เด็กๆมีความกระตือรือร้น ที่จะเป็นบุคคลแห่งการเรียนรู้

 



 

Large_216243_125128317565134_100002039001839_171556_4360065_n

                                                                                                                                   

           จากวันแรกที่แป๋มได้เข้าสอนเด็กห้องท้าย  จนกระทั่งวันนี้  เราหมายถึงแป๋มกับเด็กๆต่างรู้สึกเหมือนกันว่าพวกเรา"เหนื่อย" จากการที่ต้องฟันฝ่ากับอุปสรรคมากมาย  กว่าที่เราจะมีวันนี้ได้  แต่ในความเหนื่อยนั้นแฝงไปด้วยความภูมิใจ  ที่ความสำเร็จที่ได้มาเกิดจากฝีมือเราล้วนๆ  เราผลัดกันเล่าด้วยความสนุกสนาน  มีบางครั้งปนเศร้าค่ะ

ต้น                ครูแป๋มครับ  ผมกับเพื่อนต้องขอบคุณครูแป๋มมากที่อดทนกับพวกเรา
ครูแป๋ม         อดทนอะไรกัน  นี่เป็นหน้าที่ของครูนะ  ไม่เอาน่าอย่าคิดมาก
ต่อ                จริงนะครับ  ทำไมครูถึงมาทนลำบาก  ทั้งที่ผอ.ท่านอยากให้ครูไปสอนเด็กวิทย์
ครูแป๋ม         เด็กพวกนั้นเขามีคนดูแลเยอะแล้ว  แต่พวกเราสิ  ถ้าครูไม่ได้มาสอนแทนคงไม่ได้เจอกัน
นัน                ตอนนี้คงมีอีกหลายคนที่ยังไม่เชื่อ  ว่าพวกผมคิดทำงานชิ้นนี้เอง  แต่ผมก็พอใจแค่นี้ครับ
ครูแป๋ม         จ๊ะ คิดแบบนี้ก็ดีจ๊ะ จะได้ไม่ทุกข์ใจ  แต่มองอีกแง่หนึ่ง  เราต้องพัฒนาตัวเอง  พัฒนางานของ
                     เราให้ดียิ่งขึ้น  เป็นการต่อยอดความรู้ไปอีกไงจ๊ะ 
นัน                แล้วที่ครูจะย้ายละครับ  จะทำยังไงกันดี
ครูแป๋ม         คนอื่นๆล่ะ คิดว่ายังไงจ๊ะ
ต้น                ผมจะไปหาครูแป๋มวันหยุด  ได้ไหมครับ
ต่อ                ไปเรียนพิเศษ แล้วนำสิ่งประดิษฐ์ไปแข่งด้วยดีไหมครับ
นัน                ไปให้อาจารย์ติว  ไปเล่นน้ำ  ไปทำกับข้าว  ...........
ครูแป๋ม          ครูดีใจนะ  ที่พวกเราเป็นมีความสุข  ครูจะไม่ทิ้งพวกเธอ...ถ้า...พวกเธอไม่ลืมครูจ้า

             นี่คือบทสนทนาที่มีความสุขของเด็กห้องท้าย  ที่ต่างจากวันแรกที่มาหาครูแป๋ม (ท่านสามารถย้อนกลับไปอ่านได้นะคะ เรื่องจักรยานน้ำเก็บขยะค่ะ)  ที่พวกเขาอยากจะพัฒนาตนเอง จะดีแค่ไหนหากเด็กๆมีความกระตือรือร้น  ที่จะเป็นบุคคลแห่งการเรียนรู้  หากมีมากๆก็จะเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้  และจะเป็นสังคมแห่งการเรียนรู้  สู่สังคมฐานความรู้ในที่สุด  นี่คือเหตุการณ์บางส่วนที่เราจะคุยกัน  เป็นอีกหนึ่งเหตุการณ์ที่แป๋มประทับใจค่ะ.