ฮ่าๆ มันเหลือเกิน แต่ผมไม่รู้สึกตื่นตระหนกตกใจเลยครับ เพียงแต่กังวลว่าทำไมเขาไม่รอเรา หรือว่าเราผิดเวลาแต่ดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ เอ...เราก็ไม่สายหรือว่าเวลาเราไม่ตรง ก็เพี้ยนไปประมาณ ๓ นาที ผมกลับมารอที่ห้องเผื่อมีโทรศัพท์มาตาม เอ๊ะ..เงียบ นั่งเขียนบันทึกเล่นๆ จนประมาณ ๑๐ โมง ได้ยินเสียงเคาะประตูแว่วๆ แต่ไม่ใช่ห้องเรา เอาวะ...เรื่องอะไรมานอนอยู่แต่ในห้อง ไปศึกษาหาความรู้จากชีวิตจริงของชาวอิหร่านดีกว่า ไปเดินเที่ยว ไปหาของกิน ไปถ่ายรูป สนุกอยู่คนเดียว ผมว่าพ่อครูบารู้ว่าผมจะทำอย่างไรในกรณีนี้เลยไม่ห่วงมาก เพราะรู้ว่าพวกเฮฮาศาสตร์มันอยู่เฉยแน่ ฮ่าๆๆ ตอนหัวค่ำได้เจอเพื่อนๆ ต่างก็บ่นว่ามีความผิดพลาดในการประสานงาน จนต้องเสียเวลาไปหลายสถานที่ พอรู้ว่าผมสนุกอยู่คนเดียวมีแต่คนอิจฉา...อิอิ