ในชีวิตของคนเราบางครั้ง ช่วงแรกของชีวิตทั้งของเรา ครอบครัว และโดยเฉพาะพ่อและแม่นั้น “ลำบาก”
ครั้นเมื่อชีวิตเดินทางเข้าสู่ช่วงกลาง หรือบั้นปลาย หลาย ๆ คน หลาย ๆ ครอบครัว “สบาย”
แต่เมื่อสบายแล้วต้องชดเชยความสบายนั้นด้วยความ “บริสุทธิ์”..”

หลายคนมีความคิดว่า ชีวิตของพ่อและแม่เราลำบากมามาก ต้องต่อสู้ ตรากตรำ ทำงานหนัก ตอนนี้เราพอมีฐานะแล้ว พอมีเงิน มีทองมากพอแล้ว ช่วงปลาย ๆ ของชีวิตนี้ เราควรที่จะส่งพ่อและแม่ไป “เที่ยว” ตามสถานที่ต่าง ๆ ในประเทศก็ดีและต่างประเทศก็ดี โดยมักดดยคิดว่าดินแดนนั้นเป็น “ดินแดนอันบริสุทธิ์”

ความคิดนี้เป็นสิ่งที่ “ถูกต้อง” แต่ทว่าความถูกต้องนั้นดูเหมือนไม่คุ้มค่าเลยกับ “ความทุกข์” ที่ทำมาในอดีต และสิ่งที่ต้องทำไปในปัจจุบัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งที่จะต้องติดตามมาในอนาคต

ความสุขที่เที่ยงแท้ในจากดินแดนบริสุทธิ์นั้นมิได้อยู่ห่างไกลหลายหมื่นหลายพันไมล์อย่างนั้นไม่
ความสุขที่เที่ยงแท้ที่เราควรมอบให้พ่อและแม่ “ผู้เหนื่อย” ผู้ที่ต้องสู้เพื่ออนาคตของพวกเรานั้นจึงอยู่ที่ “จิตเดิมแท้”

เราควรมอบดินแดนบริสุทธิ์แห่งจิตนี้เพื่อเป็นการทดแทนบุญคุณท่าน
พาท่านให้หลุดเสียซึ่ง “ความหลง” หลงรูป หลงทรัพย์ หลงสมบัติ และหลง “ท่องเที่ยว” ไปในสังสารวัฏอันไม่มีที่สิ้นสุดนี้...

พระพุทธองค์ท่านทรงตรัสว่า...
ถึงแม้ว่าเราจะนำพ่อและแม่มาเลี้ยง มาดูไว้บนบ่าทั้งสองข้าง มาป้อนข้าว ป้อนน้ำ ให้พ่ออยู่บนบ่าข้างหนึ่ง ให้แม่อยู่บนบ่าอีกข้างหนึ่ง ให้ท่านอุจจาระ ปัสสาวะบนบ่าทั้งสองข้างของเรานั้นนับเวลาร้อยปี ก็มิสามารถตอบแทนบุญคุณท่านได้อย่างหมดสิ้น
แต่บุตรคนใดพึงแสดงความกตัญญูต่อพ่อและแม่ให้เที่ยงแท้ไซร้ ควรจะที่มอบ “ธรรมะ” ให้กับพ่อและแม่ของตนอันเป็นบุพการีชนและเป็นบุคคลอันเป็นที่รักยิ่งของเรา
การมอบ “ธรรมะ” ให้กับท่านและพาท่านให้เกิดมี “สัมมาทิฏฐิ” คือความเห็นที่ถูกต้องและเที่ยงแท้ในสัจธรรมของชีวิตนี้ จึงเรียกได้ว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณท่านที่ประเสริฐ เลิศ และคุ้มค่ากับที่ท่านได้เลี้ยงเรามาจนถึงกาลปัจจุบัน

ถึงแม้นว่าเราจะส่งพ่อและแม่ไปเที่ยวยังดินแดนที่ห่างไกล ไปเที่ยวรอบโลกนี้สักสามรอบนั้นก็ยังมิสามารถให้ความสุขที่คุ้มค่ากับความทุกข์ในสังสารวัฏที่ยาวไกลนับหมื่นนับแสนชาตินี้ได้
และถ้าหากท่านต้องจากไปพร้อมกับความหลง ความระเริงใจกับสิ่งที่เราคิด เราพาท่านไปในทางที่ “หลง” นั้นแล้ว จักยิ่งสร้างบาป สร้างกรรม สร้างเวร สร้างภัยให้กับเราในทุกภพทุกชาติไป...!

แต่ถ้าหากเราส่งพ่อและแม่ไปยังดินแดนที่บริสุทธิ์อันเรียกว่า “จิตเดิมแท้” ที่มีอยู่ในตัวของตัวนี้ได้แล้ว
การทำเช่นนี้จึงเรียกได้ว่าเป็นการส่งท่านให้ถึงดินแดนอันบริสุทธิ์
ดินแดนอันบริสุทธิ์แห่งจิต
เป็นจิตที่สดใส เป็นจิตที่วิไล เป็นจิตที่ละได้ซึ่งทุกข์ภัยในสังสารวัฏอย่างแท้จริง...