สงสัยตั้งแต่ไม่ได้เป็นผู้บริหาร ผมจะลืมตัวไปอย่างหนึ่งครับ วันนี้จากเหตุการณ์ไม่สบอารมณ์ในการใช้ห้องคอมพิวเตอร์เพื่อการสอน ทำให้ห้วนคิดถึงตัวเองได้ว่า ระยะหลังมานี้มีเรื่องไม่คาดคิด ผิดคาดกับผมมากมายจริงๆ และที่สำคัญหลังๆ มานี่ ผมมักจะใช้วิธีการระเบิดใส่ มากกว่าการอดกลั้น ดีว่า เมื่อเช้า ผมใช้การอดกลั้นมากขึ้น ก็เลยรู้สึกว่า ดีครับ งานนี้ต้องรื้อฟื้นการฝึกการอดกลั้น อดทนให้มากขึ้น

แปลกใจจริงๆ ครับว่าทำไมช่วงนี้มีเรื่องไม่คาดคิดมากมายจริงๆ วันนี้ถึงคราวต้องใช้ห้องแล็บสอนแล้ว และคงอดทนรอห้องแล็บคณะไม่ได้ ก็เลยให้ทางเจ้าหน้าที่สาขาวิชาติดต่อขอใช้ห้องแล็บอื่นก่อน ก็ปรากฏว่าได้ตามจำนวนเครื่องกับนักศึกษาครับ แต่แล้วพอไปสอนก็กลับสอนไม่ได้ เนื่องจากห้องแล็บกลับไม่บริการอินเตอร์เน็ท สอบถามเจ้าหน้าที่ เขาก็น่ารักครับ บอกว่าเดี๋ยวจะเอาอุปกรณ์มาต่อให้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ เนื่องจากคนเก็บอุปกรณ์ไม่ยอมให้ บอกว่า ผมไม่ได้ขอใช้ ฮาฮาฮา ก็ใครมันจะไปนึกละว่า ห้องแล็บคอมพิวเตอร์มีระบบการถอดเข้าถอดออกไวน์เลสอินเตอร์เน็ทด้วย สุดท้ายยังงัยๆ เขาก็ไม่ให้ครับ บอกว่า ผิดระเบียบ

เจ้าหน้าที่ก็แนะนำว่า ให้ผมไปใช้อีกชั้นหนึ่งแล้วกัน แต่คอมอาจจะไม่ครบกับนักศึกษา ผมก็โอเคครับ นั่งเครื่องละสองคนก็ยังดี แต่แล้วก็ไม่ได้อีกครับ เพราะเก้าอี้สำรองไม่มี จะให้ยืนเรียนก็คงไม่ได้  ฮือ ลงกลับมาเรียนห้องเดิม แล้วก็หยิบเอาเนื้อหาอื่นมาสอนก่อน

สอนเสร็จกลับมานั่งนึกตรวจสอบตัวเองครับว่า เมื่อกี้สีหน้าผมแสดงความโกรธใส่เจ้าหน้าที่หรือเปล่า ถ้าแสดงออกไปก็แสดงว่า ผมผิดมากๆ ครับ เพราะน้องเขาก็พยายามทำเท่าที่ทำได้แล้ว แต่ก็คิดว่า เช้านี้ผมยิ้มให้น้องเขานะครับ สอนเสร็จลงมาเจออีก ก็คิดว่ายิ้มให้อีกทีหนึ่ง (ถ้าจำไม่ผิด)

กำลังกลัวว่า ผมจะได้โลโก้ใหม่เป็น "อาจารย์อีย์จอมวีน" ฮิฮิ ยังไม่อยากได้ครับ ยิ่งเมื่อกี้หยิบหาเอกสารในลิ้นชัก ปรากฏเจอกระดาษแผ่นหนึ่งเป็นโน้ตที่ผมให้นักศึกษาทุกคนที่เรียนกับผมในทุกรุ่น (ยกเว้นรุ่นที่ผ่านมา ผมลืมให้เขียน) เขียนวิพากษ์ และแนะนำผม ข้อความในกระดาษแผ่นนั่นเขียนว่า "ชอบที่อาจารย์เป็นคนยิ้มแย้ม คุยสนุก ร่าเริง... (อีกเยอะครับ ไม่ยากเขียนต่อ) ข้อเสียก็คือ อาจารย์ติดงานบ่อย แถมยังระบุว่า ก็ไม่ดีนะค่ะ ทำให้พวกเราเสียเวลาที่ตั้งใจมาเรียน"

คงต้องระวังการแสดงออกมากขึ้นแล้วครับ คุมอารมณ์ตัวเองให้ดีกว่านี้หน่อย เดี๋ยวจุดเด่นจะกลายเป็นจุดอับ