ภาพสุดท้ายแล้วมั้งที่จะได้เห็น
มีคนมักถามผมเสมอว่า ทำไมผมต้องไปติวหนังสือให้น้อง ทั้งๆ ที่ผมก็จบมาหลายปีแล้ว ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ผมต้องไปติว แต่ที่ผมรู้แน่ๆ คือ ผมว่ามันเป็นสัญญาใจ ที่เราได้ให้ไว้กับอาจารย์ผู้สอนวิชานี้แก่เรา มันเหมือนกับว่า เราเข้าใจเพราะอาจารย์ แล้วทำไมเราจะถ่ายทอดเอาความเข้าใจ นี้ส่งต่อไปให้น้องไม่ได้เชียวหรือ
และแล้วก็ติวมาแล้วเกือบจะสี่ปี และคิดว่าครั้งที่ผ่านมาอาจจะเป็นครั้งสุดท้าย เพราะ เราแก่ขึ้นและเหนื่อยมากกับการที่ต้องไปยืนติวหนังสือ แต่เราก็รู้สึกดีที่เรายังจะได้ทำ เพราะการที่เราไปยืนพูดให้คนอีกหลายสิบคนเข้าใจนั้นเป็นเรื่องยาก แต่ถ้าทำให้เค้าเข้าใจ ก็คงจะเป็นเรื่องที่ดี
ณ สายลมอ่อน พัดไหว หัวใจโหยหา
ณ ที่แสงจันทร์ ส่องแสง มาต้องกาย
ขอบคุณวันคืนที่ยังคงอบอุ่นและแสนหวานเสมอ กับความผูกพันธ์ที่น้องพี่มีให้กัน
ขอบคุณความประทับใจทุกครั้งที่ได้เจอ
ขอบคุณทุกครั้งที่ได้สบตา และพบแววตาที่ห่วงใยเสมอ
ขอบคุณแววตาที่ขอบคุณเราจากใจ
ถึงแม้ว่าเราอาจจะไม่ได้พบเจอ ขอว่าอย่าลืมความผูกพันธ์ที่มีให้กัน
สู้เค้าต่อไปน่ะ
ให้กำลังใจคะ
เราเป็นกำลังใจให้เธอเสมอ เพราะสิ่งที่เธอทำแล้วมีความสุข ความสุขนั้นจะถูกส่งต่อไปถึงผู้รับคนอื่นเสมอ ขอบคุณแทนน้องๆที่ไปติวให้นะ