"ไม่ว่าจะยากดีมีจน ร่ำรวยเงินทอง เป็นแค่ชาวเขาชาวดอยที่ขาดโอกาสทางสังคม แต่ ... ฉันก็ไม่เคยท้อถอย ฉันพยายามใช้เงินทุกบาททุกสตางค์ที่เป็นหยาดเหงื่อแรงงานของพ่อแม่และครอบครัวของฉันให้คุ้มค่าที่สุด ... วันนี้ฉันทำสำเร็จแล้ว ... ฉันเป็นบัณฑิตไทยคนใหม่ ที่มีสถานะเท่าเทียมกับคนที่มีทุกอย่างเหนือฉันและครอบครัวของฉัน"

การเป็นครูมหาวิทยาลัยได้มีโอกาสเห็นความสำเร็จของลูกศิษย์มากมายในงานวันรับพระราชทานปริญญาบัตรทุก ๆ ปี ... ความสำเร็จของบัณฑิต 1 คน เท่ากับความสำเร็จของคนทั้งครอบครัว ซึ่งจะเห็นได้จากการเดินทางมาร่วมแสดงความยินดีในความสำเร็จของลูก ๆ หลาน ๆ ที่เขาใช้ความเพียรและพยายามที่เดินทางมาถึงฝั่งฝันของการเป็นนักศึกษา

มหาวิทยาลัยท้องถิ่น ... มุ่งผลิตบัณฑิตของคนท้องถิ่น

มหาวิทยาลัยท้องถิ่นของผม ตั้งอยู่ ณ เมืองเหนือ อันเป็นถิ่นภูเขาภูดอยสูง ซึ่งมีเด็กบนดอยที่ขาดโอกาสศึกษาต่อในระดับปริญญา ... หลายคนเป็นช้างเผือกอยู่ในป่า แต่หลายคนอาจจะไม่ใช่ เหลือแต่ความเพียรที่จะเข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยท้องถิ่น มหาวิทยาลัยที่ให้โอกาสพวกเขาทำตามความฝัน

ลูกศิษย์ผมจึงมีทั้งเด็กพื้นราบและเด็กบนดอยสูงมาร่ำเรียน ... เก่งบ้าง ไม่เก่งบ้าง แล้วแต่ความนึกคิดและจิตสำนึกของเขาเอง

เมื่อความสำเร็จมาถึง บัณฑิตเหล่านี้เฝ้ารอคอยเวลาของการรับพระราชทานปริญญาบัตรจากพระหัตถ์เจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดิน ซึ่งหลายคนอาจจะเป็นครั้งเดียวในชีวิตก็ได้ใครจะรู้

 

ครูมหาวิทยาลัยอย่างผมได้เป็นส่วนหนึ่งของงานความสำเร็จนี้ ไม่ว่าจะทำหน้าที่กรรมการชุดใดก็ตาม

อย่างปีนี้ (ก็เหมือนทุก ๆ ปี) เป็นกรรมการซ้อมย่อย กรรมการนั่งกำกับแถวภายในหอประชุม และกรรมการแสง เสียง

วันนี้ (11 เมษายน 2552) ผมปฏิบัติงานวันซ้อมใหญ่ในฐานะกรรมการนั่งกำกับแถวฯ ยามภารกิจว่าง หรือยังมาไม่ถึง ผมมักจะถือกล้องไปเก็บภาพบรรยากาศรอบ ๆ ระหว่างบัณฑิตกับญาติมิตรที่มาแสดงความยินดีกัน

และวันนี้ ผมได้บันทึกความประทับใจชุดหนึ่งไว้จากการซูมระยะไกล

 

ชื่อภาพ : ... "เฝ้ารอ" ...

 

 

ชื่อภาพ : ... "หนูมาถึงแล้วค่ะแม่" ...

 

 

ชื่อภาพ : ... "แม่ขอแสดงความยินดีกับลูกด้วยนะ" ...

 

 

ชื่อภาพ : ... "ครอบครัวของฉัน" ...

 

 

ผมคิดว่า บัณฑิตของครอบครัวนี้จะพูดว่า ...

"ไม่ว่าจะยากดีมีจน ร่ำรวยเงินทอง เป็นแค่ชาวเขาชาวดอยที่ขาดโอกาสทางสังคม แต่ ... ฉันก็ไม่เคยท้อถอย ฉันพยายามใช้เงินทุกบาททุกสตางค์ที่เป็นหยาดเหงื่อแรงงานของพ่อแม่และครอบครัวของฉันให้คุ้มค่าที่สุด ... วันนี้ฉันทำสำเร็จแล้ว ... ฉันเป็นบัณฑิตไทยคนใหม่ ที่มีสถานะเท่าเทียมกับคนที่มีทุกอย่างเหนือฉันและครอบครัวของฉัน"

นี่คือ ความเสมอภาคทางการศึกษา ที่ผมได้เห็น

 

ยากดีมีจนแค่ไหน สถานะทางสังคมเป็นอย่างไร หากมีโอกาส พร้อมด้วยความเพียรพยายามและความฝัน ทุกคนก็ย่อมเดินทางไปถึงฝันนั้นได้อย่างเต็มภาคภูมิ 

ความสำเร็จนี้จึงไม่ใช่แค่เป็นความสำเร็จของบัณฑิต (ชาวดอย) เพียงคนเดียว แต่เป็นความสำเร็จทั้งครอบครัว (ชาวดอย)

 

ครู ... ขอแสดงความยินดีกับเธอด้วยนะ ... ลูกศิษย์ผู้มีความเพียร