ระดับเห็นคุณค่า ฝึกปฏิบัติด้วยความสนใจสมัครใจจนเป็นมืออาชีพ มีความยั่งยืน ยาวนานตลอดไป

สถาบันอุดมศึกษา

เรียกหาภูมิปัญญาไทย

(ตอนที่ 3) เก็บภาพมาฝาก

เมื่อสถาบันเปิดโอกาสให้นักศึกษาได้เรียนรู้

โดยประสบการณ์ตรงสัมผัสกับความจริง

 

            ในตอนที่ผ่านมา ผมได้กล่าวถึงการมาเยือนของนักเรียน นิสิต นักศึกษา จากสถาบันต่าง ๆ ได้แก่ มาจากโรงเรียนประถมศึกษา มัธยมศึกษา จากวิทยาลัย จากมหาวิทยาลัยหลายแห่งทั้งของรัฐและเอกชน บางสถาบันมาไกลจากทางภาคอีสานก็มี แต่ถึงอย่างไรก็ตามนับว่า เป็นการเปิดโลกแห่งการเรียนรู้อีกยุทธวิธีหนึ่ง เพราะเด็ก ๆ เขามาอยู่กับผมเต็มวัน บางกลุ่มมาสืบค้นกันเป็นเวลา 2-5 วัน ก็มี และในบางกลุ่มมาฝึกปฏิบัติกันอย่างจริงจัง จนผมบอกว่าใช้ได้พวกเขาจึงขอลาผมกลับไป อย่างนี้แล้วผมคิดว่าต้องกลับไปแบบมีความรู้เพิ่มขึ้นแน่ อย่างน้อย ๆ ก็ฝังตรึงความรู้สึกให้คนทำงานสืบสานภูมิปัญญาท้องถิ่นที่อายุใกล้จะ 60 ปี อย่างผมได้มีลมหายใจที่ยาวนานออกไปอีกโข

         

       (นักศึกษา จากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคลวิทยาเขตสุพรรณบุรี มาฝึกหัดเพลงอีแซวออกทีวี)

 

          ระดับของการเรียนรู้แบ่งออกเป็น 3 ระดับ ได้แก่

1.     เรียนให้มีความรู้นำเอาไปอธิบายบอดเล่าให้ผู้อื่นรับทราบได้

2.     เรียนรู้โดยการฝึกปฏิบัติ มีครูหรือผู้ที่เป็นต้นแบบให้ความรู้ฝึกกระทำตามขั้นตอน

3.     ฝึกปฏิบัติอย่างต่อเนื่องจนมีความรู้ ความสามารถถึงขั้นชำนาญ สามารถแสดงร่วมกับมืออาชีพ และนำไปสู่การแสดงอาชีพได้

 

          ผมได้เก็บรวบรวมภาพนักเรียน นิสิต นักศึกษา และบุคคลที่เข้ามาเรียนรู้เพลงพื้นบ้านกับผมในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมาไม่นาน ดังต่อไปนี้ ครับ

         

          (เพลงอีแซว ต้อนรับคณะนิสิตปริญญาโท จาก มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี  21 ส.ค.2549)

         

      (ครูชำเลือง มณีวงษ์,หทัยกาญจน์ เมืองมูล และรัตนา ผัดแสน ให้ข้อมูลแก่นิสิตที่มาสัมภาษณ์)

         

          (เด็ก ๆ นักแสดง จากโรงเรียนเลาขวัญราษฎร์บำรุง จ.กาญจนบุรี มาเยือนห้องฝึกหัดเพลง)

         

          (กลุ่มนักศึกษา จาก มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม มาเยือนครูเพลง เมื่อ 2 ธันวาคม 2551)

         

         (กลุ่มนักศึกษา จากมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต ติดตามสัมภาษณ์เรื่องราวการฝึกหัดเพลง)

         

          (การสืบค้นหาครูเพลงในโรงเรียนของนักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์ ที่ห้องฝึกปฏิบัติเพลงอีแซว)

         

          (นิสิตปริญญาโท ม.ธุรกิจบัณฑิตมาเยือนห้องฝึกหัดเพลงอีแซวเมื่อวันที่ 19 มกราคม 2551)

         

         (นักศึกษา จากมหาวิทยาลัยนเรศวรร่วมเรียนรู้เพลงฉ่อย ในวิชาโครงงานศิลปะ 16 ธ.ค.2551)

         

         (นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต 12 คน มาเยือนห้องฝึกหัดเพลง 22 ส.ค.2551)

         

         (กลุ่มนักศึกษาจาก ม.สุพรรณภูมิฯ วิชาเอกภาษาอัวกฤษ มาเรียนรู้เพลงพื้นบ้าน 16/2/2552)

         

         

          (คณะนักเรียน จากโรงเรียนชัยบาดาลพิทยาคม มาศึกษาเรื่องราวเพลงอีแซว  7 ก.พ.2552)

 

          ระดับความยั่งยืน ยาวนาน ในการสืบสานภูมิปัญญาท้องถิ่น ได้แก่

          1. ระดับมีความรู้ บอกเรื่องราว ขั้นตอนได้ อธิบายได้   ความยั่งยืนไม่มี

          2. ระดับมีความสามารถปฏิบัติได้ ทำได้ แสดงได้       ความยั่งยืนไม่แน่นอน

          3. ระดับเห็นคุณค่า ฝึกปฏิบัติด้วยความสนใจสมัครใจจนเป็นมืออาชีพ  มีความยั่งยืน

              ถาวรเห็นได้อย่างชัดเจน

          

         

          

ชำเลือง  มณีวงษ์ ครูผู้สืบสานภูมิปัญญาท้องถิ่น เพลงพื้นบ้านของจังหวัดสุพรรณบุรี

             - ได้รับรางวัลชนะเลิศ จากการประกวดเพลงอีแซว จังหวัดสุพรรณบุรี 2525

             - ได้รับรางวัลราชมงคลสรรเสริญ พุ่มพนมมาลา ด้านเพลงพื้นบ้าน 2547

             - ได้รับโล่รางวัลความดีคู่แผ่นดิน จากสถานีโทรทัศน์ ช่อง 5 ปี 2549

             - ได้รับหนังสือรับรอง จากโทรทัศน์เท็นทีวี ที่แสดงถึงเอกลักษณ์ในความเป็นไทย 2551