ได้คิด คิดได้ในวินาทีนั้นเองว่า...ที่รู้สึกผิด ทุกข์ เศร้านั้น ก็เพราะ “ตัวกู ของกู” หรือนี่?

 

คนส่วนมาก เมื่อมีปัญหา ความทุกข์ ความไม่สบายใจ ความผิดหวัง มักจะจมอยู่กับปัญหา ความทุกข์ และความไม่สบายใจนั้น ยิ่งบางคน “ดื่มด่ำ” อยู่กับปัญหาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

 

คนโชคดี  ก็ใช้เวลาระยะหนึ่ง...จึงหลุดออกมาจากวังวนของความทุกข์นั้น

คนโชคไม่ดี ก็ใช้เวลาอยู่กับวังวนของความทุกข์นั้น เสียเกือบจะทั้งชีวิต...

 

 

คนไม่มีรากเป็นคนหนึ่งที่ยังหมกมุ่นและรู้สึกผิดกับหลายเรื่องราว บางเรื่องผ่านไปแล้วเกือบ 20 ปี บางเรื่องก็เพิ่งจะผ่านไป 2-3 ปี ... แม้จะพยายามกลบเกลื่อน หาทางออกด้วยการทำกิจกรรม ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ ฝึกจิต ดูจิต ฯลฯ ก็พบว่า ช่วยได้เพียงชั่วครั้งชั่วคราว ....

 

วัน(ไม่)ดี คืน(ไม่)ดี ... ความทุกข์ ความรู้สึกผิดนั้นก็พากันโผล่หน้าสลอน ออกมายิ้มร่า แยกเขี้ยว ให้เกิดอาการหดหู่ ห่อเหี่ยวเสียเป็นวัน ๆ โดยไม่ทราบจะจัดการอย่างไร 

 

จิตตก...ทำไงดี?  

 

คุยกับพี่ชายคนดีที่เต็มแน่นไปด้วยภารกิจ ไม่ค่อยมีเวลา แต่ถ้าเจอะเจอ ได้คุยกัน...เป็นลืมวันเวลาไปเลย

พี่บอกว่า...ตอนมีปัญหาอย่าหมกมุ่น ครุ่นคิดอยู่กับ “ปัญหา” ให้มากนัก ถอยออกมาตั้งหลักและพิจารณาว่า มีวิธีการ กลยุทธ์อย่างไรใน “การแก้ปัญหา”

อ้าว...พูดง่ายน่ะสิพี่จ้ะ... ร้องค้านอยู่ในใจ

 

พี่ชายบอกต่อว่า เมื่อเกิดปัญหา...

...ให้สนใจที่ “ปัญหา” น้อย ๆ

......และมุ่งสนใจไปที่ “การแก้ปัญหา”  ให้มาก ๆ

 

       โอ๊ะ... ค่อยเป็นรูปเป็นร่างจับต้องได้ขึ้นมาหน่อย...แต่ก็ยังต้อง “มองปัญหา” นั้นอยู่ดีนี่นา   พี่ชายถอนใจ ... บอกให้ตั้งใจฟังให้ดี จะบอก “สุดยอดเคล็ดวิชา”  คนไม่มีรากตาโตเท่าไข่ห่าน ตั้งอกตั้งใจฟังแทบลืมหายใจ...

 

 

 

 

...ให้คิดง่าย ๆ ว่า ... “ไม่ใช่เรื่องของเรา”...แค่นี้เอง...

 

มองเหมือนเป็นเรื่องอะไรสักอย่างในโลกนี้ที่เกิดขึ้น ไม่เกี่ยวกับเรา แค่นี้... ความทุกข์มันก็หายไปแล้วพร้อมกับ “ตัวกู ของกู”

 

       ได้คิด คิดได้ในวินาทีนั้นเองว่า...ที่รู้สึกผิด ทุกข์ เศร้านั้น ก็เพราะ “ตัวกู ของกู” หรอกหรือนี่?

 

เจ้าปัญหา ความทุกข์ ความรู้สึกผิดทั้งหลายนั้น ก็ล้วนแต่ผ่านพ้นไปแล้ว...แต่เรา “ยึด” ผลของความทุกข์นั้นไว้อย่างเหนียวแน่นด้วย “ตัวกู ของกู” นี่เอง

 

ก็เลย...รู้สึกผิด รู้สึกทุกข์ ไม่เลิกสักที...

 

ร้องเฮ้อ...ดัง ๆ ทำไมเราฉลาดน้อยอย่างนี้ หันไปยิ้ม ๆ ๆ

แล้วพึมพำ ๆ กระซิบว่า...

 

“ขอบคุณพี่จัง ที่ช่วยให้ฉลาดขึ้น...แม้นิดหนึ่ง ก็ยังดีจ้ะ”

                                                           (^___^)