(ประชาสัมพันธ์โรงแรม)
ช่วงที่ผมมาเป็นนักเรียนโข่ง โชคดีที่ได้จับคู่กับอัยการ ไปไหนไปด้วย นอนห้องเดียวกัน เป็นเพื่อนคู่คิดมิตรคู่เตียง ไหว้วานอะไรได้ทุกเรื่อง ท่านอัยการดูแลผมยังกะไข่ในหิน แต่วันหนึ่งผมก็เผลอเบลอๆยังไงก็ไม่ทราบ ช่วงที่อยู่ต่างประเทศจะแพ้อากาศจามๆไอๆ.. ครูหยุ๋ยบอกมียาดี..เจียดให้มากิน คงเป็นยาแก้แพ้..กินแล้วสะลึมสะลือ หวาบๆหวิวๆเพลียบอกไม่ถูก อยากจะนอนเสียมากกว่าที่จะกระดี๊กระด๊า..
(ร้านขายขนมขบเคี้ยวติดกับโรงแรม)
เช้าวันนั้นเรามีโปรแกรมจะไปดูงานเขาประชุมกันที่รัฐสภาิีอิหร่าน จึงนัดหมายกันว่าจะออกเดินทางแต่เช้าผมตื่นตั้งนานแล้วละครับ ..แต่นั่งเขียนบล็อกเพลินจนท่านอัยการเตือน รีบขมีขมันอาบน้ำแต่งตัว แล้วชวนกันลงมาปร๋อข้่างล่าง พบว่า..ทุกครั้งท่านอื่นโอ้เอ้ กว่าจะลงมารับประทานอาหารเช้าก็ยึกยักอยู่นั่นแล้ว วันนี้พอเราลงมา ทำไมทุกคนพร้อมพรึบกันได้อย่างน่าประหลาด
อัยการนึกได้ว่ายังไม่ได้กินยา..จึงแว๊บย้อนกลับขึ้นห้อง
(สถานีรถไฟใต้ดินในเมืองเตหะราน)
มีเสียงเรียกให้ขึ้นรถ เรื่องโอ้เอ้กว่าจะเยื้องกรายได้นี่เป็นประจำ แต่วันนี้เป็นอะไรไม่รู้นะ ทุกคนรักษาวินัยอย่างน่าประหลาด ทยอยขึ้นรถกันเป็นระเบียบเรียบร้อย ผมนั่งรถคันเดียวกันกับอัยการ ก่อนรถออกครูหยุยจะทำหน้าที่เช็คจำนวนคนครบหรือไม่ครบ ..ผมเจ้นขึ้นไปนั่งเบาะหน้าหลังคนขับ จุดนี้วิสัยทัศน์กว้างไกลถ่ายรูปได้ถนัด..ลืมหันมามองข้างหลัง..ไม่ได้ดูว่าอัยการท่านขึ้นรถมาแล้วหรือยัง ช่วงการขึ้น-ลงห้องไปกินยาก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร ประจวบกับได้ยินครูหยุยบอกรถออกได้ !..ก็นั่งกดชัตเตอร์เพลินสิครับ จนกระทั่งไปถึงหน้ารัฐสภาระหว่างรอติดต่อเข้าชม ..ช่วงนั้นมีม๊อบมาเดินขบวน ผมวิ่งไปถ่ายรูปฉับๆๆ..เดินกลับมาเพื่อนๆบอกว่าอัยการหาย เอาละสิ..
(รีๆรอๆติดต่อขอเข้าชมการประชุมรัฐาสภาอีหร่าน)
ผมก็คิดไปร้อยแปด อัยการจะจับแท๊กซี่ตามมาไหม เจ้าหน้าที่ทัวร์จะประสานตัวมาได้ไหม โทรศัพท์ต่างประเทศ ถ้าไม่ได้เตรียมไปพิเศษจะโทรของเราไม่ได้เลย ระหว่างทัวร์-กับโรงแรมเขาโทรติดต่อกันได้แน่ มีคนถามว่าผมนอนห้องอะไร เอาละสิ..เปลี่ยนโรงแีรมทุกวัน หมายเลขห้องก็จำมั่วกัน
..ผมบอกเลขห้องผิด
(ม๊อบอีหร่านมาเจอเจ้าพ่อม๊อบเมืองไทย) (สาวสวยเมืองไทยอยากใกล้ชิดม๊อบ ขอภาพหน่อย)
เขาไปเคาะยังไงก็คงไม่เจอ อัยการจะอยู่ห้อง หรือจะไปไหน สื่อการกันไม่ได้ มันเป็นเรื่องประจวบเหมาะที่ไม่น่าเป็นไปได้ แต่ก็เป็นไปแล้วละขอรับ ครูหยุยเล่าว่า..คู่ของเรา หมายถึงอัยการกับผมจะตื่นเช้ากว่าใครเพื่อน ถือกล้องล่ารูปสวยๆแปลกๆเป็นประจำ เรื่องขึ้นรถไม่ต้องห่วง เสนอหน้าลำดับที่ 1-2 ไม่อยู่ในรายชื่อพวกที่ย้ายเยื้องช้า ต้องเรียกแล้วเรียกอีก ..ก็ยังเชื่องช้า ไขลานยังไงก็ยังช้า พวกเต่าเรียกคุณพี่..ระหว่างที่โกลาหลคนหาย ฝ่ายรัฐสภาคงยุ่งกับการเตรียมการประชุม บอกให้คณะเรารอๆๆก่อน ทัวร์เห็นว่ามีเวลาพอควร จึงพาเรานั่งรถชมเมือง แล้วแวะมารับอัยการที่โรงแรมอีกรอบ
มาถึงโรงแรม.. ยังหาตัวอัยการไม่เจอ ติดต่อไม่ได้
..หมดวิธีที่จะตาม มึนตึ๊บเลยละครับ !!
(เข้าไปดูการประชุมรัฐสภาอีหร่าน ประธานสภาฯ กล่าวต้อนรับคณะนักศึกษาจากไทย)
มาเจอกันตอนเย็น อัยการเล่าว่า พอตามลงมา..เอ๊ะ ..ทำไมเงียบฉี่ คณะเราหายตัวไปไหน ยังกะโดนผีอำพราง ทุกวันกว่ารถจะเคลื่อนล้อได้เรียกกันคอแทบแตก วันนี้เกิดพิศมัยอะไรหนอ ..หลังจากหาใครไม่เจอก็มานั่งเขียนหนังสือสักพัก แล้ว[บอกตัวเองว่าออกเดินเที่ยว ไปโน่นไปนี่ตามอำเภอใจ ไปฟาดขาแกะดุ้นเบ้อเร่อ ไปชิมโน่นชิมนี่ ไปดูตลาดมืดแลกเงิน ไปแหล่งที่น่าสนใจกว่าเราอีก รู้ยังงี้ผมตามอัยการไปดีกว่า อยากจะไปดูิวิถีชีวิตในตลาดสดเมืองนี้
- สรุป
- จากฉายาอัยการชาวเกาะ เปลี่ยนเป็น อัยการถูกปล่อยเกาะ
- ท่านอัยการได้รับการยกย่องให้เป็นนักศึกษาดีเด่นของรุ่น
- ผมเป็นเพื่อนร่วมห้องที่ดีด้อย ผู้น้อยสมควรตามหมื่นครั้ง
- ติดตามผลงานอัยการจากบล็อกได้สม่ำเสมอ มีคนอ่านทั่วโลกด้วยนะ
- จะเห็นว่า การเขียนบล็อกมีความสำคัญยิ่งนัก เป็นการเปิดศักราชวิธีเรียนที่มีคุณค่าที่สุด
- เหตุการณ์ครั้งนี้สอนให้รู้ว่า..อย่าไว้ใจครูบา อิ อิ
(ที่อีหร่านหาน้ำใบบัวบกยาก จึงเลี้ยงโรตี -ขนม ปลอบใจ)
สวัสดีครับ
อิๆ ทั่นอัยการถูกปล่อยเกาะซะแล้ว
ถ้าถูกปล่อยทิ้งที่สวนป่าคงน่าพิสมัยกว่านะครับ ;)
อิอิ
น่าสงสารท่านอัยการถูกพ่อครูปล่อยเกาะ อิอิ...
สวัสดีค่ะ พ่อ
อ่านเอาเรื่องก็แล้วกัน เผื่อโดนปล่อยเกาะบ้าง อิอิ
ชมมาก็ขอบคุณ อิ อิ
สวัสดีค่ะพ่อครูขา
... อ่านไปนึกภาพไปล่วงหน้า อิ อิ เคยได้ยินว่า พ่อครูเดินเร็ว จนท่านอัยการ เดินตามไม่ทัน :)
พ่อครูสบายดีนะคะ ช่วงนี้มีเดินสาย ไปไหนอีกรึเปล่าคะ อิ อิ
แค่ขอฝากส่ง ใจ ดวงน้อย ร่วมเดินทาง ไปด้วยหนึ่งดวงเท่านั้นเองคะ :)
ฝนตกหลงฤดู ทางโน้นเป็นไงบ้างคะ .. พ่อครูรักษาสุขภาพนะคะ คิดถึงหลายเด้อค่า
ฮ่าๆ มันเหลือเกิน แต่ผมไม่รู้สึกตื่นตระหนกตกใจเลยครับ เพียงแต่กังวลว่าทำไมเขาไม่รอเรา หรือว่าเราผิดเวลาแต่ดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ เอ...เราก็ไม่สายหรือว่าเวลาเราไม่ตรง ก็เพี้ยนไปประมาณ ๓ นาที ผมกลับมารอที่ห้องเผื่อมีโทรศัพท์มาตาม เอ๊ะ..เงียบ นั่งเขียนบันทึกเล่นๆ จนประมาณ ๑๐ โมง ได้ยินเสียงเคาะประตูแว่วๆ แต่ไม่ใช่ห้องเรา เอาวะ...เรื่องอะไรมานอนอยู่แต่ในห้อง ไปศึกษาหาความรู้จากชีวิตจริงของชาวอิหร่านดีกว่า ไปเดินเที่ยว ไปหาของกิน ไปถ่ายรูป สนุกอยู่คนเดียว ผมว่าพ่อครูบารู้ว่าผมจะทำอย่างไรในกรณีนี้เลยไม่ห่วงมาก เพราะรู้ว่าพวกเฮฮาศาสตร์มันอยู่เฉยแน่ ฮ่าๆๆ ตอนหัวค่ำได้เจอเพื่อนๆ ต่างก็บ่นว่ามีความผิดพลาดในการประสานงาน จนต้องเสียเวลาไปหลายสถานที่ พอรู้ว่าผมสนุกอยู่คนเดียวมีแต่คนอิจฉา...อิอิ
สวัสดีค่ะ
กลัวถูกปล่อยเกาะเหมือนกันค่ะ เพราะ โก๊ะ ๆ บ่อย
ยิ่งโดนปล่อยเกาะที่ เตหะราน ยิ่งกลัวค่ะ
(^__^)
ภาพท่านอัยการจ๊าบส์จริงๆ
โฮ ภาพครูปู ดูแล้วหายร้อนทันที
พลิกวิกฤติให้เป็นโอกาส เป็นยุทธวิธีที่สุดยอดไปเลยครับท่านอัยการ(อดีตชาวเกาะ ปัจจุบันถูกปล่อยเกาะ อิอิ)
หากไม่มีความผิดพลาดก็อาจไม่เกิดฮีโร่ ใช่หรือเปล่าครับท่านครูบา ฯ
กระผมคิดว่าทุกอย่างคงถูกกำหนดไว้แล้วครับที่จะให้เกิดเหตุการณ์ต่างๆ
แล้วจะเข้าไปติดตามในบทความของท่านอัยการฯ ต่อครับ
วันนั้น ก็ทั้งห่วงทั้งขำ
วันนี้ ก็ขำอีกน่ะแหละ
เรื่องเหลือเชื่อค่ะ