บ้านเมืองเขาโรแมนติคมาก ตึกเก่าๆ คล้ายๆปราสาท ถนน ลดหลั่นเป็นชั้นๆ เพราะเมืองอยู่บนเนินเขา ริมทะเลสาบ ตึกทรงโบราณเหล่านี้ ทาด้วยสีหวานๆ ประดับประดาด้วยดอกไม้กระถางเล็กๆ กระจุ๋ม กระจิ๋ม

ด้วยความที่เป็นคนชอบท่องเที่ยวประเภท เมืองเล็กๆน่ารัก ดอกไม้สวยๆ หรือประเภท มีปราสาทราชวัง พอให้ได้สมมุติตัวเองว่า ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…

 

ดังนั้น ในช่วงที่ผ่านมาเมื่อได้ไปประเทศ ฝรั่งเศส นอกจากมีรายการเที่ยวสวนคุณ โมเนต์ แล้ว แม่ต้อย หมายมั่นปั้นมือที่จะไปเที่ยว แถวเมือง Lyon Annecy ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส

แม่ต้อยจะเริ่มเล่าเรื่องเมือง อันเนอซี ก่อน เพราะว่าต้องโฉลกอย่างมากกับตัวแม่ต้อยเอง

จาก ปารีส เราต้องนั่งรถไฟ ความเร็วสูงที่เรียกว่า  TGV มาที่ Lyon ก่อน แล้วจึงต่อรถไฟอีกขบวนภายในประเทศไปที่อันเนอซี อีกทีหนึ่ง เนื่องจากเมืองนี้เป็นเมืองเล็กมากๆ   อยู่ติดกับชายแดนระหว่างฝรั่งเศส และสวิตเซอร์แลนดิ์

 ไปไหนก็ถ่ายแต่รูป

จากคำบอกเล่าของชาวเมือง เขาบอกว่าที่นี่คล้ายๆกับจุดที่พัก ของพวกเศรษฐี หรือคนที่จะขึ้นเขาไปเล่นสกีที่เขามองบลังต์และลงมาพักผ่อนที่นี่ก่อนที่  หรือแม้คนท้องถิ่นก็นิยมมาพักผ่อนในหน้าร้อน

เอาละ.. ขอลองไปกระทบไหล่พวกเศรษฐี ฝรั่งหน่อยน่า....

ก่อนขึ้นรถไฟไป Lyon~ Annecy ในขณะที่ ลูกชายวุ่นวายกับการซื้อตั๋ว สอบถามเวลา และขบวนรถ แม่ต้อยเลยแอบไปซื้อขนมชนิดหนึ่ง เขาว่ากันว่ามาฝรั่งเศส แล้วต้องลองชิม “ มากาฮง” ราคาไม่ธรรมดาเลย จำไม่ได้ว่าเท่าไหร่ แต่แพง.. รสชาติ อร่อยคะ หอม และหวานมากๆ น่าจะต้องทานกับน้าชาร้อนๆ และคิดว่าไม่เหมาะกับวัยงาม เช่นแม่ต้อยนี้อย่างแน่นอน

 ขนม มากาฮง ที่เขาบอกว่าไม่ควรพลาด อร่อย แต่หวานมากๆ

      

ต้องบอกว่าเมืองนี้สมใจแม่ต้อยมากๆๆ เป็นเมืองเล็กๆ ลงรถไฟก็สามารถลากกระเป๋าดูจากป้ายชี้ทางหรือแผนที่ ก็สามารถเดินเข้าโรงแรมได้เลย สะดวก สะอาด กว่าที่อื่นๆ

 

       บ้านเมืองเขาโรแมนติคมาก ตึกเก่าๆ คล้ายๆปราสาท ถนน ลดหลั่นเป็นชั้นๆ เพราะเมืองอยู่บนเนินเขา ริมทะเลสาบ ตึกทรงโบราณเหล่านี้ ทาด้วยสีหวานๆ ประดับประดาด้วยดอกไม้กระถางเล็กๆ กระจุ๋ม กระจิ๋ม

       ถนนในเมืองปูด้วยอิฐโบราณ บางแห่งเป็นทางเดินแคบๆ ทุกหนทุกแห่งในเมืองมีโบสถ์ เก่าๆ เต็มไปหมด จากคำบอกเล่าของคนที่นี่( อีกแล้ว ) เขาบอกว่าครั้งหนึ่งเมื่อหลายร้อยปีมาแล้ว เมืองนี้เคยเป็นศูนย์กลางของศาสนา คริสต์คล้ายๆ นครวาติกันที่โรม เลยทีเดียว

 ถนนในเมือง เก่าแก่มาก

ห้องพักที่แม่ต้อยจองไว้ น่ารักมากเห็นยอดโบสถ์คล้ายๆยอดปราสาทที่กลางหน้าต่างพอดี  ตอนเช้าๆ เมื่อชะโงกจากหน้าต่างนี้ลงไปจะเห็นหลังคาบ้าน ที่ไล่ระดับลงไป ท่ามกลาง สายหมอก และควันจากปล่องไฟที่แม่บ้านตระเตรียมอาหารเช้า กลิ่นขนมปังอบ กลิ่นหม้อต้มกาแฟ หอมกรุ่น  แมวขี้เกียจนอนผึ่งพุงรับแสงอาทิตย์ อย่างมีความสุข

 จากหน้าต่างที่พัก จะเห็นหลังคาบ้านหลากสี ลดหลั่นกันไป

 

เมืองนี้จะมีคลองที่ขุดเชื่อมกับทะเลสาบ ( Thiou ) คลองนี้จะไหลวนเวียนภายในเมืองเล็กๆแห่งนี้ วิถีชีวิตของผู้คนจะผูกพันกับ ทะเลสาบและ Thiou นี้มาก เพราะมีร้านค้า ร้านอาหาร ร้านขายของที่ระลึกตั้งริมคลองนี้ เดินเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อคนท้องถิ่นเขาขี่จักรยานกัน ดีดกระดิ่ง ดังกรุ๋งกริ๋ง หากเป็นเด็กๆ ก็ใช้สเก็ตเลื่อนแทนการเดิน น่าหวาดเสียว  แต่เห็นเขาสนุก  ดีอย่างที่เมืองนี้ไม่ค่อยมีรถราวิ่งขวักไขว่เท่าไหร่ อากาศจึงดี โปร่ง โล่งสบาย ไม่มีมลภาวะ

       เมื่อเดินจากทะเลสาบเรื่อยมาตามคลองสักระยะหนึ่ง แม่ต้อยต้องอึ้งกับความงามที่ตรงหน้าจริงๆ

       เป็นอาคารรูปทรงแปลกตา คล้ายเรือ หันหน้าออกทางทะเลสาบ อาคารนี้มีชื่อว่า “Palais de L” IsLe ( Isle palace )

แม่ต้อย ออกเสียงอุทาน ออกมาดังๆว่า ว้าวว..

 

       อุแม่จ้าว.. ช่างงามชวนฝัน ราวกับเทพนิยาย สมกับที่เราบุกน้ำฝ่าดงมาถึงที่นี่เสียจริงๆ( เปรียบเทียบคะ อิอิ ที่จริงนั่งรถไฟมาสบายๆๆ )

      

อาคารรูปทรงแปลกตาที่ตั้งกลางคลอง มีหัวแหลมคล้ายๆเรือโบราณ ถนนเล็กๆทั้งสองฝั่งคลองจะมีร้านรวงเล็กๆน่ารักขายกาแฟ อาหาร ภาพวาด น่ารักทุกๆที่

 

       แม่ต้อยมาค้นคว้าประวัติของอาคารนี้จากหนังสือท่องเที่ยวเล่มหนึ่งจึงรู้ว่า อาคารนี้เดิม เป็นที่อาศัยของตระกูลหนึ่งชื่อ เดอลิส์ล ในศตวรรษที่ ๑๒ แต่ต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็นศาล และคุก ( ช่างตรงข้ามกันดีจัง  อิอิ )

       หลังจากนั้นมาปรับเป็นโรงกษาปณ์จนถึงศวรรษที่๑๕ และมาเปลี่ยนเป็นคุกอีกครั้งในช่วงสมัยปฏิวัติฝรั่งเศส  จนกระทั่งปี คศ. ๑๙๘๖  จึงถูกจัดให้เป็นนิทรรศการแสดงประวัติศาสตร์จนถึงทุกวันนี้

 

ไม่ว่า อาคารนี้จะปรับมากี่ครั้งกี่หน หรือจะให้ทำหน้าที่อะไรก็ตาม สิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ของอาคารนี้ คือความสวยงามแปลกตา จึงทำให้ภาพนี้เป็นที่นิยมของช่างภาพทั้งหลาย

       และเพราะภาพที่งามแปลกตานี่เองจึงทำให้แม่ต้อยดั้นด้นมาเพียงแค่เจอะเจอกัน ในเวลาอันสั้นๆ  ก็ยอม

บ้านบนยอดเขาใกล้ๆปราสาท ที่นี่เขาเปิดให้คนนอกมาเช่าพักได้นะคะ  ราคาคงสูงตามระดับของยอดเขา

 

ที่อันเนอซียังมีแหล่งที่น่าสนใจมากมาย เราเดินรอบเมืองที่คล้ายๆเมืองตุ๊กตาอย่างไม่รู้จักคำว่าเหนื่อยล้า ( เวลาเที่ยว ลองสังเกตดุนะคะ ร่างกายมักแข็งแรงผิดปกติ 555 ) เราพากันเดินตามทางคดเคี้ยว เป็นลุกคลื่น ผ่านบ้านเรือนที่สวยงามที่ปลุกลดหลั่นกันไปเนื่องจากสภาพพื้นที่เป็นภูเขา จนถึง ปราสาท แห่ง อันเนอซ๊....

 สวยไหมคะ

 ทางเข้าปราสาท ที่สูงชัน

 

       แม่ต้อยไม่ได้พบเจ้าชายรุปงามที่กำลังขี่ม้าย่างเหยาะแต่อย่างใด.. เพราะปัจจุบันปราสาทนี้ได้จัดให้เป็นพิพิธภัณท์เก็บผลงานประติมากรรม จิตรกรรมต่างๆ  เอาละคะ สร้างจินตนาการก็ได้

 

       เย็นนั้น เพื่อสร้างบรรยากาศของการได้เยี่ยมชมปราสาทที่เก่าแก่ แม่ต้อยจึงชวนลุกชายว่า

“ วันนี้เราไปดินเนอร์ อาหารแบบฝรั่งเศส กันสักหน่อยไหม?  ก็บรรยากาศมันทำให้เคลิบเคลิ้ม และพลอยทำให้มีอาการกำเริบ เสิบสาน  อิอิ

 

       ร้านอาหาร น่ารัก อยู่ตรงข้ามทะเลสาบ อันเนอซี เสียดายที่เย็นนั้นฝนตกพรำๆ ผู้ชายฝรั่งเศสตัวโตที่สวมสูทโก้ในร้านอาหารทำท่าแปลกใจที่มีป้าแก่ๆ กับหนุ่มคนไทยเข้าไปยืนเก้ๆกังๆ  พูดฝรั่งเศส ไม่ได้สักคำ

 

       บรรยากาศหรู แม่ลุกนั่งทานอาหารท่ามกลางแสงเทียน อาหารอร่อยดีคะ อาจจะเป็นเพราะว่าวันนี้เราเดินทั้งวัน รวมทั้งตะเกียกตะกายขึ้นไปชมปราสาทบนยอดเขาด้วย ที่นี่ร้านรวงจะปิดเร็วมาก สักทุ่มกว่าๆ เขาเข้านอนกันหมดแล้วนะคะ

  ร้านรวงเริ่มปิด ตั้งแต่ห้าโมงเย็นเป็นต้นไป

 

       รุ่งเช้าเราเดินแบบสบายๆไปที่ทะเลสาบ อันเนอซี ( เอ้ะ ทุกๆที่ชื่อนี้หมดนะ ) เสียงนกร้องดังจุ้บจิ้บตามกิ่งไม้ น้าในทะเลสาบใสมากๆ มองลงไปเห็นเงาในน้ำชัดเจน

  ทะเลสาบใสแจ๋ว น่านั่งเรือเล่น

 นกกา ก็มีความสุข

ชาวเมืองนำเสนอด้วยความภาคภูมิใจว่าน้ำในทะเลสาบของเขาดื่มได้นะ  น้ำในก้อกน้ำก็ดื่มได้อีกด้วย  แม่ต้อยจึงนึกได้ว่า ที่นี่เป็นเมืองที่อยู่ในเทือกเขาแอลป์ ดังนั้นแหล่งน้ำธรรมชาติจากที่นี่เป็นน้ำแร่ล้วนๆ กลางทะเลสาบ   มีฝูงห่าน ลอยคอเป็นคู่ๆ  หากเห็นคนเดินมาใกล้ๆ จะว่ายเข้ามาหาด้วยความคุ้นเคยพร้อมกับร้องเสียงดัง คงจะได้ทานอาหารจากคนที่มาเดินเล่นบ่อยๆ

       แม่ต้อยเดินมาจนถึงโรงแรมชื่อดังหากจำไม่ผิดชื่อโรงแรม อิมพีเรียล  เป็นโรงแรมที่มหาเศรษฐีมาพักผ่อนหลังจากเล่นสกีที่เทือกเขามองบลังต์ แล้ว ช่างมีความสุข เสียจริงๆ

 

     ยืนแค่หน้าโรงแรมก็หรู..มาก แล้ว

       ริมทะเลสาบมีผู้คนมากหน้าหลายตา มาเดินเล่น ทั้งเด็กผุ้ใหญ่วัยรุ่น  เสียงเด็กเล็กๆวิ่งซุกซน ไปมา  วัยรุ่นหรือผู้ใหญ่ก็จะมีกิจกรรม เล่นเรือ สกี  คนแก่ๆ เดินคุยกันเป็นกลุ่มๆพร้อมกับมีน้องหมาน่ารักเดินตาม

       เพียงวันครึ่งเท่านั้นที่ได้มาสัมผัสแบบผิวๆของเมืองนี้ ขากลับเรานั่งรถไฟกลับเช่นเคย  ที่นั่งแม่ต้อยติดกับกลุ่มนักเรียนชั้นประถมที่คุณครู พาไปทัศนศึกษา นอกเมืองปารีส

 เด็กที่ไหนๆ คงเหมือนกันทั้งโลก กระเซ้าเย้าแหย่กัน สักพักคนที่ตัวเล็กกว่าสุ้ไม่ได้ก็ร้องไห้ กระซิก ร้อนถึงครูต้องมาตักเตือน  หายแล้วก็มาเล่นกันใหม่ ลืมไปแล้วว่า เมื่อสักครู่ยังโกรธกันอยู่ แม่ต้อยแอบนั่งอมยิ้มแอบดูด้วยความน่ารัก ไร้เดียงสาของเด็กวัยนี้ เมื่อรู้ว่ามีคนแอบมองก็หลบตาเขินอาย

  ชะรอยหน้าตาคงแปลกๆ มีคนหนึ่งท่าทางกล้ากว่าเพื่อน ร้องทักแม่ต้อยว่า แบบเขินๆว่า

“ หนีห่าว” ( สวัสดีครับ/คะ  ภาษาจีน)

 

 เอ้ะ.. เก่งไม่เบา ..รู้ด้วยว่าแม่ต้อยมาจากแถบเอเซีย .. คงรู้จักแต่ประเทศจีนสิท่า... แม่ต้อยจึงตอบว่า

 

” บงซัวร์ ( bonsoir) สวัสดีครับ/คะ ( ตอนเย็น)

 

 แค่ผ่านๆ เพียงวันกว่าๆ ก็มีความสุขที่ได้มาแวะ และยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้กลับมาเยือนอีกครั้ง 

" โอเรอวัว  ( Aure voir ) อันเนอซี"

"ลาก่อน.. อันเนอซี"

 

สวัสดีคะ

คนพาเที่ยว ลูกชายคนโต