หลีกเลี่ยงคำว่า...ยุติธรรม  เพราะหามันไม่พบแล้วล่ะ  เลยต้องหันมาใช้คำว่า.....การปฏิบัติที่ไม่เท่าเทียมกัน  หรืออีกแบบหนึ่งที่จะพูดได้ก็คือ.....เลือกปฏิบัติ

*****

รู้สึกแบบนี้ มาหลายเรื่อง  แต่วันนี้ จะพูดถึงเรื่อง  การมาปฏิบัติงาน 

เราทุกคนมีตารางสอน เป็นตัวกำหนดการทำงานอย่างหนึ่ง 

คำสั่งให้ทำงานอะไร เป็นประจำอีกอย่างหนึ่ง 

คำสั่งจร หรือ เฉพาะกิจอีกอย่างหนึ่ง 

นอกจากนั้นจะมีคำสั่งให้ไปรับการอบรม รับความรู้อีกอย่างหนึ่ง.....

เป็นที่รู้รู้และเข้าใจ ปฏิบัติกันมานานแสนนาน  ......

ด้วยการมอบอำนาจ  และใช้อำนาจในหน้าที่  ที่มีการปฏิบัติไม่เท่าเทียมกัน  จึงเกิดความลักหลั่น และ ไม่เข้าใจกัน  กินแหนงแคลงใจกัน......

การสอนของครูพิเศษ บางท่านก็มากมายกว่า....

สอนกันมาจนเป็นภาคเรียน จนมาเป็นปี  เมื่อเปรียบเทียบ กับ  ครูหลายๆท่านที่  ทำหน้าที่หนัก  เป็นครูประจำชั้น  ต้องดูแลนักเรียน  จัดทำเอกสารของนักเรียน....หนักหนา พอพอกัน...สมเหตุสมผลกัน  

แต่การมอบอำนาจ  ให้ตัดสินใจในการลงเวลาสอน และเวลาพัก  ไม่เท่าเทียมกัน  ครูประจำชั้นบางคน  มีสิทธิเลือกชั่วโมงสอนได้ แบบ ให้ตนเอง ว่าง เกือบทั้งวัน  มีสิทธิออกไปดำเนินการเรื่องส่วนตัวได้ ....โดยไม่ต้องลา  เช่น ไปหาหมอ เราไม่ว่ากัน....

แต่หลายๆคน ก็ป่วยเป็น  มีภารกิจส่วนตัว...ไม่แพ้กัน  กลับมีชั่วโมงสอนมาก   ซ้ำร้ายมีชั่วโมงว่าง...แบบหามหัวหามท้าย.....จะขยับทำอะไร  ไปไหนแบบเขาบ้างก็ไม่เคย 

จะไปไหน  แอบเขียนบันทึกเจ๊าะแจ๊ะกับมิตรรัก....กลับมา โวยวายว่า...แบบนี้ไม่ได้ไปราชการนะ  ไปส่วนตัวนะ...

นี่ฉันยังไม่ได้กลับมาโรงเรียน  ยังไม่ได้เขียนใบลานะ...จะมาจับผิดอะไรกันนัก 

ทีกลุ่มที่ใช้อำนาจทางผิดๆๆ ไม่จัดการ  ปล่อยเลยไป ให้ทำผิดซ้ำแล้ว ซ้ำอีก.....เห็นเรา ไม่มีหัวใจหรืออย่างไร.....

นี่ล่ะการปฏิบัติที่ไม่เท่าเทียมกัน....

เขียนให้โลกได้รู้บ้าง.....

ยิ่งเห็น  ยิ่งได้ยินเสียงบ่นว่า..เครียด  หนักหนา  จะตายอยู่แล้ว.....ยิ่งสะอิดสะเอียน 

มีหน้าที่สอน...ก็บอกว่าเครียด

มีหน้าที่ทำอย่างอื่น....ก็บอกว่าเครียด  แล้วคุณเธอจะทำอะไรล่ะคะ 

ทำเหมือนคนอื่นเขาเครียดไม่เป็น 

ทำเหมือน คนอื่น เขา หนักหนาไม่เจอ

หรือว่า  คุณหนักหนาคนเดียว คุณเครียดเป็นคนเดียว..เท่านั้น  ที่เจ้านายเห็น 

กล่าวถึงใคร ก็รู้กันเอง  ว่ากันไปตามความเป็นจริง...จะพริ้นท์ไปให้ใครอ่าน 

จะเอาไปขังคุก  ขังตารางเพราะผิดหนักหนา  ...ก็เชิญ 

ไม่แปลกอะไร  เพราะทุกวันนี้ ก็รำคาญใจเหมือนติดคุกใจมากมากมานานพอ