จากบันทึกเดิมที่ครูอ้อยเขียนไว้ตั้งแต่วันที่ 14 มกราคม 2551 ที่ท่านรองผู้อำนวยการ เสียชีวิต......
*****
โรงเรียนพระยาประเสริฐสุนทราศรัย(กระจ่าง สิงหเสนี) » ไว้อาลัยแด่ผู้วายชนม์..พรพรรณ ประไพ
*****
เมื่อวานนี้ ครูอ้อยได้รับโทรศัพท์จากลูกศิษย์ของท่าน......นะคะ ครูอ้อย กำลังจะเรียนให้ท่านๆ ทราบว่า.....ฟ้ามิอาจกั้น....ความรักของศิษย์ได้
สวัสดีครับครูอ้อย... ครูอ้อยอัพเดตข้อมูลเร็วดีครับ
ผมโทรศัพท์ไปหาครูอ้อยเอง ด้วยความเคารพ และขออภัยที่ไม่ได้บอกกล่าวรายละเอียดใด ๆ ให้ทราบ
ผมเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์พรพรรณตั้งแต่อาจารย์ยังสอนอยู่ที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัย
อาจารย์เป็นอาจารย์ประจำชั้น ป.2 ที่น่ารักมาก ใจดี คอยดูแลช่วยเหลือนักเรียนของอาจารย์ทุกคน
บางครั้งหากนักเรียนดื้อแล้วต้องตี อาจารย์จะอธิบายสาเหตุให้ฟังก่อนแล้วค่อยตี ก่อนที่อาจารย์จะตี
อาจารย์จะถามนักเรียนด้วยว่า "ที่ครูพูดให้ฟังถูกไหม มีเหตุผลอะไรจะบอกให้ครูฟังหรือเปล่า"
แต่ ว่า......ผมไม่เคยโดนอาจารย์พรพรรณตีเลย ไม่ใช่ว่าผมเป็นเด็กดีกว่าใครนะครับ
แต่ผมเป็นนักเรียนประเภท Low Profile ไม่โดดเด่นและไม่แก่นเท่าไร
ช่วงนั้นทุกวันเสาร์จะมีกิจกรรมสอนว่ายน้ำ บางครั้งก็จะพานักเรียนไปว่ายน้ำที่สวนสยามบ้าง เดอะมอลล์บ้าง
อาจารย์พรพรรณก็จะพาน้องออยมาเข้ากลุ่มว่ายน้ำด้วยและบอกผมทุกครั้งว่า
"ครูฝากน้อยออยด้วยนะ ถ้าน้องออยดื้อก็จัดการให้ด้วยนะ..." อาจเพราะผมเป็นลูกศิษย์ประจำชั้น
อาจารย์ก็เลยไว้ใจมากกว่า... (ผมคิดไปเอง ='-'=)
หลังจากที่ผมเรียนจบจากโรงเรียนวัดพลับพลาชัย ผมก็ไม่ได้แวะเวียนเข้าไปเยี่ยมเยียนอาจารย์พรพรรณอีกเลย
ด้วยสาเหตุที่ช่วงนั้นระบบเทคโนโลยีที่ไม่กว้างไกล สถานภาพทางการเงินก็ไม่ดี ผมยังอายุน้อย และ
หลากหลายสาเหตุ ไม่มีความสะดวกใด ๆ เลย
แต่ช่วง 3 - 4 ปีที่ผ่านมานี้ทุกอย่างในชีวิตผมเข้าที่แล้ว ผมกลับไปที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัยอีกครั้ง
แต่... ไม่มีอาจารย์พรพรรณ ครูของผมไม่อยู่ ภูมิทัศน์ของโรงเรียนเปลี่ยนไป ทุกอย่างเปลี่ยนแปลง...
ผมพยายามค้นหาอาจารย์พรพรรณมาเป็นเวลา 2 ปีเต็ม แต่เหมือนกับงมเข็มในมหาสมุทรไซเบอร์
อาจารย์พรพรรณคงจะ Low Profile เช่นเดียวกัน...
กระทั่งเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ ชื่อของ "พรพรรณ ประไพ" ปรากฎอยู่หน้าแรกของเว็บไซต์ Google
พร้อมกับรายละเอียดว่า "ไว้อาลัยแต่ผู้วายชนม์..."
ผมดำเนินการสืบค้นข้อมูลเป้าหมายเชิงลึกทันที จนพบว่าครูอ้อยเป็นเจ้าของกระทู้นี้
ผมจึงสืบค้นรายละเอียดทุกอย่างเพื่อให้สามารถเข้าถึงครูอ้อยให้ได้เร็วที่สุด
และแล้วผมได้สนทนากับครูอ้อย... แต่เวลาที่ไม่เอื้ออำนวย ผมจึงไม่ได้เล่ารายละเอียดใด ๆ ให้ครูอ้อยทราบ
หากวันนั้นโทรศัพท์ไปไม่พบครูอ้อย ผมคงได้พบครูอ้อยที่โรงเรียนพระยาประเสริฐฯ ในเย็นวันนั้นแล้วนะนี่
จะรบกวนครูที่น่ารักของเด็ก ๆ พาชมโรงเรียนกับห้องทำงานเก่าของอาจารย์พรพรรณซะหน่อย
ที่ไหนได้มารับโทรศัพท์อย่างรวดเร็วอย่างกับนั่งรอเลย ^-^
บ่นมายาวมาก...
ขอบคุณครับที่สละเวลาอ่าน
--------------------------------------------------------
Miss Siriporn
You could be not only a teacher for your students, and a strength for their lives - to launch them grow up with efficiency, potentiality and quality. Keep walking.
Respectfully yours.
*****
ขอบคุณมากค่ะ
สวัสดีครับครูอ้อย... ครูอ้อยอัพเดตข้อมูลเร็วดีครับ
ผมโทรศัพท์ไปหาครูอ้อยเอง ด้วยความเคารพ และขออภัยที่ไม่ได้บอกกล่าวรายละเอียดใด ๆ ให้ทราบ
ผมเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์พรพรรณตั้งแต่อาจารย์ยังสอนอยู่ที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัย
อาจารย์เป็นอาจารย์ประจำชั้น ป.2 ที่น่ารักมาก ใจดี คอยดูแลช่วยเหลือนักเรียนของอาจารย์ทุกคน
บางครั้งหากนักเรียนดื้อแล้วต้องตี อาจารย์จะอธิบายสาเหตุให้ฟังก่อนแล้วค่อยตี ก่อนที่อาจารย์จะตี
อาจารย์จะถามนักเรียนด้วยว่า "ที่ครูพูดให้ฟังถูกไหม มีเหตุผลอะไรจะบอกให้ครูฟังหรือเปล่า"
แต่ ว่า......ผมไม่เคยโดนอาจารย์พรพรรณตีเลย ไม่ใช่ว่าผมเป็นเด็กดีกว่าใครนะครับ
แต่ผมเป็นนักเรียนประเภท Low Profile ไม่โดดเด่นและไม่แก่นเท่าไร
ช่วงนั้นทุกวันเสาร์จะมีกิจกรรมสอนว่ายน้ำ บางครั้งก็จะพานักเรียนไปว่ายน้ำที่สวนสยามบ้าง เดอะมอลล์บ้าง
อาจารย์พรพรรณก็จะพาน้องออยมาเข้ากลุ่มว่ายน้ำด้วยและบอกผมทุกครั้งว่า
"ครูฝากน้อยออยด้วยนะ ถ้าน้องออยดื้อก็จัดการให้ด้วยนะ..." อาจเพราะผมเป็นลูกศิษย์ประจำชั้น
อาจารย์ก็เลยไว้ใจมากกว่า... (ผมคิดไปเอง ='-'=)
หลังจากที่ผมเรียนจบจากโรงเรียนวัดพลับพลาชัย ผมก็ไม่ได้แวะเวียนเข้าไปเยี่ยมเยียนอาจารย์พรพรรณอีกเลย
ด้วยสาเหตุที่ช่วงนั้นระบบเทคโนโลยีที่ไม่กว้างไกล สถานภาพทางการเงินก็ไม่ดี ผมยังอายุน้อย และ
หลากหลายสาเหตุ ไม่มีความสะดวกใด ๆ เลย
แต่ช่วง 3 - 4 ปีที่ผ่านมานี้ทุกอย่างในชีวิตผมเข้าที่แล้ว ผมกลับไปที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัยอีกครั้ง
แต่... ไม่มีอาจารย์พรพรรณ ครูของผมไม่อยู่ ภูมิทัศน์ของโรงเรียนเปลี่ยนไป ทุกอย่างเปลี่ยนแปลง...
ผมพยายามค้นหาอาจารย์พรพรรณมาเป็นเวลา 2 ปีเต็ม แต่เหมือนกับงมเข็มในมหาสมุทรไซเบอร์
อาจารย์พรพรรณคงจะ Low Profile เช่นเดียวกัน...
กระทั่งเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ ชื่อของ "พรพรรณ ประไพ" ปรากฎอยู่หน้าแรกของเว็บไซต์ Google
พร้อมกับรายละเอียดว่า "ไว้อาลัยแต่ผู้วายชนม์..."
ผมดำเนินการสืบค้นข้อมูลเป้าหมายเชิงลึกทันที จนพบว่าครูอ้อยเป็นเจ้าของกระทู้นี้
ผมจึงสืบค้นรายละเอียดทุกอย่างเพื่อให้สามารถเข้าถึงครูอ้อยให้ได้เร็วที่สุด
และแล้วผมได้สนทนากับครูอ้อย... แต่เวลาที่ไม่เอื้ออำนวย ผมจึงไม่ได้เล่ารายละเอียดใด ๆ ให้ครูอ้อยทราบ
หากวันนั้นโทรศัพท์ไปไม่พบครูอ้อย ผมคงได้พบครูอ้อยที่โรงเรียนพระยาประเสริฐฯ ในเย็นวันนั้นแล้วนะนี่
จะรบกวนครูที่น่ารักของเด็ก ๆ พาชมโรงเรียนกับห้องทำงานเก่าของอาจารย์พรพรรณซะหน่อย
ที่ไหนได้มารับโทรศัพท์อย่างรวดเร็วอย่างกับนั่งรอเลย ^-^
บ่นมายาวมาก...
ขอบคุณครับที่สละเวลาอ่าน
--------------------------------------------------------
Miss Siriporn
You could be not only a teacher for your students, and a strength for their lives - to launch them grow up with efficiency, potentiality and quality. Keep walking.
Respectfully yours.
*****
ขอบคุณมากค่ะ
ฉายาใหม่ ---> ครูอ้อยไฮสปีด ^-^
ครูอ้อยเร็วทันใจอีกแล้วครับ น่าชื่นชมจริง ๆ
ผมได้รับประสบการณ์จากการเข้าพบคุณครูหลายท่านตามโรงเรียนต่าง ๆ
มีหลากหลายโรงเรียน หรือแม้กระทั่งมหาวิทยาลัยที่พยายามนำเทคโนโลยีสารสนเทศมาใช้เป็นสื่อกลาง
ในการลดช่องว่างระหว่างครูและนักเรียน / นักศึกษา เช่น การจัดทำเว็บไซต์ เว็บบอร์ด อีเมลส่วนกลาง ฯลฯ
ซึ่งเป็นสิ่งดี แต่ผมสังเกตว่า ส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่มีเครื่องมือที่ทันสมัย แต่ยังขาดบุคลากรที่จะคอยติดตามผล หรือคอยอัพเดตข้อมูล เนื้อหาสาระอย่างสม่ำเสมอ
เพิ่งจะพบครูอ้อยนี่แหละครับ ที่คอยอัพเดตข้อมูลอย่างสม่ำเสมอดี
สังเกตจากข้อมูลต่าง ๆ ที่ครูอ้อยได้พิมพ์มาแต่ก่อน จึงรู้สึกยินดีแทนเด็ก ๆ
ที่มีครูที่เอาใจใส่ในรายละเอียดพอสมควร ขอแสดงความชื่นชมครับ
-- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- --
ส่วนเรื่องข้อมูลอาจารย์พรพรรณ ตอนนี้ผมได้ที่อยู่และหมายเลขโทรศัพท์ติดต่อกับทางบ้านของอาจารย์แล้ว
(ได้มาตอนเย็นในวันเดียวกันกับที่โทรศัพท์ไปหาครูอ้อยครับ) แต่ผมคิดว่าจะเริ่มต้นอย่างไรดี
เพราะยังตระหนกอยู่พอสมควรไม่เคยพบสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ไม่ได้เตรียมตัว
จะโทรไปทันทีก็คงแปลก ทางบ้านอาจารย์คงประหลาดใจที่อยู่ ๆ ใครก็ไม่รู้โทรมาถามเรื่องอาจารย์พรพรรณ ส่วนน้องออยก็คงจำผมไม่ได้อีก
รบกวนครูอ้อยช่วยชี้แนะด้วยจะเป็นพระคุณอย่างสูงครับ
เป็นอีกหนึ่งที่เราได้รับรู้เรื่องราวดีๆของพี่ครูอ้อย
รู้สึกชื่นชม และยินดีที่เมืองไทยไม่แล้งนำใจจากคนดีๆ
เช่นพี่สาวคนนี้....คุณครูพี่อ้อยค่ะ....
ครูอ้อยเป็นบุคคลแห่งการเรียนรู้ตัวจริง
สวัสดีค่ะ น้องแป๋ม
เกือบแล้ว
ขอบคุณมากค่ะ ที่ชื่นชมและเป็นกำลังใจให้เสมอมา