เป็นฟอร์เวิร์ดเมลล์ที่เพื่อนส่งมาให้ค่ะ...เศร้าและซึ้งกินใจดี - - เอามาฝากค่ะ

 

อิอิ...แอบเอารูปที่ชอบมาแทรก ได้อารมณ์ดีเนาะ

 

หากันเจอแล้วก็รักษากันไว้

 

มนุษย์ คือนักเดินทางที่โดดเดี่ยวยิ่งสร้างอะไรไว้เยอะ

ก็ยิ่งสูญเสียเยอะ

ตอนที่เราจากไปพลัดพรากจากสิ่งที่รักคือทุกข์อันดับหนึ่งของชีวิต

มันคือเรื่องปกติไม่มีใครไม่โดนทุกคนต้องเจอความสูญเสียแรงที่สุด

อย่างน้อยก็ 1 ครั้ง รู้ว่ามันคือธรรมชาติของโลกใบนี้

แต่พอเกิดขึ้นกับเรา มันก็ทำใจยากเหลือเกิน

 

ในคืนหนึ่ง ช่วงเวลา 2 ชม.เต็ม

ชีวิตจริงของหลายๆ คนถูกถ่ายทอดสดผ่านสายโทรศัพท์

จากคนที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

จนยอมรับความสูญเสียได้มากขึ้นเรื่อยๆ

 

บางคนกำลังจะเป็นเจ้าสาวในวันรุ่งขึ้น

คือเช้าวันเสาร์ทุกอย่างจัดเตรียมไว้หมด

โชคร้าย!! ว่าที่เจ้าบ่าวเสียชีวิตกะทันหันจากอุบัติเหตุรถยนต์เมื่อวันศุกร์

เธอเสียงสั่นเครือและงงๆ ยังทำใจยากกับสิ่งที่เกิดขึ้น

เธอเล่าให้ฟังว่า

ช่วงเวลาสุดท้ายที่เธอไปหาเค้าที่โรงพยาบาล

จับมือมองตากันเจ้าบ่าวถามเธอว่า

รักเขาบ้างรึเปล่าตลอดเวลาที่รักกัน

จนจะแต่งงาน ผู้หญิงไม่เคยบอก

ได้แต่พูดว่าเห็นแบบนี้ยังไม่รู้อีกเหรอ

ในที่สุด การบอกรักคำแรกก็เลยกลายเป็นคำสุดท้าย

ก่อนที่จะไม่ได้ยินเสียงกันอีกแล้ว

 

สารภาพตามตรง ไม่รู้จะปลอบเธอยังไง

"ใจเย็นๆอย่าคิดมาก เดี๋ยวก็จะผ่านไปได้"

ดูเป็นประโยคไร้สาระทันที

ในวันที่ความสูญเสียยิ่งใหญ่เกิดขึ้นตรงหน้า

คำถามสุดท้าย

“พรุ่งนี้ตั้งใจจะทำอะไรเพราะตอนแรกจะเป็นวันแต่งงาน”

“พรุ่งนี้ก็คงไปโบสถ์ค่ะ เพราะเราสองคนเป็นคริสต์”

เธอตอบได้แค่นั้น

 

วินาทีเดียว ชีวิตก็เปลี่ยนแล้ว

วันเดียวกัน สถานที่เดียวกัน

แต่เป้าหมายต่างกันแบบไม่ตั้งใจ

 

ผู้ชายอีกคนโทรศัพท์ทางไกลมาจากออสเตรเลีย

หนีความสูญเสียไปพักใจไกลอีกซีกโลก

หน้าจอคอมพิวเตอร์ยังมีภาพเธอคนนั้นอยู่

"แฟนผมน่ารักมากนะคับ"

เค้าเริ่มต้นเล่า

"ออกจะโก๊ะๆ หน่อย มีวันหนึ่งผมไปเช่าการ์ตูนมาอ่าน

ตอนเอาไปคืนผมจอดรถแล้วให้เธอลงไปคืนให้

เธอเดินกลับมาแล้วข้ามถนนไปเปิดประตูรถใครก็ไม่รู้

ผมนั่งหัวเราะอยู่ในรถเธอรู้ตัววิ่งกลับมา

แล้วให้รีบออกรถอย่างด่วนเพราะอายมาก"

เค้าเริ่มเล่าต่อ

"ไม่รู้ทำไมครับ มีวันหนึ่งอยู่ๆก็อยากใส่บาตร

เลยชวนเธอไปทำบุญด้วย ตอนจะกลับ

ผมเรียกเธอ แล้วบอกว่า ผมรักคุณนะ

เธอหันมายิ้มขำๆแล้วตอบว่า ไอ้บ้า !!

เป็นภาพที่ผมจำได้ติดตาหลังจากนั้นเธอขึ้นรถไปกับพี่สาวผม

รถประสบอุบัติเหตุผมเสียเธอไปพร้อมกับพี่สาวผม

(กระชากหัวใจคนฟังอย่างมาก)

"คิดถึงเธอเหลือเกินครับ 6-7 ปีแล้ว วันไหนที่ฝันถึง

ผมไม่อยากตื่นเลย ทุกวันนี้ผมยังเขียนไดอารี่ถึงเธอทุกวัน

และลงท้ายเหมือนๆกันว่ารอผมนะ เดี๋ยวเราก็ได้เจอกัน"

 

บางคนจากกันไม่ทันลาบางคู่มีเวลาให้ค่อยๆนับถอยหลัง

เพื่อให้รู้ว่าความสุขใกล้หมดลงทุกทีเทียบไม่ถูกว่าอันไหนดีกว่า

ทุกคนในโลกนี้และทุกคู่ในโลกนี้จะรักกันมากขนาดไหน

เรามีเวลาอยู่ด้วยกันแค่ช่วงเดียวเท่านั้น

ที่สำคัญเราไม่มีโอกาสรู้ด้วยซ้ำว่าเราพกเวลากันมาคนละเท่าไหร่

 

วันนี้ยังเห็นหน้ากัน

ดูแลรักษากันไว้ให้อย่างดีที่สุดวันหนึ่งจุดธูปคุยกัน

เคาะโลงพูดกัน มีแค่ไม้กระดานกั้นแต่เราไกลกันเหลือเกิน

วันนั้นเราจะยังได้ยินกันรึเปล่าก็ไม่รู้