เมื่อความรับผิดชอบเพิ่มขึ้น เมื่อโดยหน้าที่แล้วเราต้องทำอะไรโดยคิดถึงผลประโยชน์ของคนอื่นด้วย ทำให้เราทำอะไรอย่างที่ใจเราอยากทำ(ทั้งหมด)ได้น้อยลง จะไปคาดหวังว่า ทำๆไปเถอะไม่ต้องมีใครมาให้อะไรหรือไม่ต้องให้ใครรู้หรอก ช่วยอะไรที่ช่วยได้ ให้คนอื่นๆแบบที่ไม่ต้องมีอะไรตอบกลับมา เรามีความสุขที่จะได้ทำแบบนั้น ซึ่งเป็นสิ่งที่ชอบที่จะทำ ไม่ได้ตั้งเป้าว่าจะต้องก้าวหน้า ไม่ชอบไขว่คว้า ไม่ชอบแข่งขัน เป็นลักษณะที่ไม่ได้คิดว่าเป็นตัวอย่างที่ดีแต่ก็เป็นตัวเราเอง แต่ลักษณะแบบนี้ก็จะเป็นคนที่ต้องรับผิดชอบคนอื่นไม่ได้ เมื่อต้องมาเป็นหัวหน้างานก็ต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรมตัวเองเล็กน้อย เพราะเวลาที่เคยอยากทำอะไรก็ได้นั้นไม่เพียงพอเสียแล้ว

เขียนความในใจเพราะกำลังอึดอัดขัดใจ กำลังต้องคิด workload ให้พี่ปนัดดา -หัวหน้าหน่วย เพื่อขอคนเพิ่ม แต่ก็หาเวลาทำที่ทำงานไม่ได้ ต้องหอบหิ้วกลับมาทำที่บ้าน แต่ช่วงนี้เครื่องคอมพิวเตอร์ที่บ้านก็ไม่เป็นใจเลย ติดๆดับๆมาทั้งสัปดาห์ อาทิตย์ที่แล้วเตรียมสอนเกือบไม่ทัน เครื่องเขาจะดูเหมือนหาอุปกรณ์ไม่เจอ เริ่มจากหาจอไม่เจอก่อน แล้วก็ต่อด้วยหา Hard disk ไม่เจอ ต้องเปิดกล่องเอามาเป่าฝุ่น ทำความสะอาดหลายครั้งมาก เพราะครั้งแรกๆเราก็เพียงแต่เอาเฉพาะสิ่งที่เขาหาไม่เจอ แต่ท่านเริ่มลามปามหานั่นหานี่ไม่เจอ เราก็เลยต้องแกะเอามาขยับจุดเชื่อมต่อทั้งหลายแกะออกใส่ใหม่กันจน ทั้งบ้านเกือบจะประกอบเครื่องคอมฯเองได้แล้ว

ผลพวงของการที่เครื่องมีปัญหาก็คือ งานที่นั่งทำเสียเวลาไปเป็นชั่วโมงหายไปกับตาหลายครั้งมาก แต่ก็ต้องทำ ขนาดทำไป save ไป แต่เพราะการประมวลผลข้อมูลมากๆที่ใช้เวลานั้น ประมวลเสร็จยังไม่ทัน save ก็ไปเสียแล้ว ทดสอบความอดทนกันอย่างแรงจริงๆ แถมเจ้าโน้ตบุ้คที่เคยเป็นตัวตายตัวแทนเครื่องตั้งโต๊ะก็มีอันเพี้ยน มีคีย์ซ้ำบ่อยมากและแถมด้วย cursor กระโดดไปกระโดดมา ไม่รู้ว่าเป็นอาการของไวรัสหรืออย่างไร ทั้งๆที่เป็นเครื่องที่แทบจะไม่เคยต่อเน็ตเลย เรียกว่าเอามาใช้แทนกันไม่ได้เลย

ดูสิคะว่า เวลามีปัญหา ก็ช่างประดังประเดกันมา งานที่อยากทำก็ยิ่งคั่งค้าง อย่าว่าแต่งานจรเลย ขนาดงานที่ต้องทำก็ยังไม่คืบหน้า แถมด้วยวันนี้น้องพิทโทรมาแต่เช้าขอให้ช่วยไป"อยู่บุญ"วันเสาร์แทน เพราะเหตุฉุกเฉินกระทันหัน จะปฏิเสธน้องก็สงสาร เพราะหาใครแทนกันยากจริงๆ ก็เลยผิดแผนที่วางไว้อีกตามเคย เป็นสัปดาห์ที่ต้องทำงาน 7 วันอีกแล้ว เพราะวันอาทิตย์ก็ต้อง"อยู่บุญ"อยู่แล้ว (แลกกับน้องก็ไม่ได้ เพราะน้องก็อยู่ อยู่แล้ว...ฮือ...ฮือ...)

มองไปรอบๆตัวที่เรามีครอบครัวน่ารัก ไม่มีเรื่องเศรษฐกิจอะไรให้ต้องกังวล ปัญหาเรื่องงานทั้งหลายแค่นี้ ก็ต้องถือว่า ชีวิตจะได้มีรสชาติ ได้เรียนรู้ปัญหาที่ยังไม่เคยเจอ จะหงุดหงิดโมโหไปก็ไม่มีประโยชน์อันใด ทำไม่เสร็จก็ต้องหาทางทำต่อไป มาเขียนเอาไว้ขอบคุณตัวเองที่คิดได้ ขอบคุณ GotoKnow ที่ทำให้มีที่ระบาย (แบบที่จะย้อนกลับมาเปิดดูอีกได้ง่ายดาย) และขอบคุณเพื่อนๆใน GotoKnow ที่เขียนบันทึกต่างๆให้เราได้อ่านเสมอในยามที่ต้องการการผ่อนคลายบ้าง

ขอบคุณ ขอบคุณ และขอบคุณค่ะ