โดย สุเมธ สอดจิตต์
เกิดความรู้สึกแบบเสียดายกาลเวลาขึ้นมาความเจริญทางโลก
ได้ทำลายธรรมชาติ ชีวิตสิ่งดีงาม ไปหลายอย่าง 

ชีวิตคนเกิดมาไม่ว่าจะอยู่ที่แห่งใดในโลกล้วนต้องต่อสู้ดิ้นรน
เพื่อความอยู่รอด ความเจริญทางวัตถุมักจะทำลายความรู้สึกทางจิตใจ

และโดนบีบคั้นโดยชอบธรรมบางครั้งความหวังดีอาจจะกลายเป็น
การประสงค์ร้ายโดยไม่รู้ตัวหรืออย่างไร
ดังเช่นกรณี  ชนเผ่าตองเหลืองที่ยังเหลืออยู่แต่การดำรงชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไป


หากป่าคือบ้านของตองเหลือง ทุกวันนี้พวกเขาได้แต่มองบ้านถูกทำลายไปอย่างน่าเศร้าใจ จากที่เคยมีความเป็นอยู่อย่างอิสระ สงบสันโดษ กลับกลายมาเป็นวิถีชีวิตปัจจุบันที่เขาแทบกำหนดอะไรเองไม่ได้ นอกจากจะรับคำสั่งชาวม้งในการถางไร่แลกกับค่าจ้าง
และการถอดเสื้อผ้าเพื่อนุ่งสวมชุดดั้งเดิมประจำเผ่า เพื่อแสดงให้นักท่องเที่ยวชม

หากเลือกได้ ตองเหลืองอาวุโสบางคนเคยพูดว่า
เขาอยากกลับไปอยู่ในป่าดำเนินวิถีชีวิตเหมือนดังก่อนเก่า
แต่ดูเหมือนว่ากลุ่มพวกเขาได้ก้าวมาไกลเกินจะกลับหลังแล้ว.

สำหรับผู้หญิงตองเหลือง นอกจากต้องทำงานหนักในไร่เช่นเดียวกับผู้ชายแล้ว ยังต้องรับภาระหน้าที่ของการเป็นแม่ด้วย จนบางครั้งทำให้เรารู้สึกไปว่าแววตาของผู้หญิงตองเหลือง ช่างฉายแววความเศร้าโศกเด่นชัด... แต่บางคราก็แฝงเจือไว้ด้วยความตระหนก หวาดหวั่น คล้ายดั่งแววตาของกวางป่ายามเจอกับนายพรานทมิฬ

ความโศกในแววตาของผู้หญิงตองเหลือง อาจเป็นแค่เพียงความรู้สึกในแง่มุมของคนมอง แต่สัมผัสได้ถึงความแตกต่างจากแววตาหญิงสาวผู้มาดมั่น
ในสังคมเมืองยุคปัจจุบันโดยสิ้นเชิง
จึงมีบทเพลงที่เขียนถึงสาวนัยน์ตาโศก อันมีนัยถึงผู้หญิงตองเหลือง รวมทั้งผู้หญิงในสังคมชนบทไทยโดยทั่วไป ที่ต้องทำงานหนักต่อสู้ชีวิตอยู่ทุกวันนี้...

 

เพลง "สาวนัยน์ตาโศก"

สาวนัยน์ตาโศก ด้วยโลกของเธอมันเศร้า
สู้ชีวิตแต่วันเยาว์งานหนักงานเบาไม่หวั่น

เดินไร่ไต่ผา ย่ำป่าพนาวัลย์ ผ่านและพบคืนวัน แต่น้อยคำจำนรรจา
สังคมแปรเปลี่ยนเธอไม่อาจเรียนเท่านั้น

เรื่องความรักและความฝัน เก็บในใจนั้นดีกว่า
ผู้ชายลวงล่อ รูปหล่อมันมารยา เล่ห์ลิ้นเจรจา บ้างใช้เงินตราซื้อใจ

คนนั้นมีแต่เห็นแก่ตน วุ่นวาย สับสน คนยากคนจนมากมาย
คนรวยท่วมฟ้า ใช้อำนาจบาตรใหญ่ หมุนให้โลกก้าวไกล จนเธอไล่ไม่ทัน

ให้เธอดูก่อนว่าโลกยอกย้อนเพียงนี้
เจอะคนเมืองแสงสี อย่าทิ้งท่าทีไหวหวั่น

ให้ตาโศกซึ้งมารวมใจหนึ่งเดียวกัน
อยู่กลางพฤกษ์ไพรวัลย์เป็นขวัญใจชาวดอย...

 

ข้อมูลจาก  www.exoticmusician.com