จากที่ได้ซื้อผ้าม้านมาจากหาดใหญ่เมื่อวานครับ วันนี้เป็นวันลงมือติดตั้งแล้วครับ เก็บไว้ในกล่องนานๆ ไม่ได้ครับ (กลัวภรรยาจะบ่น) ขั้นแรกของการติดตั้งคือ การเตรียมอุปกรณ์ ซึ่งที่ไม่มีอยู่ที่บ้านคือ สว่านเจาะครับ แต่รู้ว่าควรจะไปยืนที่ไหน ไม่ใช่ที่ไหนไกลครับ กองงานอาคารฯ นั่นเอง ผมเลือกใช้วิธีการโทรไปถามก่อนครับว่ามีหรือเปล่า เนื่องจากหลายปีก่อนเคยโทรถามปรากฏว่า ไม่รู้ว่าใครยืมไป ยังไม่ยอมคืน ดังนั้นการโทรไปถามก่อนจะได้ไม่เก้อ

ปรากฏ แบร์มูดอ เจ้าหน้าที่สารพัดประโยชน์ของงานอาคารให้ข้อมูลว่า อุปกรณ์พร้อมครับ แต่แบร์มูดออดถามผมไม่ได้ว่า จะเอาไปทำอะไร? ผมเลยตอบว่าจะไปเจาะฝาผนังติดม้าน คำตอบกลับมาคือ ให้ผมไปทำให้เลยไหมครับ ฮิฮิ ไม่อยากรบกวนครับ (เพราะรบกวนหลายเรื่องแล้ว ตั้งแต่ขึ้นบ้านใหม่มา) อยากทำเองมากกว่า สุดท้ายความเป็นผู้ให้บริการมือหนึ่งของแบร์มูดอก็คือ การเอาอุปกรณ์ทั้งหมดมาที่โต๊ะทำงานของผมเอง

แบร์มูดอเอาสว่านมาพร้อมกับคำอธิบายวิธีการใช้ครับ ขั้นตอนนี้เรียกว่า "การเรียนของผมครับ" เหตุที่ต้องอธิบายเนื่องจากเหล็กเจาะของมัน (จำไม่ได้แล้วว่าเรียกว่าอะไร) เสียไปหลายอันแล้ว เพราะเอาไปเจาะผิดประเภท ผมเลยต้องถามต่อว่า เจาะอย่างไร ก็ไม่เคยใช้เครื่องนี้เลยนิครับ เมื่อได้ฟังคำอธิบายแล้วก็คิดว่าคงทำเป็นครับ พากลับมาบ้าน ก็เริ่มบรรเลงเลยครับ

ผมเลือกทำที่ห้องครัวก่อน เนื่องจากมีบานเดียว และตั้งใจจะเจาะลงบนขอบไม้ คิดว่ามันน่าจะง่ายกว่าเจาะบนฝาซีเมนต์ ที่ไหนได้เจาะไม่ลง ฮาฮา (มาดูทีหลัง พบว่า จำผิดอันนั้นมันไว้เจาะปูน) เมื่อเจาะไม้ไม่ลง เลยเลื่อนระดับไปอีกนิดหนึ่งนะครับ เปลี่ยนหัวสว่านเป็นอันที่แบร์มูดอบอกไว้ แล้วก็เจาะ อันนี้ได้ผลครับ ลงได้ดังใจ แต่ก็ยังไม่สามารถติดมู่ลี่ที่ซื้อมาได้ เนื่องจากมันไม่มีตัวพลาสติกสำหรับเป็นตัวยึดสกรู เลยค้างไว้แค่นั้นก่อน

จากนั้นก็มายังห้องนอนละครับ เป็นห้องเดียวที่ผมซื้ออุปกรณ์มาติดม่านในรอบนี้ กว่าจะเสร็จหน้าต่างชุดแรกใช้เวลาไปประมาณหนึ่งชั่วโมงครับ และระหว่างทำก็เกิดกระบวนการขึ้นครับว่า จะต้องทำอย่างไร เจาะอย่างไรให้มันลง ทำไมพอใส่ตัวยึดแล้ว สกรูมันยังงออีก เอาเป็นว่าสุดท้ายมันก็พอดีได้ครับ ขั้นตอนนี้ผมสรุปได้ว่า เป็นการเรียนรู้ของผมแล้วครับ ผมรู้แล้วว่า ผมจะเจาะอย่างไร ควรเจาะรูบนหรือรูล่างก่อน เพื่อให้มันลงล็อก

สำหรับหน้าต่างบานที่สอง ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงครับ ทำได้เร็วขึ้น เพราะเอาบทเรียนจากหน้าต่างบานแรก แต่ความสวยงาม ก็แค่พอใช้ได้ครับ สรุปได้ว่า ถึงรู้แล้ว แต่ต้องฝึกหลายๆ ครั้งครับจึงจะเกิดความชำนาญ หรือที่เรียกว่า ทักษะ

อันนี้แหละครับที่ครูหลายคนเวลาสอนแล้วมักจะเข้าใจผิด คิดว่า เมื่อตัวเองบอกนักเรียนไปแล้วหมายถึงนักเรียนเกิดการเรียนรู้แล้ว ความจริง มันเป็นแค่ขั้นต้นของการรับรู้ รับทราบ แต่ยังไม่ได้เกิดการเรียนรู้ การเรียนรู้จะต้องเกิดขึ้นเมื่อนักเรียนได้มีประสบการณ์กับสิ่งนั้น และการเรียนรู้ที่ดีที่สุดคือการได้ลงมือทำ ส่วนอีกขั้นหนึ่งคือ ทักษะ ก็ต้องเกิดจากการฝึกบ่อยๆ ครับ

ฮือ ได้ประเด็นรับเปิดเทอมภาคฤดูร้อนแล้วครับ นึกถึงซัมเมอร์แล้ว รู้สึกเร็วมากครับ ตั้งใจว่า พรุ่งนี้จะนั่งเคลียร์งาน เตรียมการสอนสักหน่อย ปรากฏมีหนังสือเชิญไปเป็นกรรมการประกันคุณภาพอีกแล้ว สงสัยกรรมการนี้คนหลายคนคงไม่ค่อยอยากเป็นกันกระมังครับ เพราะผมปฏิเสธไปแล้ว บอกว่า ไม่ว่าง เขาก็ยังแต่งตั้งให้ไปเป็นอีก คืนนี้เลยต้องเปลี่ยนแผน มานั่งอ่านรายงานก่อน ไม่งั้นพรุ่งนี้อาจจะเป็นผู้ประเมินที่แย่คนหนึ่งก็ได้ครับ ที่น่าน้อยใจอย่างหนึ่งคือ เวลามีอบรมการประเมินอะไรๆ ก็ไม่ได้ถูกเชิญให้ไป แต่เวลาประเมินจริงๆ ก็ให้ผมอีก

ออ. เย็นวันนี้ได้นั่งคุยกับนักศึกษาป.เอก จากมหาวิทยาลัยในประเทศมาเลเซีย ซึ่งเป็นศิษย์เก่า ป.บัณฑิตครับ กำลังจะสอบเค้าโครงวิทยานิพนธ์แล้ว ดูแล้วก็น่าจะเท่ากับผมแหละครับ เพียงแค่ผมยังไม่มีความพร้อมพอที่จะเข้าสอบ ทั้งๆ ที่ผู้จัดการหลักสูตรกำหนดเวลาให้แล้ว แต่เนื่องจากไม่ได้หยิบวิทยานิพนธ์มาทำเลยในช่วงเกือบหกเดือน เลยรู้สึกว่ายังไม่พร้อมเลยครับ ที่สำคัญคำถามสองข้อที่อาจารย์ที่ปรึกษาถามไว้ จนถึงตอนนี้ยังไม่ได้เขียนตอบอาจารย์เลยครับ ครั้งนั้นท่านถามแล้วก็ตอบปากเปล่าไปแล้วครับ แต่อาจารย์ท่านอยากให้แน่นกว่านั่นหน่อย คิดว่าตอบคำถามได้ไม่อยากครับ เพียงแต่อยากเขียนเป็นบทความวิชาการเสียเลย แต่จนแล้วจนรอด หกเจ็ดเดือนผ่านไป ผมก็ยังไม่ได้เขียนแม้แต่ตัวอักษรเดียว ฮือ (ขออัลลอฮ์เพิ่มความขยัน ขจัดความขี้เกียจออกจากตัวข้าพเจ้าด้วยเถิด)