ในธรรมชาติมีกฎกติกาเหมือนกัน

เพียงแต่ไม่ได้บันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษร

มนุษย์ต้องเรียนรู้เอาเอง ถ้าเรียนไม่ถูก ไม่ถึง

เกิดความเข้าใจ ทำลายกฎเกณฑ์ของธรรมชาติ ก่อให้เกิดภัยวิบัติต่างๆ

อย่างเช่นเรื่องที่เรากำลังพูดถึงโลกร้อน แผ่นดินไหว หิมะตก สึนามิ เป็นต้น

ส่วนกฎของมนุษย์นั้นมีทั้งที่เก็บงำไว้ใน ใจ และที่ประกาศออกมาเป็นกฎหมาย หรือข้อบังคับต่างๆ กิเลศทำให้เกิดความขัดแย้ง ในใจตนเอง ในครอบครัว ในสังคม ในประเทศ และในโลก ถ้าตราบใดที่มนุษย์ไม่มีเรียนรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างคนกับธรรมชาติ ไม่ออกแบบให้สอดรับกัน ยอมรับที่จะอนาทรและดูแลกัน ความสงบสุข สันติสุขในโลกนี้ก็จะเกิดขึ้นได้ยาก

พระเจ้ายุติธรรมเสมอ ประเทศที่อยู่กับความแห้งแล้งตกระกำลำบาก ต้องเรียนให้รู้วิธีที่จะอยู่อย่างสัมพันธภาพกับสภาพแวดล้อม ชาวอิสลามสามารถตั้งรกรากอยู่ในแผ่นดินที่เวิ้งวางมานานนับแสนปี  ได้ค้นคิดชุดความรู้ขึ้นมาเพื่อนำมาใช้ในวิถีชีวิตประจำวัน โดยยึดเอาพระเจ้าเป็นที่พึ่งทางใจ เราเดินทางผ่านทะเลทรายระยะทางประมาณ 600 กม. ถนนหนทางแบบมอร์เตอร์เว ทำให้การสัญจรสะดวกและรวดเร็ว  แต่กว่าจะเจอบ้่านเมืองแต่ละจุด ระยะห่างนับ 100 กม. ไกด์เล่าว่า ที่นี่ถึงถนนจะมีสภาพดี แต่เขาก็มีกฎกติกาที่เคร่งครัด ห้ามรถวิ่งเกิน 100 กม. /ชม.ถ้ารถเสียระหว่างทาง จะมีรถปอเต๊กตึ้งสีน้ำเงินวิ่งคอยช่วยเหลือ ถ้าเสียไม่มากก็ซ่อมให้ ถ้าเสียมากลากไปอู่ให้ เป็นบริการฟรีจากรัฐบาล ผมคิดว่าถนนในทะเลทรายตัดตรง ถึงมีเหล็กกั้นให้วิ่งคนละเลน ถ้าไม่กำหนดกฎจราจร รถก็จะวิ่งเร็วเต็มอัตรา นอกจากอันตรายตอนแซงกันแล้ว คนขับหลับใน อาจจะเป็นปัญหาที่เขาระแวดระวัง ตูม! กลางทะเลทรายตายอย่างเขียดลูกเดียว

คณะเรานั่งรถมา 300 กม. แวะเข้าห้องน้ำ รถเติมน้ำมัน เราต่างก็เฮโลไปห้องน้ำ ห้องสุขาเล็กแถมยังเหม็นโฉ่ ผู้ชายสละสิทธิ์ขอไปแอ่นยิงกระต่ายกลางผืนทราย ผมถือโอกาสไปด้วย จะได้มาคุย ..ทะเลทรายรึ ไปฉี่รดมาแล้ว อิอิ.. จุดพักริมทางที่ว่านี้ มีร้านจำหน่ายของขบเคี้ยวและเครื่องดื่ม แต่ยังไม่ทันสมัยเหมือนร้านริมปัมของไทยหรอกนะ ผมซื้อเบียร์มา 1 กระป๋อง อ้่าว! ไหนว่าห้ามดื่มของมึนเมา พบความจริงว่าเบียร์อิหร่านหมักด้วยผลไม้ เทออกมามีฟองเหมือนกัน แต่บ่มีแอลกอฮอร์แม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว จะว่าเขาเลี่ยงกฎก็ไม่ใช้ เพียงแต่ทำอิงระบบให้เสมือนจริง ทดลองดื่มแล้วก็เหมือนเราดื่มน้ำผลไม้ดับกระหาย  ร้านอาหารบางครั้งเขาก็เสริฟเบียร์ แป๊ปซี่ น้ำส้ม น้ำดื่ม และนมแพะ นมแพะนี่เรียกเสียงฮา..บางคนบอกว่าเหมือนกับกินยาธาตุน้ำขาวตรากระต่ายบิน ผมลองดูแล้ว เปรี้ยวๆขื่นๆไม่คุ้นชินไม่อร่อย

(เธออย่ากลัว เดินไปแหกกว้างๆ มันผ่านให้เล๊ย! ฮ่าๆ)

กฎกติกาหนึ่งที่ฮากระเจิง ระหว่างตรวจคนเข้าเมือง

เขาจะสุ่มสำรวจ เพื่อค้นหาคนลักลอบเข้าเมือง

โดยเฉพาะสุภาพสตรีที่หน้าตาดี

เจ้าหน้าที่เข้าเมืองจะให้แหกตาสะแกนลูกกะตาไว้ตรวจสอบ

เผื่อจะตรงกับประวัติอาญชญากรรมชองใครบางคน

พวกเราโดนกันบ้าง

เพื่อนๆเก็บมาเล่าฮากันท้องคัดท้องแข็ง

(ไกด์คนอ้วนนี่แหละ จะนั่งทับหลวงพี่ติ๊ก ผมต้องกระโดดกั้นแทบแย่ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมใกล้พระไม่ได้)

ณ วันนี้ มนุษย์ทุกชนเผ่า ยังจะต้องเรียนรู้เรื่องกฎกติกาของธรรมชาติอีกมากนัก เท่าที่รู้ที่ทำอยู่ตอนนี้ อาจจะอยู่ในขั้นอนุบาลเท่านั้น ยังไม่มีชุดความรู้ที่จะปกป้องดูแลต้นทุนของโลกได้ ..ระหว่างที่เราบินผ่านดินแดนเหล่านี้ จะสังเกตุเห็นภูเขาเตี้ยๆมีสภาพเป็นเขาหินที่แห้งแล้ง ส่วนภูเขาสูงจะมีหิมะปกคลุม ฤดูร้อนหิมะละลายไหลงมาสู่ที่ราบกลายเป็นแม่น้ำให้คนในเมืองใช้อย่างสบาย ในกรุงเตหะราน น้ำไหลผ่านลงมาตามท่อน้ำทิ้ง 2 ข้างทาง บางคนเอาถังตักน้ำล้างรถริมถนนนั้นเอง น้ำส่วนหนึ่งอาจจะซึมลงไปใต้ดิน ..เมืองเล็กๆในทะเลทราย มองเห็นแท็งน้ำตั้งอยู่ เข้าใจว่าเขาคงจะใช้น้ำบาดาล เพราะไม่มีแหล่งน้ำที่ไหนไหลผ่าน ถึงไม่มีป่าไม้ เขาก็มีน้ำจากหิมะละลายไหลมาทดแทน ที่ไหนมีน้ำมนุษย์ก็ดิ้นรนอยู่ได้ การปลูกต้นไม้ของที่นี่ยากลำบากมาก ต้องเดินท่อน้ำหยดให้ บางแปลงโตแล้วก็ยังยืนตายหลายสิบเปอร์เซ็นต์

 

เราได้ไปดูการประชุมรัฐสภาพของประเทศอิหร่าน

ระหว่างยืนรอทำเรื่องเข้าไปชม

เห็นชาวอิร่านกลุ่มหนึ่งทั้งหญิง-ชาย นับพันคนเดินขบวน

นึกแปลกใจว่าเมืองที่เคร่งทางศาสนา เขาก็ยังผ่อนคลายให้ใช้สิทธิชุมชนได้ตามสมควร

คณะเราเข้าไปนั่งชมการประชุมที่ชั้นบนของรัฐสภาฯ

สมาชิกรัฐสภาเขาอภิปรายด้วยการอ่านเอกสาร ดูแล้วไม่เร้าใจ

ของเราจะแย่กว่าของอิหร่านก็ตรงที่หนีประชุมนี่แหละ่่

ทำให้ประธานสภาเสียเวลานับองค์ประชุมอยู่เรื่อยๆ

บ้านเราจึงดำเนิงานทางการเมืองอิลุกขลุกขลัก

กฎหมายแต่มาตราจะผ่านได้ รัฐบาลก็เจ๊งโบ๊ะ

แสดงว่าคนอยู่ในทะเลทราย หรือคนอยู่ในที่อุดมสมบูรณ์ก็ไม่ได้แตกต่างกันนัก

ยังสาละวนอยู่กับกฎเกณฑ์ที่พยายามจะบังคับและความคุมกิเลศ

มนุษย์นี่หนอ