การลงมติญัตติไม่ไว้วางใจ

การลงมติญัตติไม่ไว้วางใจก็ผ่านไปอีกคราว แต่ผู้เขียนมีประเด็นทางตรรกศาสตร์มาเล่าเป็นอาหารสมองเล็กน้อย กล่าวคือ ในตอนที่ประธานสภาสั่งให้กดเพื่อลงคะแนน ผู้เขียนฟังแล้วรู้สึกสะดุดใจทุกครั้ง ในครั้งแรกที่รู้สึกว่าสะดุดนั้นก็ใช้ตรรกศาสตร์ไปจับ เมื่อพิจารณาแล้วก็คิดว่าไม่ผิด ก็ปล่อยให้ผ่านไป...

ครั้งนี้รู้สึกว่าสะดุดอีกครั้ง จึงนำมาเล่าเพื่อสอบถามความเห็นจากผู้สนใจ โดยจับตอนที่ประธานสภาจะสั่งทำนองว่า...

  1. ใครมีความเห็นว่าไม่ควรไว้วางใจ ให้กด เห็นด้วย
  2. ใครมีความเห็นว่าควรไว้วางใจ ให้กด     ไม่เห็นด้วย
  3. ................................................... งดออกเสียง (ส่วนนี้นอกประเด็น)

ประเด็นข้อ (1) ทำไมจึงต้องตอบว่า เห็นด้วย เพราะหัวข้อญัตติบอกว่า การไม่ไว้วางใจฯ นั่นคือ ผู้ใดเห็นด้วย แสดงว่าผู้นั้นไม่ไว้วางใจ........ ข้อนี้เข้าใจไม่ยาก

 

ประเด็นข้อ (2) นี้แหละ ที่ผู้เขียนสะดุดใจ เพราะหัวข้อญัตติบอกว่า การไม่ไว้วางใจฯ แต่ประธานถามว่า ควรไว้วางใจ.... แสดงว่า ประธานไม่ได้ถามตามหัวข้อญัตติ ซึ่งผู้เขียนคิดว่าประธานน่าจะถามว่า...

  • ใครไม่เห็นด้วยกับญัตติไม่ไว้วางใจ ให้กด ไม่เห็นด้วย

เพราะถ้าถามทำนองนี้ ก็ถือว่าเป็นการถามตรงตามหัวข้อญัตติ... ครั้งแรกที่ผู้เขียนสะดุดใจนั้น คิดว่าคงจะมีผู้แทนในสภาทักท้วง แต่ก็ไม่มีใครทักท้วงจนผ่านมาถึงวันนี้ ทั้งๆ ที่ผู้แทนทุกคนนั้นจัดได้ว่าเป็น นักตรรกศาสตร์เชิงปฏิบัติ

 

อนึ่ง ในแง่ที่ผู้เขียนบอกว่าเอาตรรกศาสตร์ไปจับแล้วไม่ผิดนั้น ก็โดยใช้หลักว่า คัดค้านซ้อนคัดค้านเท่ากับยืนยัน เช่น

  • ปลาช่อนมิใช่เป็นสัตว์ที่ไม่มีเกล็ด         -    ปลาช่อนเป็นสัตว์มีเกล็ด
  • คนมีชีวิตมิใช่คนที่หายใจไม่ได้            -    คนมีชีวิตหายใจได้

และเมื่อมาเทียบเคียบกับการลงญัตติไม่ไว้วางใจก็อาจเป็นไปทำนองว่า...

  • ข้าพเจ้าเป็นผู้ไม่ไว้วางใจท่านนายก (ฝ่ายค้าน)
  • ข้าพเจ้ามิใช่เป็นผู้ไม่ไว้วางใจท่านนายก (ฝ่ายรัฐบาล)

ซึ่งข้อความว่า ข้าพเจ้ามิใช่เป็นผู้ไม่ไว้วางใจท่านนายก นี้เข้าหลักว่าคัดค้านซ้อนคัดค้าน จึงอาจแปลงมาเป็นยืนยันได้ว่า ข้าพเจ้าไว้วางใจท่านนายก

ดังนั้น เมื่อถือเอาตามนี้ คำถามของท่านประธานก็อาจแปลงได้ทำนองเดียวกันว่า...

  • ใครมีความเห็นว่าไม่ควรไม่ไว้วางใจ      -   ใครมีความเห็นว่าควรไว้วางใจ

เมื่อถือเอาตามนัยนี้ ก็ถูกต้องตามหลักตรรกศาสตร์...

 

อย่างไรก็ตาม ผู้เขียนก็ยังรู้สึกว่า การที่ท่านประธานถามว่า ใครมีความเห็นว่าควรไว้วางใจ ให้กด ไม่เห็นด้วย ก็ยังฟังสะดุดๆ ไม่รื่นหู ยากแก่การทำความเข้าใจตามหัวข้อญัตติ ไม่แน่ว่าผู้อ่านที่ฟังการลงมติแต่ละครั้งจะเกิดอาการสะดุดที่ประเด็นนี้กันบ้างหรือไม่ ?

  • หรือว่า ! ! ! มีแต่ผู้เขียนเท่านั้นที่คิดมากอยู่ตามลำพัง (5 5 5...)