เคยได้ยินความเชื่อเรื่องหนึ่งไหมครับที่ว่า "ลูกครูมักจะเกเร"

"เกเร" ในที่นี้ได้แก่ เป็นหัวโจกในกลุ่มเพื่อนที่นิสัยไม่ดี เป็นอันธพาลสังคม ชอบรังแกคนอื่น อวดเก่ง รับอบายมุขทุกประเภท จนในที่สุดก็กลายเป็นโจรผู้ร้าย ให้ตำรวจต้องเข้ามาปราบปราม

ทำไมเป็นเช่นนั้น

ผมคิดหาสาเหตุเล่น ๆ ถือเป็นความคิดส่วนตัวไม่ได้ทำวิจัยมาอ้างอิง

ลูกครู ... มักจะได้รับการตามใจ เนื่องจากพ่อแม่ที่เป็นครูจะรักมาก ไม่เคยเฆี่ยนตีเมื่อทำความผิด

ลูกครู ... มักได้รับการถือหาง ทำผิดก็ปล่อยปละละเลย เข้าข้างอย่างผิด ๆ

ลูกครู ... อาจจะถูกพ่อแม่ที่เป็นครูใช้หลักการสอนที่ตนเองเรียนมาใช้กับลูก เช่น ห้ามตี เดี๋ยวสมองเสื่อม (ว่าไปนั่น) ให้ใช้เหตุผลพูดให้รู้ความ (ก็มันไม่ฟัง)

ลูกครู ... อาจจะไม่ได้เวลาจากพ่อแม่ที่เป็นครูมากนัก ทำให้ขาดการสั่งสอนคุณธรรม จริยธรรม ลำพังดูแลลูกคนอื่น (ลูกศิษย์) ก็สั่งสอนไม่ค่อยจะทันแล้ว

ลูกครู ... เห็นพ่อแม่เป็นครู รู้สึกว่า พ่อแม่มีอำนาจเหนือเพื่อนในโรงเรียนเดียวกันจึงต้องเบ่ง และไม่กลัวใคร

ฯลฯ

 

แต่เท่าที่พบมา "ลูกครู" ไม่ได้เกเรเสียทีเดียว บางทีเกเรตอนเด็ก พอโตขึ้นก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น หรือ "ลูกครู" เป็นคนเก่งเหนือคนอื่นไปเลย เรียนจบหมอ วิศวะ มากมาย

เรียกได้ว่า มีทั้งเกเร และไอคิวสูง

อาจจะขึ้นอยู่กับ "การเลี้ยงดูของพ่อแม่ครู" นั่นแหละ

แต่ทำไม๊ ทำไม ... หากลูกครูเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกับพ่อแม่ที่เป็นครู ส่วนใหญ่จะเกเรอ่ะ

 

เมื่อวานได้ข้อสันนิษฐานจากเพื่อนอาจารย์ที่เขาได้มีโอกาสคุยกับนักปฏิบัติธรรมกรรมฐานท่านหนึ่งมา ในเรื่องข้อสังเกตนี้ว่า "ทำไมลูกครูบางคนจึงเกเร ไม่สนใจเรียนมากกว่าลูกคนอื่น"

ได้ความว่า ... "ครูคนใดก็ตามที่สอนลูกศิษย์ด้วยความเอาใจใส่และตั้งใจทั้งความรู้ คุณธรรม และจริยธรรม ลูกของครูคนนั้นมักจะไม่เกเร เรียนเก่ง เป็นที่ชื่นอกชื่นใจของพ่อแม่ครู"แต่"ครูคนใดก็ตามที่สอนลูกศิษย์ด้วยความเกลียดชัง ไม่ตั้งใจสอน หรือปล่อยปละละเลยการสอนด้วยแค่มีอาชีพครู เช่น ให้เกรดมั่ว ไม่ตรวจงานเด็กแต่ให้คะแนนได้ ฯลฯ ลูกครูประเภทนี้มักเกเร เรียนไม่เก่ง เป็นปัญหาสังคม"

ท่านเชื่อหรือไม่ แต่แง่มุมนี้ถูกอธิบายมาจาก "ผู้มีฌาณสมาบัติ" ที่สนใจเรื่อง "กรรม" อธิบายด้วย "กรรม"

ผมมองเห็นคำอธิบายนี้ว่า เป็นเรื่องของครูดี ครูดีทำสิ่งดี ๆ ด้วยใจกับลูกศิษย์ ให้ความรู้ด้วยความเต็มใจ และความรักแท้ สิ่งเหล่านี้จึงเป็นผลต่อการสอน การสัมผัสที่มีต่อลูกของตัวเองด้วย

มันจึงเป็นเช่นนั้น

 

ผมพยายามเฝ้าหาคำตอบเรื่องนี้มานาน ... ถึงแม้ว่าหลายคนอาจจะไม่เชื่อ แต่ผมกลับคิดว่า มันคือเหตุปัจจัยหนึ่งที่ฟังได้ มีแง่มุมในการอธิบายที่น่าสนใจทีเดียว

โปรดใช้วิจารณาญาณด้วยตัวท่านเอง อีกทั้งคำว่า เชื่อ หรือ ไม่เชื่อ ไม่มีใครผิดทั้งสิ้น

ผมแค่หาแง่มุมมานั่งคิด บวกกับ ประสบการณ์ที่พบ ครับ

บุญรักษา ครับ :)