จดหมายฉบับหนึ่งถูกส่งมายังครอบครัว John ซึ่งเป็นครอบครัวเล็ก ๆ ในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งของ London ครอบครัวนี้ประกอบด้วย พ่อชื่อ Mr. John    แม่ชื่อ Mrs. Linda และลูกสาววัย 10 ขวบ ชื่อ Pink อาศัยอยู่ในบ้านเล็ก ๆ ด้วยกันซึ่งไม่เคยได้รับจดหมายจากญาติที่อยู่ห่างไกลมาก่อน  John มีอาชีพเป็นเกษตรกรรมมีฟาร์มเลี้ยงแกะเป็นของตนเองซึ่งก็ไม่ใหญ่มาก  ส่วน Linda เป็นแม่บ้านดูแลงานบ้านทุกอย่างด้วยตนเอง ลูกสาวตัวน้อยนามว่า Pink เป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารัก ฉลาด ซุกซนตามประสาเด็กวัยเดียวกันแต่เพื่อน ๆ มักชอบเรียกเธอว่า “Pink Panter” เพราะเธอชอบสีชมพูมากและมีนิสัยขี้เล่น อยากรู้อยากเห็นทุกอย่างทุกเรื่องและวันนี้เป็นคล้ายวันเกิดครบ 10 ขวบของเธอพอดี  ทันทีที่จดหมายถูกส่งมาถึงครอบครัว John ผู้เป็นพ่อรู้สึกแปลกใจมากเมื่อเปิดอ่านจดหมายเพราะมันเป็นจดหมายที่ถูกเขียนมาจากคุณย่าซึ่งไม่เคยติดต่อมาเลยหลังจากที่พ่อของ John ออกมาจากบ้านหลังนั้นเป็นเวลานับ 20 กว่าปี ย่าไม่พอใจที่พ่อของ John ไปแต่งงานกับหญิงชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง แต่เมื่อพ่อของ John ยืนยันจะแต่งงานกับเธอ คุณย่าไม่สามารถปฏิเสธได้ จนกระทั่งมี John ออกมาลืมตาดูโลก คุณย่าเลยลดความโกรธและทิฐิลงได้บ้าง จนกระทั้งวันหนึ่งเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น แม่ของ John เกิดเสียชีวิตขึ้นมากะทันหันโดยมาทราบสาเหตุ ซึ่งขณะนั้นพ่อของ John ออกไปทำงานนอกบ้าน เมื่อกลับมาพบเหตุการณ์ก็รู้สึกเสียใจมากและโกรธคุณย่ามาก พ่อโทษคุณย่าว่าเป็นความผิดของคุณย่าที่ทำให้ภรรยาของเขาต้องตาย  แต่คุณย่าก็ไม่ได้ปฏิเสธหรือยอมรับใด ๆ ทั้งสิ้น  John ยังจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดี พ่อของ John ตัดสินใจออกจากบ้านหลังนั้นและพา John ไปด้วยทำให้คุณย่าเสียใจและโกรธมาก จึงพูดกับพ่อว่า “ถ้าแกออกไปจากบ้านหลังนี้ แกไม่ต้องกลับมาอีกและแกต้องเสียใจในสิ่งที่แกทำในวันนี้” นั้นเป็นประโยคสุดท้ายที่ John และพ่อได้ยินจากปากของคุณย่า  จนกระทั่งวันนี้จดหมายฉบับนี้เขียนถึง John ซึ่งมาจากคุณย่าของเขานั้นเอง  ใจความจดหมายคุณย่าเขียนมาบอกว่าอยากพบ John มากอาจเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้พบกันและขอโทษกับสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต  คุณย่าอยากไถ่โทษของตนเองโดยการยกสมบัติทั้งหมดให้กับ John  ขณะที่ John นั่งอ่านจดหมายอยู่นั้น Linda เดินเข้ามาพร้อมบอกว่าได้เวลาเป่า cake วันเกิดของลูกแล้ว John จึงเก็บจดหมายฉบับนั้นไว้ โดยครุ่นคิดตลอดเวลาว่าจะทำอย่างไรดีกับเนื้อหาที่อยู่ในจดหมายฉบับนี้ เวลาผ่านไป 3 วัน John ก็นำจดหมายฉบับนั้นมาอ่านอีกครั้งและปรึกษา Linda ว่าจะทำอย่างไรดี เพราะคุณย่าไม่เคยติดต่อมาเลยตั้งแต่พ่อและเขาออกมาจากบ้านหลังนั้น Linda บอกเขาว่า “คุณย่าอาจจะคิดถึงคุณและเป็นห่วงคุณมากและอยากขอโทษ จึงได้เขียนจดหมายมาหาคุณ” แต่ John ก็ยังรู้สึกสงสัยว่าจู่ ๆ คุณย่าที่ไม่เคยติดต่อมาเลยนานกว่า 20 กว่าปี แต่วันนี้กลับเขียนจดหมายมาถึงเขา Linda ปลอบ “คุณอย่าคิดมากเลยค่ะคุณย่าเขาคงอยากพบคุณจริง ๆ        เราควรไปพบท่านอย่างน้อยก็คงทำให้ท่านรู้สึกดีใจและคิดว่าคุณยกโทษให้ท่านแล้ว”

                John , Linda และ Pink ตัดสินใจเดินทางไปหาคุณย่าตามที่จดหมายระบุไว้ ซึ่งบ้านของคุณย่าอยู่ห่างจากเมืองที่ครอบครัว John อาศัยอยู่ประมาณ 70 ไมล์  เป็นเมืองที่เงียบสงบอยู่ท่ามกลางป่าไม้นานาพันธุ์ ดูร่มรื่นและเป็นส่วนตัวมาก ซึ่ง John ก็ไม่ได้กลับมาอีกเลยตั้งแต่วันที่พ่อเขาตัดสินใจออกจากบ้านหลังนั้น John ยังคงจำทุกอย่างได้อย่างดี ถนนหนทาง  ร้านค้าต่าง ๆ ยังคงมีเช่นเดิมเพียงแต่ผู้คนเปลี่ยนไปจากเดิมบ้างเล็กน้อย มีโรงแรมเกิดขึ้นมากมายเพราะเป็นเมืองที่สงบเงียบเหมาะแก่การมาพักผ่อนในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์มาก  ตลอดทาง Pink มีคำถามมากมายที่คอยถามพ่อกับแม่ตลอดเวลาเพราะเธอรู้สึกว่ามันแตกต่างจากเมืองที่เธออยู่อย่างมาก เธอถาม John ว่า “พ่อค่ะบ้านคุณย่ามีสวนดอกไม้ไหมค่ะ”John “มีซิมีดอกไม้หลายชนิดมากมายทั้ง กุหลาบ   เยลบีร่า  ลิลลี่ ฯลฯ อีกมากมาย” Pink “พ่อค่ะแล้วคุณย่าใจดีไหมค่ะ” John “คุณย่าเป็นคนใจดีและรักเด็ก คุณย่าต้องชอบลูกมากแน่หากท่านได้เจอลูก”Pink จะถามต่อแต่ Linda ห้ามไว้ “Pink ให้พ่อขับรถต่อเถอะ เดี๋ยวพ่อไม่มีสมาธิพอดี”Pink เลยจำต้องนั่งนิ่งไม่พูดไปตลอดทาง  ระหว่างทางก่อนถึงบ้านคุณย่า Pink สังเกตเห็นสะพานข้ามไปทะเลสาบซึ่งสวยงามมาก เธอหวังว่าพ่อคงพาเธอออกมาเที่ยวสักวันตลอดเวลาที่อยู่ที่นี้