เราทั้งหมด ทั้งเพื่อนเก่า และเพื่อนใหม่ จึงกลายเป็นเพื่อนกัน เรียนรู้การทำงานของกันและกัน เราต่างก็บอกกันว่าโลกนี้ไม่ได้กว้างใหญ่เท่าไหร่เลย

วันนี้แม่ต้อยนั่งรถระยะทางไกลเป็นพิเศษ เพราะว่าระยะทางจากกรุงเทพฯไปจังหวัดพิจิตรนั้น น่าจะใช้เวลาเกือบสี่ชั่วโมงได้ จากการที่ตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อเดินทาง แม่ต้อยจึงนั่งหลับๆตื่นๆมาตลอดทาง จนถึงโรงพยาบาลพิจิตรเวลาประมาณ ๑๑ โมง

       โรงพยาบาลพิจิตรเปลี่ยนแปลงไปมาก แม่ต้อยจำไม่ได้ว่ามาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ แต่คงนานมากๆเลยทีเดียว ทุกอย่างผิดหูผิดตาไปมาก

       แต่สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงคือ ไม่ว่าจะเป็นครั้งใด แม่ต้อยจะต้องได้พบกับคนๆหนึ่งที่เป็นคนพิจิตร และทำงานเพื่อคนพิจิตรมาตลอดระยะเวลาที่ยาวนาน คนที่ทำงานในกระทรวงสาธารณสุขในระยะที่ผ่านต้องเคยรู้จักกับคนๆนี้อย่างแน่นอน เนื่องจากเป็นคนที่มีประสบการณ์อย่างเชียวกรากในพื้นที่ มีแนวคิดที่เฉียบแหลม และแม่ต้อยว่าเขาเป็นกำลังที่สำคัญของสาธารณสุขที่จังหวัดพิจิตรเลยทีเดียว  เราเคยทำงานเกี่ยวข้องกันมาเนื่องจากคุณสุรเดช เดชคุ้มวงศ์ ทำงานด้านสาธารณสุข ส่วนแม่ต้อยทำงานในส่วนที่เกี่ยวข้องกับโรงพยาบาลนั่นเอง

       เมื่อเราได้เจอกันอีกในคราวนี้ จึงมีเรื่องราวต่างๆมาเล่าสู่กันฟังอย่างมากมายราวกับญาติสนิท หรือคนคุ้นเคยกันมานานแสนนานที่มีโอกาสมาพบกันเลยทีเดียว

       ที่น่าตื่นเต้นมากยิ่งกว่านั้นคือ แม่ต้อยได้มีโอกาสพบกับครูคิม คนเก่งที่เราได้เรียนรู้เรื่องราวเกี่ยวการสร้างสิ่งที่ดีงามให้กับเด็กนักเรียนของเธอ

เจอกันแล้วนะคะ

ครูคิม มาพร้อมกับคุณครูนิล ครูคิมขับรถจากจังหวัดพิษณุโลกมาที่จังหวัดพิจิตร เพื่อมาพบแม่ต้อยและน้องพอลล่าเลยทีเดียว แม่ต้อยต้องขอขอบคุณ และน่านับถือน้ำใจของครูคิมจริงๆ

Cimg5677 

คุณสุรเดช เดชคุ้มวงศ์ คนเก่งของจังหวัดพิจิตร

       เราทั้งหมด ทั้งเพื่อนเก่า และเพื่อนใหม่ จึงกลายเป็นเพื่อนกัน เรียนรู้การทำงานของกันและกัน เราต่างก็บอกกันว่าโลกนี้ไม่ได้กว้างใหญ่เท่าไหร่เลย

       คุณสุรเดชนั้น นับว่าเป็นสมาชิกของ go to know รุ่นแรกๆ จึงได้ชักชวนให้น้องๆที่ทำงานในโรงพยาบาล เข้ามาเรียนรู้ร่วมกันมากๆ ในวันนี้ จึงมีBlogger คนใหม่เกิดขึ้นอีกคนหนึ่งนะคะ ชื่อบล้อกใหม่ของเธอชื่อ “ น้าลูกหมีขอเล่า” คะ ลองติดตามเข้าไปอ่านดูนะคะ

แม่ต้อยนั่งรถ เกือบครึ่งวัน จึงเหนื่อยเสียแล้ว พรุ่งนี้จะมาเล่าต่อนะคะ

สวัสดีคะ