ทำอย่างไรเราจึงจะไม่ “ติดแหงก” อยู่กับความรู้สึกที่ว่าเป็น “ตัวกู ของกู” . . . นี่สไลด์ “ของกู” . . . นี่โมเดลปลาทู “ของกู”

         เป็นบันทึกที่ต่อเนื่องมาจากบันทึกที่แล้ว ถ้าท่านใดยังไม่ได้อ่าน ขอให้ย้อนกลับไปอ่านบันทึกที่แล้ว (หรือสามบันทึกที่ผ่านมา) อ่านสิ่งที่อยู่ใน Comment ด้วยนะครับ เพราะในนั้นมีประเด็นที่ “คมชัด” มากมายหลายประเด็น

        กรณีที่ผมเล่าไว้ในบันทึกที่แล้ว ถือว่าเป็นเพียงเหตุการณ์เล็กๆ เหตุการณ์หนึ่งเท่านั้น เพราะเท่าที่ผ่านมาพบว่ามีเหตุการณ์ทำนองนี้เกิดให้เห็นกันเป็นประจำ เช่น มีการนำสไลด์ powerpoint หรือบทความของผู้หนึ่งผู้ใดไปใช้โดยไม่ได้ให้เครดิตผู้จัดทำหรือไม่ได้บอกแหล่งที่มา เป็นต้น แต่สิ่งที่ผมสนใจก็คือการใช้เหตุการณ์ดังกล่าวเป็น “กรณีศึกษา (Case Study)” ซึ่งผมมองว่าสามารถนำมาศึกษาได้ 2 ระดับด้วยกัน ระดับแรก ผมเรียกว่าเป็นมุมมอง “ทางโลก” คือเป็นการมอง “ออกนอก” ซึ่งหมายความว่าจะต้องทำอย่างไรจึงจะทำให้เรื่องดังกล่าว “ถูกต้อง” ตามมุมมองของคนทั่วไปหรือเป็นไปตามกติกาอันเป็นที่ยอมรับในสังคม ส่วนใน ระดับที่สอง คือประเด็นที่ผมสนใจ เป็นเรื่องการมอง “เข้าใน” จะเรียกว่าเป็นมุมมอง “ทางธรรม” ก็น่าจะได้ . . . คำถามที่สำคัญก็คือ . . . ทำอย่างไรเราจึงจะไม่“ติดแหงก”อยู่กับความรู้สึกที่ว่าเป็น“ตัวกู ของกู”. . . นี่สไลด์ “ของกู” . . . นี่โมเดลปลาทู “ของกู”

          ผมลองพิจารณาดูสิ่งที่อยู่ในสไลด์ (powerpoint) ถามตัวเองอย่างจริงจังว่า . . . ไอ้ที่เป็น “ของกู” นะมันอยู่ที่ตรงไหน? มองๆ ไปก็เห็นว่าส่วนนี้หยิบมาจากตรงนั้น ส่วนนั้นหยิบมาจากทฤษฎีนี้ เป็นการรวมกันของความรู้จากหลายๆ ที่ มีการนำมาร้อยเรียงใหม่เพื่อให้ง่ายต่อการเข้าใจ มีการเปลี่ยนภาษาหรือคำที่ใช้ . . . แล้วมันเป็น “ของกู” ที่ตรงไหน? หรือว่าตอนที่ผม “Create” มันขึ้นมา มันทำให้ผมเริ่มรู้สึกว่าสิ่งนั้นเป็น “ของๆ ผม” เวลาใครชม ก็รู้สึกดี เวลาใครตำหนิก็รู้สึกแย่ ที่แน่ๆ ก็คือเป็นสภาพคล้ายๆ กับว่าคนอื่นนั้นยืนถือ “รีโหมด (Remote Control)” อยู่ เขาสามารถ “กดปุ่ม” ให้เรารู้สึกดี หรือ รู้สึกแย่ก็ได้ เรากลายเป็นอะไรบางอย่างที่ตกอยู่ภายใต้ “การควบคุม” ของเขา นี่แหละ “ความโง่เขลา” ที่ก่อกำเนิดขึ้นมาจากความรู้สึกเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

         หากเราสามารถเปลี่ยนมุมมองได้ เห็นว่าสไลด์ (powerpoint) นี้มิได้เกิดขึ้นเพราะเราเพียงผู้เดียว หากแต่เป็นผลอันเนื่องมาจาก “เหตุปัจจัย” หลายสิ่งหลายอย่างด้วยกัน กว่าจะสร้างมันออกมาเป็นเช่นนี้ได้ หากใครมีมุมมองเช่นนั้น ความเป็น “ตัวกู ของกู” ก็คงจะทนอยู่ตรงนั้นไม่ได้ . . . ชายตาดูตัวเองแล้วจึงรู้ว่า ผมยังคงอยู่อีกไกล กว่าจะไปถึงจุดนั้น !!