การที่ให้โอกาสผู้ด้อยโอกาสที่อยู่ในสังคม ต้องอาศัยพลังของสังคมที่เกื้อหนุนด้วยกระบวนการสร้างจิตสำนึกในการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน

     เมื่อเกิดมาเป็นคนพิการก็เป็นความโชคร้ายแห่งชีวิตที่ต้องเป็นภาระของผู้อื่นและเป็นผู้ด้อยโอกาสทางสังคมอยู่แล้ว  แต่เคราะห์กรรมก็กระหน่ำซ้ำเติมพวกเขาอีก  ท้องที่อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน ประสบอุทกภัยอย่างรุนแรง ส่งผลเสียหายต่อชีวิตและทรัพย์สินของประชาชนจำนวนมาก  ในส่วนนี้มีคนพิการรวมอยู่ด้วย  สิ่งที่คนพิการเหลือรอดจากภัยพิบัติครั้งนี้คือ  “ชีวิตและความพิการซ้ำซ้อนที่เกิดขึ้น”  ส่วนกายอุปกรณ์และสิ่งแวดล้อมต่างๆที่เคยเอื้ออำนวยต่อความจำเป็นในชีวิตประจำวันถูกกระแสน้ำพัดพาและทำลายจนหมดสิ้น  บางคนนั่งทอดอาลัยอย่างสิ้นหวัง ท้อแท้ ไม่สามารถปรับตัวได้ทั้งร่างกาย จิตใจ และเศรษฐกิจ  บางคนร้องให้เสียดายรถเข็นที่พึ่งได้รับบริจาคมาไม่นาน  บางคนได้แต่มองตามไม้เท้าคู่กายที่ลอยพัดหายไปกับกระแสน้ำ บางคนขาเทียมแตกร้าวใช้การไม่ได้จากการที่ต้องรีบขนย้ายสิ่งของหนีอุทกภัย ภาพเหล่านี้ปรากฏให้เห็นจำนวนมากขณะเกิดภัยพิบัติ

   จากการออกหน่วยบรรเทาทุกข์อุทกภัยของโรงพยาบาลท่าวังผา เห็นว่าเป็นความจำเป็นเร่งด่วนที่ต้องให้การช่วยเหลือ คนพิการบางรายมีความพิการซ้ำซ้อนเกิดขึ้น หลายรายขาดคนดูแล  ได้รับสวัสดิการทางสังคมไม่เพียงพอ ไม่สามารถเข้าถึงบริการของภาครัฐ  ทีมงานโรงพยาบาลท่าวังผาจึงคิดวิธีที่จะช่วยเหลือคนพิการเหล่านี้โดยการประสานงานขอความร่วมมือจากภาคีเครือข่ายทุกระดับ ทุกภาคส่วนของรัฐ เอกชน องค์กรต่างๆ   ได้ดำเนินการติดตามฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการที่บ้านอย่างต่อเนื่อง  ฝึกทักษะการฟื้นฟูสมรรถภาพร่างกายให้กับเจ้าหน้าที่สถานีอนามัย ผู้ดูแล และญาติ  เพื่อให้คนพิการสามารถกลับไปมีบทบาทเดิมในครอบครัวและสังคมของตนเอง สามารถพึ่งตนเองได้และเป็นการสร้างการมีโอกาสที่เท่าเทียมในสังคม 

    การออกเยี่ยมคนพิการที่บ้านทีมงานได้พบ คุณยายท่านหนึ่งเป็นหญิงชราพิการขาผิดรูปเดินไม่ได้ อาศัยอยู่กับญาติห่างๆ โดยปลูกกระท่อมให้อยู่เองตามลำพัง คุณยายมีอาการปวดอืดแน่นท้อง คุณยายบอกว่ามันทุกข์ทรมานมาก  ต้องไหว้วานให้เพื่อนบ้านขอรับยากระเพาะที่สถานีอนามัยเป็นประจำ   จากการสอบถามพบว่า  คุณยายมีอาการปวดกระดูกจากขาที่ผิดรูปจึงรับประทานยาแก้ปวดทุกวัน อาหารที่ได้รับเป็นข้าวเหนียวและอาหารรสจัดพื้นบ้านทั่วไป ประกอบกับคุณยายมีการเคลื่อนไหวร่างกายน้อยจึงทำให้อาหารไม่ย่อย มีอาการท้องผูกร่วมด้วย  จึงประสานขอความร่วมมือเพื่อนบ้าน อาสาสมัครหมู่บ้าน ในการจัดหาอาหารอ่อนย่อยง่าย และการฝึกทักษะการนวดแก้ปวดให้แก่เยาวชนจิตอาสาเพื่อดูแลคุณยาย ลดการใช้ยาแก้ปวด  “สิ่งที่คุณยายอยากทำสักครั้งในชีวิตคือ...การทำบุญ” เนื่องจากขาพิการไม่สามารถไปทำบุญวัดได้ ทั้งๆที่กระท่อมของคุณยายอาศัยอยู่ห่างจากวัดไม่ถึง 500 เมตร  ทีมงานจึงนิมนต์พระสงฆ์ออกบิณฑบาต เทศนาธรรมะให้กับคุณยายเป็นสิ่งที่คุณยายประทับใจมากถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่  ทีมงานของโรงพยาบาลก็ได้รับพรจากคุณยายอย่างถ้วนหน้าและมีความภูมิใจที่ได้ช่วยเหลือเติมในส่วนที่ขาดให้กับคุณยาย  

     การดูแลและฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการมีความสำคัญและควรได้รับการพัฒนาปรับปรุงควบคู่ไปกับการมีส่วนร่วมของคนพิการ ครอบครัวและชุมชน อย่างต่อเนื่อง  การที่ให้โอกาสผู้ด้อยโอกาสที่อยู่ในสังคม   ต้องอาศัยพลังของสังคมที่เกื้อหนุนด้วยกระบวนการสร้างจิตสำนึกในการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน เพื่อส่งเสริมให้คนพิการและครอบครัวสามารถพึ่งตนเองให้ได้มากที่สุด