ผมได้อ่านบทความเรื่องสังคมปรนัย ของ นพ.โกมาตร จึงเสถียรทรัพย์ แล้วได้ข้อคิด จึงนำมาโยงกับการบริหารดู พบว่าในการบริหารก็มีการบริหารแบบปรนัยครับ
การบริหารแบบปรนัย คือ การบริหารที่ไม่ต้องการการมีส่วนร่วม ไม่ต้องการความคิดเห็น โดยผู้บริหารจะเป็นผู้กำหนดการตัดสินใจถูกผิดไว้ล่วงหน้า ว่าคำตอบที่ถูกต้อง คือ ข้อใด หรือ จะตัดสินใจอย่างไร
ผู้บริหารที่บริหารแบบปรนัย มักจะมีลักษณะ
“ ไม่ฟังใครและ เชื่อใจกุนซือ”
การบริหารแบบปรนัย บริหารง่ายครับ มาต้องถามใคร ไม่ต้องฟังใคร คิดอย่างไรก็ตัดสินใจไปเลย หรือ อย่างดี ก็มีกุนซือคอยให้คำตอบว่าควรจะเลือกข้อใหน ซึ่งบรรดากุนซือนี่ก็นี่ก็เป็นที่รู้ๆ กันอยู่ครับ ว่าเป็นอย่างไร
การบริหารแบบปรนัย ง่ายดีครับ แต่ มีปัญหา
นั่นคือ นอกจากปิดกั้นการพัฒนา แล้ว ยังสร้างปัญหาคลื่นใต้น้ำตามมาอีกมาก
ที่เกิดความระส่ำในองค์กร ทั้งร้องเรียน ร้องทุกข์ เป็นข่าวตามหน้าหนังสือพิมพ์ ก็เพราะบริหารแบบปรนัยนี่แหละครับ
และยิ่งในวงการศึกษา
ถ้าได้ผู้บริหารที่บริหารแบบปรนัย ก็เลิกพูดถึงการพัฒนาวิชาการไปได้เลยครับ
ขอบคุณครับ
ชอบใจคำนี้จริง ๆ ครับ ท่านรองฯ ... "บริหารแบบปรนัย"
ที่ทำงานผม ... นับได้ทุกระดับประทับใจ ร้อยละ 80
ไม่รู้จะงบจะเดินเข้าไปที่ไหนเหมือนกันครับ :)
สวัสดีครับท่าน รอง...ต้องบอกว่าถูกใจจริงๆบันทึกนี้... ไม่ฟังใคร และ เชื่อใจกุนซือ ”
...ขอภาวนาให้ได้ "กุนซือ "มีความรู้คู่คุณธรรม นะครับ..
นักบริหารแบบปรนัยคืออุปสรรคของการพัฒนาการศึกษา
ข้อนี้ตรงกันครับ
แต่ตรงนี้ หัวร่อมิได้ ร่ำไห้มิออกครับ
ร้องทุกข์ ร้องเรียน สืบข้อเท็จจริง สอบวินัย
หลายครั้ง ต้องปลงกับระบบครับ
ขอบคุณมากครับ
ส่วนใหญ่จะเป็นแบบนั้นจริงๆครับ
คนมีความรู้คู่คุณธรรม เขามักไม่ไปเป็นกุนซือหรอกครับ
ขอบคุณมากครับ
เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะท่าน แวะมาขอบคุณบันทึกนี้น่าจะให้ผู้บริหารหลายๆท่านได้อ่านบ้างนะคะ